Aanpak kindermishandeling kan niet zonder de stem van het kind.

Beste Paul en Hugo,

Opgetogen was ik toen ik vernam dat jullie beide minister en staatssecretaris werden van volksgezondheid, welzijn en sport. Dit omdat ik van jullie beide weet dat er in zowel Apeldoorn als Rotterdam ook aandacht mocht zijn voor kindermishandeling en de preventie ervan.

Het kabinet vraagt om vertrouwen te hebben in de toekomst. Dit wil ik in elk geval op deze wijze in jullie uitspreken. Juist omdat jullie hebben laten zien dat er aandacht moet zijn voor kindermishandeling.

Kindermishandeling is namelijk een enorm groot probleem. Eigenlijk kunnen we er eerlijk over zijn en mogen we het benoemen als een epidemie. Het aantal slachtoffers is verschrikkelijk groot. De lange termijn gevolgen voor deze groep kinderen is enorm.
Het is een zodanig groot probleem dat het doodsoorzaak nummer één is in Nederland. We kunnen niet langer van dit probleem weg kijken. Onze eerste gedachte zal dan ook moeten zijn dat we preventief aan de slag gaan om het welzijn van deze kinderen.

Echter niet geheel onbelangrijk is dat we de maatschappelijke gevolgen niet vergeten en de daarbij horende kosten. Alleen al in de GGZ zijn de gevolgkosten van kindermishandeling 4.2 miljard per jaar. Gelukkig geldt zeker niet voor elk kind dit maar vaak gaat het door van generatie op generatie. Er zijn meer redenen om wel op preventie in te zetten dan niet.

In de kabinetsplannen wordt ingezet op preventie van voeding en roken. Tevens belangrijke aspecten om preventief op in te zetten. Echter alleen bij dezen twee aspecten speelt kindermishandeling ook een rol. Daarnaast komt kindermishandeling slechts eenmaal voor in het regeerakkoord. Dit gaat om de vroeg signalering binnen de meldcode. Is dit echt preventie en genoeg? Mijn mening is nee!

De meldcode is een instrument dat is ontwikkeld voor en door professionals. Dit wat goed is echter mist er één belangrijk onderdeel. Stap 1 t/m 5 die kennen we en er wordt aan gewerkt om deze aan te passen. Wat ontbreekt, is stap 0. De stap van (h)erkenning van het probleem kindermishandeling. En daarnaast en wellicht nog belangrijker de stem van het kind.

Keer op keer blijkt als we ervaringsdeskundige ( lees overlever van kindermishandeling ) spreken deze de wens hadden gehad dat ze waren gezien, gehoord en bevraagd gedurende de tijd dat de mishandeling en of verwaarlozing zich afspeelde. Wat ik zie gebeuren is dat diverse professionals met alle goede bedoelingen de aanpak van kindermishandeling willen aanpassen ten gunste van het kind. Echter blijkt (te) vaak dat juist de stem van het kind niet wordt meegenomen. Er is te weinig aandacht wat de behoeftes zijn van het kind. Wat wil het kind in een gesprek, hoe kan het kind worden gehoord, wanneer is het goed voor een kind als de ouders betrokken worden, hoe worden ze zelf betrokken en welke uitleg krijgen ze. Deze en andere vragen en behoeftes zijn van groot belang om mee te worden genomen in de aanpak van kindermishandeling.

De stem van kinderen is enorm belangrijk. Deze kan niet niet worden meegenomen. Gesprekken die kinderen vaak hebben over de problemen thuis worden gedaan met de ouders erbij. Dit o.a. moet worden aangepast. Het kind krijgt op deze wijze niet de gelegenheid te spreken. Want hoe kan dit als de vermoedelijke dader(s) erbij zitten. We denken vaak laten we maar niet met de kinderen in gesprek gaan dat is te heftig voor ze. Juist deze kinderen lopen dan al vaak heel lang met een geheim. Ze willen juist graag gezien en gehoord worden. Mits de veiligheid maar voorop staat.

Al decennia lang praten we over kindermishandeling, organiseren we congressen en worden taskforce opgericht. Inmiddels denk ik dat we wel weten wat het is, hoe we het openheid kunnen geven en hoe de gevolgen te behandelen zijn. Het zit hem vooral nu in het doen. En dan dus doen in alle opzichten. Dit in samenspraak met jullie, het ministerie, professionals en de stem van het kind.

Deze laatste groep heeft op dit moment nog geen invloedrijke stem. Echter wie dat kunnen zijn de ervaringsdeskundige. Laat hen meedenken in het beleid en dan vooral op het gebied van preventie.

Ook op dit vlak hoeven we het wiel niet opnieuw uit te vinden. Inmiddels is Nederland een organisatie rijker die denkt, handelt en praat vanuit de behoefte van het kind. Team-Kim is de naam van deze organisatie. Een organisatie die juist werkt met de ervaringsdeskundige die weten waar ze het over hebben. En vanuit die expertise voorlichting, advies en informatie geven over de aanpak van kindermishandeling. Zie ook www.team-kim.nl

Beste Paul en Hugo het kabinet vraagt om vertrouwen in de toekomst. Zoals aangegeven heb ik vertrouwen in jullie. Maar vraag aandacht en ga graag in gesprek over kindermishandeling en de focus samen te leggen op preventie van. De kinderen die vandaag de dag opgroeien in onveiligheid hebben (nog) geen stem op dit gebied. Vergeet in jullie beleid voor de komende jaren niet ook hun toekomst. Maak dat hun ook op langere termijn vertrouwen kunnen hebben in Nederland. Dat hun belang nu gezien wordt en daar ook naar gehandeld wordt. Laten we vooral samen de krachten bundelen op het gebied van kindermishandeling en elke stap zetten in het belang van het kind.

Team Kim logo

Advertenties

Herstel na trauma

Naar aanleiding van een interview wil ik dit ook met jullie op mijn blog delen. Wat er o.a. belangrijk in de weg van herstel.

Wie ben je
Ik ben Erik inmiddels 39 jaar jong. Woon in een appartementencomplex in Apeldoorn.
Zet me vandaag de dag erg in om met mijn ervaring het gesprek aan te gaan over de aanpak van kindermishandeling en hoe we hierin het belang van het kind meer op de voorgrond kunnen krijgen. Hou ervan om mijn werk te doen maar daarnaast is ontspanning en ruimte voor mezelf ook belangrijk. Dit laatste vind ik vooral door in de buitenlucht te zijn. Te wandelen, fietsen dit het liefst in de bossen. Thuis kan ik me vermaken met een goed boek, tv kijken en of koken.
Ook is schrijven een manier van ontspanning en gebruik ik dit ook om van me af te schrijven. Wat ik schrijf vertaal ik meestal ook naar mijn blog. Op deze wijze heb ik er zelf wat aan maar merk ik ook dat lotgenoten en of behandelaars hier wat aan hebben.

Waar had je last van
Kom uit een gebroken gezin met diverse problematiek. Samen met mijn vier jaar oudere broer zijn wij opgevoed enkel door onze moeder. Onze vader was vroeg uit ons leven en onze moeder was niet in staat om ons op gezonde wijze op te voeden. Naast de emotionele verwaarlozing was er sprake van geweld en misbruik. Op mijn 15e ging ik de deur uit en waar ik thuis had geleerd te leven met een masker zette dit zich door. Deed alles beter en mooier voorkomen dan dat het was. Voelen deed ik eigenlijk niet op angst na. Angst, dat was er eigenlijk altijd, angst voor confrontaties en dan de gevolgen daarvan. Ook waren er problemen op het gebied van hechting. Door de onveilige jeugd was het vertrouwen grotendeels beschadigd in de mensheid.
Leefde net als thuis voor de buitenwereld een vrij normaal leven. Werk, relaties, en een sociaal leven. Was al vaak met ambulante zorg in aanraking geweest. Zelf liet ik het niet toe en deze prikten er ook niet doorheen. Voor de buitenwereld bleef het goed lijken. Tot ik op mijn werk in aanraking kwam met een verkeerde machtsverhouding en er veel oude klachten kwamen. Het lukte me niet langer om te leven met een masker op, en te doen alsof alles zo mooi en goed was. Vrij snel kwam ik via de GGZ terecht bij een traumabehandeling. Een vermijdende persoonlijkheidsstoornis, hechtingsproblematiek en complexe PTSS waren de diagnoses. Ik kon aan de slag.

“Voor mij is herstel een leven gaan leiden waar mijn kwetsbaarheden onderdeel van mogen zijn”

Hoe zie jij herstel
Herstel is voor mij het moment dat je nieuwe stappen zet in je leven. Dat er een keerpunt komt en je in staat raak ingesleten patronen los te laten. Stap voor stap leert vertrouwen te krijgen in jezelf en de mensen om je heen. Er ontstaan nieuwe gevoelens, gebeurtenissen en ervaringen deze hebben mij in mijn kracht gezet. Ze hebben mij laten inzien dat ik er ook mag zijn met deze nieuwe eigenschappen en dat ik hiermee kan leven i.p.v. overleven. Voor mij is herstel een leven gaan leiden waar mijn kwetsbaarheden onderdeel van mogen zijn. Mijn kwetsbaarheden mogen er zijn ik kan ze nu toelaten en zelfs nu en dan delen. Het maakt dat ik Erik kan zijn zonder masker. Mijn masker gebruik ik nog wel maar dan functioneel. Doordat ik meer functioneer vanuit gevoel, ben ik oprecht betrokken bij mezelf en naar anderen. Eerder handelde ik naar verwachtingen van de ander, nu handel ik meer vanuit mezelf en mijn eigen wensen en verlangens.

Wat is jouw persoonlijke herstelervaring
Binnen mijn behandeling werd “ik” gezien. In het begin was ik nog wel in staat om mijn masker op te houden. Alleen door (h)erkenning van problematiek bij groepsgenoten werden mijn trauma’s meer getriggerd en kon ik niet veel langer om mijn angsten heen. Er kwam een nieuwe ervaring dat ik dit er kon laten zijn zonder direct een oordeel, mening en of allerlei tips te krijgen. Nee, het was Erik die er kon zijn en er kwam steun vanuit het team en van groepsgenoten. De grote angst die ik had voor mijn behandeling was dat ik volledig zou verdrinken in het verdriet en als mijn boosheid zou los komen dat Apeldoorn te klein zou zijn. Maar doordat ik gezien werd was er ruimte om dit er gedoseerd te laten zijn. En mocht ik ook zelf ervaren dat ik het wel aankon. Mijn EMDR sessies waren best heftig. De spanning liep soms erg op en dan was er ook paniek. Hoe de hoofdbehandelaar hiermee om is gegaan was voor mij enorm helpend. Ze deed niet zoveel, ze was er gewoon. Wanneer de paniek groot was dan had ze een ondersteunde opmerking voor me. En juist dat “simpele” gebaar maakte voor mij een groot verschil. Ook dat een groepsgenoot me opving naderhand en we zonder teveel diepgang gewoon een rondje gingen lopen en of een bak koffie deden dat maakte voor mij het verschil.

Wat maakt jouw bijzonder
Blijft toch altijd een lastige vraag. Mijn opvoeding heeft gemaakt dat ik niet enkel ging geloven dat ik een slecht mens was, het is in me gaan zitten. Wanneer dit dagelijks tegen je gezegd word is het geen geloof meer maar een aanname. Bijzonder is dat ik nu kan zien dat ik net als ieder ander mindere eigenschappen heb. Maar naast deze ook mooie. Kan ondersteunend, sociaal en helpend zijn naar een ander. Daarnaast heb ik inmiddels oprecht leren zorgen voor mezelf en kan dit ook voor me naaste. Mijn nuchterheid is soms mijn valkuil nog wel maar daarnaast ook mijn kracht. Door mijn leven heen heb ik veel meegemaakt en heb jarenlang overleefd. Nu leef ik vanuit mijn gevoel en dat maakt me een compleet mens en dat is na al die jaren best bijzonder dat durf ik wel te stellen.

“Er zijn een aantal groepsleden, diverse behandelaren en mensen uit mijn omgeving die me niet hebben laten vallen”

Wat is voor jou het meest steunend geweest
Er zijn een aantal groepsleden geweest, diverse behandelaren en mensen uit mijn omgeving die me niet hebben laten vallen. Die mij zagen en waarbij ik heb mogen leren dat Erik er ook mag zijn zonder masker. Dat is voor mij enorm steunend geweest. Dat gevoelens er mogen zijn ongeacht dat deze soms ook erg kwetsbaar zijn. Het heeft me de steun gegeven om mezelf te kunnen accepteren en te steunen.

Hoe kijk jij in de toekomst
Ik hoop de mensen om me heen te behouden en de verbinding daar meer mee aan te durven in de toekomst. Daarnaast hoop ik dat ik het werk wat ik nu doe kan en mag uitbreiden en mijn ervaring een toevoeging mag zijn voor een ander. Dat ik hier een voorbeeld in kan zijn met een verbindende factor die vooral uitdraagt dat er een weg is van hoop en herstel dit ook na een leven met trauma’s en PTSS. Wanneer ik op deze wijze goed voor mezelf kan blijven zorgen zie ik me toekomst hoopvol tegemoet.

Herstel

Even weer paniek

Soms komt het weer even pijnlijk naar voren, even weer het besef dat je seksueel bent misbruikt en dat het dit zo nu en dan nog best lastig is. Echter vandaag de dag heel anders lastig dan voor mijn traumabehandeling.

Al enige tijd heb ik last van een perianaal abces. Dit wat de laatste tijd steeds meer en meer werd. Eigenlijk hoopte ik de afgelopen periode erop dat dit wel zou genezen en het min of meer vanzelf zou overgaan. Helaas, dit deed het niet. Dus enige tijd geleden me over de drempel heen gezet en naar de huisarts gegaan.

Mijn huisarts weet gelukkig van mijn achtergrond en dus ook van het seksueel misbruik. Ondanks dat het hoe dan ook niet fijn is, althans dat vind ik. Want het is toch ook elke keer weer een beetje spannend. Zo letterlijk en figuurlijk met de billen bloot. Maar ondanks dat er openheid over is en ik er op vertrouw dat de huisarts hier ook rekening mee houdt, is die spanning er toch wel. Een doorverwijzing naar het ziekenhuis volgde. Eigenlijk stond dit gepland einde van de maand maar omdat ik er toch behoorlijk last van had kon ik gisteren terecht.

Op naar het ziekenhuis waar ik al snel constateerde dat ik een fout had gemaakt. Was namelijk in de veronderstelling dat ik een mannelijke arts zou hebben. Toen de deur open ging bleek dit toch even anders te zijn, het was een vrouw. In mijn hoofd was dit even schakelen en ergens zelfs even mijn gevoel uitzetten. Was voorbereid op een man en een vrouw dat is voor mij toch net even meer een trigger. Even was er een moment van paniek, een vlaag van angst en onzekerheid. Het ging mijn lichaam door en ik werd even geconfronteerd met een lichaamshouding van alert zijn. Door goed in het hier en nu te blijven was er niks aan de hand en verliep het verder goed. Het abces was dusdanig dat snel ingrijpen goed zou zijn. Aankomende vrijdag morgen al werd ik ingepland voor de operatie.

Mocht nog even door naar de andere afdeling de POS om alles te laten checken en door te nemen voor vrijdag. Het was ook even een moment om stil te staan bij de paniek. Oude gedachten dat men aan me gingen zitten aanstaande vrijdag etc. kwamen in me op. Tien jaar geleden heb ik een soortgelijke ingreep gehad destijds was het onderzoek en de operatie nog erg heftig en vooral één grote trigger. Destijds was ik ook niet in staat om dan ook maar iets aan te geven over het seksueel misbruik. Al wandelend richting de POS merkte ik gelukkig op dat ik geen last had van herbelevingen of dat de paniek verder opliep. Het gaf me de ruimte om even te beslissen wat te doen. Eenmaal aan het eind van het gesprek met de anesthesioloog werd de vraag gesteld of er nog bijzonderheden waren. Besloot op dat moment toch te noemen dat ik een verleden met seksueel misbruik heb. Toch is dat ook altijd weer even afwachten hoe er dan wordt gereageerd. Kan niet anders zeggen dan complimenten voor deze man. Er was geen verbazing maar een “simpel” goed dat u het aangeeft dan kunnen we daar rekening mee houden. En als er vrijdag wat is wat u juist fijn of niet fijn vindt dan kunt u dat ook dan aangeven. Goed dat u er open over bent. Het gaf mij het gevoel dat het goed was en het er mocht zijn. Dat ik er mocht zijn met mijn verleden.

Het gevoel van paniek bleef nog wel even hangen. Eenmaal thuis waar ik bezoek had kon ik me er gelukkig ook over uitspreken en het er even laten zijn. Het was even een momentje van bevestiging hoe waardevol de traumabehandeling is geweest. Even paniek, even onzekerheid en spanning. Maar geen nare ideeën, herbelevingen of spanning die aanhield. Een moment van kwetsbaarheid wat er ook even mocht zijn en empathie naar mezelf dat dit is zoals het is met dit in mijn rugzak. Maar vooral blij over de openheid richting het ziekenhuis, mezelf serieus nemen en het grote verschil wat er is.  nu, nu op naar morgen….

paniek

52 stemmen voor het kind

De week tegen kindermishandeling komt eraan deze is van 20 t/m 26 November. Een week waarin we aandacht hebben voor dit belangrijke thema. Een week om aandacht te vragen voor een groot maatschappelijk probleem. Maar een nog veel groter probleem voor de kinderen die er vandaag de dag mee te maken hebben.

De vraag komt dan elk jaar terug wie gaat er wat doen in deze week?
Er zijn inmiddels diverse mooie projecten georganiseerd voor de week en in de week. Deze projecten kun je ook terug vinden op www.weektegendekindermishandeling.nl

De uitdaging was om naast alle andere mooie ideeën ook iets te organiseren om aandacht, openheid en bewustwording te creëren aangaande het thema. Om te proberen de stem te vertegenwoordigen van het kind. Wij volwassen kunnen van alles bedenken in een dergelijke week wat ook van belang is. Maar de gesprekken, de contacten en congressen zijn gericht op ons, volwassenen. Dit terwijl het eigenlijk draait om de kinderen.

Kinderen die zoals gezegd opgroeien in angst, onzekerheid en onveiligheid. Teveel slachtoffers.
Kinderen die opgroeien met een masker op want ze zijn vaak zo onzichtbaar en vooral eenzaam.
Kinderen die door zo op te groeien in onveiligheid denken dat het normaal is en niet beter weten.
Kinderen die straks ouder worden en verstrikt raken in de enorme lange termijn gevolgen.
Kinderen die graag gezien zouden worden maar daar nu zelf nog geen stem aan kunnen geven.
Kinderen die niet standaard te maken hebben met blauwe plekken, het leed is zeer divers.

Kinderen waarvan er jaarlijks 52 overlijden aan de gevolgen van kindermishandeling. 52 kinderen die zo extreem lijden dat ze eraan overlijden. Dat aantal was de reden voor 52 stemmen voor het kind. Het idee was ontstaan om 52 mensen te gaan zoeken die op de één of andere wijze te maken hebben met het thema. Er zijn er geen 52 het zijn duizenden mensen die ermee te maken hebben op de één of andere manier. Echter de uitdaging werd tussen die duizenden er 52 te vinden die een korte vlog wilde gaan maken. Die in het vlog gaan vertellen op welke wijze zij te maken hebben met het thema en wat hun boodschap is voor ons, als volwassenen,  wat te doen met kindermishandeling. Vervolgens zal er 52 dagen voor de week gestart worden met het zichtbaar maken van één vlog. Zo elke dag een nieuwe. De laatste dag voor de week begint de laatste vlog. En dan zal er op diverse plekken in de week een compilatie te zien zijn van een aantal vlogs. Zo leven we bewust toe naar de week tegen kindermishandeling.

52 mensen hebben zich ingezet!  Een mooie en diverse groep mensen vanuit diverse kanten. Het zijn volwassenen die er zelf mee te maken hebben gehad, de ervaringsdeskundigen. Het zijn professionals en politici. Zeer divers en één ieder met zijn eigen expertise en boodschap. 52 stemmen in totaal. De boodschap vanuit deze diversiteit spreekt ook dat we moeten verbinden en samenwerken. Want de aanpak van kindermishandeling is niet enkel de verantwoordelijkheid van politici, professionals of ervaringsdeskundige. Nee, het is een verantwoordelijkheid van een ieder en dat vraagt om samenwerking. Samen de handen ineen met het belang van het kind voorop.

Voor sommige die de vraag kregen was het (nu) nog te spannend of te eng. Laten we ons hier ook goed beseffen wat de gevolgen dan dus zijn van kindermishandeling. Dat sommige er niet voor uit kunnen komen door bijvoorbeeld de complexiteit van het gezin. Ook dit zijn gevolgen van.

Ook naar de mensen waarvoor het te spannend nog is, bedankt! Bedankt voor het erover nadenken en het gesprek erover aangaan. Voor de mensen die op welke wijze dan ook hebben meegewerkt. Hetzij zelf een vlog gemaakt of achter de schermen hebben meegedacht en of geholpen. Enorm bedankt!
Bedankt voor jullie gezicht, jullie stem en jullie openheid. Dankbaarheid komt  vanuit de organisatie omwille van de bijdrage.
Echter is bedankt vooral vanuit de kinderen die er vandaag de dag mee te maken hebben. Laten we hopen dat de stemmen die jullie eraan gegeven hebben iemand bereikt die anders zal omgaan met een kind in een dergelijke situatie. Al is het er slechts één dan hebben we een verschil gemaakt.

We hopen dat de komende weken de vlogs bekeken, beluisterd en gedeeld zullen worden. Dat op deze wijze de 52 stemmen een groot bereik zullen hebben. En dat uiteindelijk in de week er veel aandacht zal zijn voor de compilatie.

Maar bovenal hopen we samen met de kinderen in gesprek gaan, hun horen en zien.

afbeelding 52 stemmen voor het kind

Eigen belang versus belang van het kind

We lezen en horen het met grote regelmaat, er moet beter en anders worden samengewerkt op het gebied van kindermishandeling. Ook momenteel is het weer actueel. En dat het actueel is meer dan terecht. De cijfers zijn en blijven ernstig. Al decennia lang komt hier ook geen verandering in, sterker nog de cijfers worden enkel erger en werkelijk goede preventieve maatregelen komen niet van de grond. Betere samenwerking dat zou één van de oplossingen moeten zijn. Ik steun deze oplossing maar wat is het toch dat dit niet goed genoeg wil slagen?

Een aantal maanden geleden was dit uiteraard ook al bekend. Op dat moment dacht ik zelf nog vrij simpel. Want ja, zo moeilijk kan het toch niet zijn, “gewoon” kind op één zetten en er samen voor gaan. Was verbaasd dat dit decennia geleden al niet was gebeurt. Want hoe is het toch mogelijk.
Er zijn 119.000 slachtoffers van kindermishandeling, het is een ware epidemie en we hebben de samenwerking nog niet voldoende gezocht. Langzaam begin ik het te begrijpen.

Eind 2016 het einde van mijn traumabehandeling is in zicht. De jaren voor 2016 heb ik me ook al ingezet via vrijwilligerswerk, social media en mijn blog om openheid te creëren over kindermishandeling. In die jaren deed ik dit naast mijn commerciële baan. Maar tijdens en na mijn traumabehandeling raakte ik ervan overtuigd. Ik wil wat doen met mijn ervaringen. Wil de ernst van kindermishandeling laten zien het grote maatschappelijke probleem wat dit met zich meebrengt. Openheid en bewustwording zijn nodig. Maar naast dit wil ik zeker ook de weg van herstel laten zien de enorme kracht die overlevers van kindermishandeling in zich hebben. En de schakel zijn tussen het kind en de GGZ. Want als één groep kan zorgen voor (h)erkenning en de verbinding kan maken met de hulpverlening, dan zijn het ervaringsdeskundige. Mijn droom eind 2016 is in gesprek komen met het kind. Hun geven waar ze recht op hebben, voorlichting. Voorlichting om te weten wat veilig opgroeien is en wat niet.

Intussen ruim een half jaar verder zet ik me nog steeds dagelijks hard in om te doen wat ik wilde bereiken. Intussen zijn er mooie samenwerkingsverbanden gelegd en een breed netwerk. Maar voor 2016 kon ik me vrijwillig inzetten en dat gaat nu niet meer. Niks vreemds aan, want ook bij mij staat er niet dagelijks een tas met boodschappen zomaar op de stoep. Dus ook ik moet nu denken aan mijn inkomsten en wil deze verdienen met het product “kindermishandeling” Deze laatste woorden zijn de trieste werkelijkheid kindermishandeling is niet enkel een epidemie het is ook een product geworden.

Ja, in de laatste zin zit voor mij het antwoord op de vraag waarom samenwerking niet lukt. Er zijn zoveel organisaties en instellingen die zich hiermee bezig houden en een ieder moet hierbij denken aan zijn of haar inkomsten. Wanneer we dan gaan zeggen we zetten het kind op één dan moeten we eerlijk zijn, dat niet gaat goed genoeg. Want ons eigen belang staat op één. We willen namelijk zorg dragen voor onszelf en in veel gevallen een gezin wat we moeten onderhouden. Dan ligt het mijn inziens ook niet meer aan de wil. Heb in de afgelopen maanden vele mooie mensen mogen ontmoeten die zich echt willen inzetten voor kinderen. Alleen deze mooie mensen moeten ook die inkomsten generen en dan komt het eigen belang voor het belang van het kind te staan.

Tijdens de campagne in de week tegen kindermishandeling in 2016 was dit goed zichtbaar. Op de foto’s genomen met het “mishandelde” kind staan de volwassen op de voorgrond en het kind daarachter. En dan zeggen “ik kijk niet weg” Dat gaat niet als je jezelf op de voorgrond plaatst. Dit zegt eigenlijk alles, we plaatsen ons eigen belang voor die van het kind. En nu ik zelf ook in dit werk verkeer zie ik de valkuil en maak ook ik de fout om daar af en toe in te stappen. Dat is echt niet goed.

We willen veel gesprekken met elkaar aangaan over hoe het allemaal anders kan en moet. Deze gesprekken kunnen we achterwege laten. Er zijn al veel goede methodes om in gesprek te komen met het kind, er zijn preventieve voorlichtingen en ook op het gebied van hulp is er meer als voldoende. De gesprekken moeten niet langer gaan over weer hetzelfde wiel uitvinden. Nee, ze moeten gaan over wat is goed van jouw organisatie en wat van die van jou? Zoek elkaars kracht, durf eigen methodiek te laten vallen en verbind op basis van je werkbare en krachtige aspecten. Lift op elkaars ideeën mee i.p.v. elkaars ideeën uit te spelen tegen elkaar. Samen kan je het verschil maken. Dan is het wel de kunst om eigen belang aan de kant te zetten. En dan, dan komen we wel tot preventieve maatregelen en tijdige traumabehandelingen.

De uitdaging is alleen kunnen en willen we dat. Elk mens heeft een vorm van egoïsme in zich zitten en daardoor heb ik mijn grote vraagtekens of we dit wel kunnen. Want het vraagt veel van organisaties en de mensen die er werken om dat eigen belang aan de kant te zetten. Eerlijk gezegd denk ik dat als dit vanuit onszelf moet gaan komen het geen succes zal gaan worden.

Is er dan wel een oplossing, ik denk het wel. De overheid zal moeten kiezen om een  commissie in te stellen die aan de slag gaat op het gebied van kindermishandeling. Deze die worden betaald door de overheid en hierdoor geen eigen belang meer heeft, die kan gaan verbinden tussen diverse partijen en de krachten gaat bundelen. Een commissie waarbij scholen en gemeenten kunnen aankloppen voor onafhankelijk advies. En die door het wegvallen van het eigen belang volledig en alleen het belang van het kind op één kan zetten.

Echter is dit er nog niet. Laten we hopen dat er een dergelijk orgaan zal komen in de toekomst. Maar zoals we allemaal weten is het probleem kindermishandeling nu actueel. En dus zullen we tot die tijd nu al wat moeten doen. Ondanks dat het moeilijk is en zal zijn. Werk je op het gebied van kindermishandeling, heb je vermoedens bij een kind in de buurt en of zet jij je ervoor in. Dan vraag ik jou net als mezelf, ga na wat is je eigen belang en wat is in het belang van het kind?
Als je dit onder ogen bent schuif dan je eigen belang aan de kant en kies voor het kind. Deze vraag kan lastig zijn. Ook dit hoef je niet alleen te doen. Deze vraag geldt ook voor elke burger die een vermoeden heeft van kindermishandeling. Loop je hiertegen aan ga in gesprek met veilig thuis en of een naaste en laat deze je helpen de spiegel voor te houden. Vaak kan je dan samen wel de splitsing maken wat is het eigen belang en wat is het belang van het kind. Doe jij het als instelling, organisatie en of particulier niet alleen, dan hoeft het kind het ook minder lang alleen te doen!

Het is een spiegel die we ons als individu en samenleving moeten voorhouden.
En kindermishandeling met 119.000 slachtoffers is een te groot probleem om te kiezen voor het eigen belang.

ikkijknietweg

 

Woorden doen ook pijn

Op mijn blog veel aandacht voor seksueel misbruik, lichamelijke mishandeling en huiselijk geweld. Niet onterecht, want zoals ik ook vaak schrijf is het hard nodig dat er meer openheid komt over deze kwetsbare onderwerpen. Maar nu een blog over een ander kwetsbaar onderwerp, “woorden doen ook pijn” en psychische kindermishandeling.

Kindermishandeling treft ons meer wanneer er afbeeldingen, filmpjes en of verhalen worden gedeeld van blauwe plekken en of heftige beelden van seksueel misbruik. Mij troffen de klappen ook, ze deden me enorm pijn letterlijk en figuurlijk. Er ontstonden wonden die niet zichtbaar waren voor de buitenwereld. De blauwe plekken, de krassen en striemen zaten verstopt onder mijn kleding.

De woorden en de opmerkingen die mijn moeder zei werden ook verstopt. Deze kon ik niet letterlijk verstoppen maar deze gingen in mijn hoofd zitten. En daar werd het waarheid. Waarheid hoe ik ging denken over mijn familie, mijn vader, de hulpverlening, mijn moeder en vooral hoe ik ging denken over mezelf. Ik was in en in slecht maar de mensen om me heen ook, zo beweerde ze. Mijn familie, mijn eigen vader en vrienden. Bijna over iedereen praatte ze slecht. Een enkele vriendin van zichzelf, daar had ze niet zoveel slechts over te zeggen.

Wat valt er nu onder psychische mishandeling?
Het bedreigen/uitschelden van het kind als een systematisch patroon van kleineren/denigreren. Het kind tot zondebok maken en/of het kind is getuige van geweld binnen het gezin. Het belasten van het kind met een te grote verantwoordelijkheid en eisen stellen waaraan het kind niet kan voldoen. Het blootstellen van een kind aan extreem onberekenbaar of ongepast gedrag. Het opsluiten of vastbinden van het kind als middel van straf of controle.

Wat valt er nu onder psychische verwaarlozing?
Het kind onthouden wat het voor zijn/haar geestelijke gezondheid en ontwikkeling nodig heeft. Je kunt hierbij denken aan de volgende voorbeelden. Niet zorgen voor voldoende aandacht, respect, genegenheid, liefde en contact. Ook niet zorgen voor regelmatige schoolgang en of voldoende ruimte voor toenemende autonomie.

Tijdens mijn traumabehandeling was er één van de behandelaren die aangaf tijdens een groepssessie dat het voor kinderen die opgroeien in problematische gezinnen vaak zo is dat ze een dubbele boodschap krijgen. Het ene moment is er een soort van aandacht en liefde en het volgende moment zijn ze nergens goed voor. Dit maakt het voor de kinderen in een dergelijke situatie erg lastig en vooral verwarrend. Dit raakte mij op dat moment behoorlijk. Want voor mij was de boodschap thuis helemaal niet dubbel. Verwarrend was het wel, enkel maakte dit dat er enerzijds vaak sprake was van geweld en anderzijds het seksueel misbruik. Tijdens het misbruik was ze een soort van liefdevol. Naast deze verwarring was ze in haar woorden, taalgebruik, aandacht en genegenheid volstrekt duidelijk. Die boodschap op dat gebied was niet dubbel.

Mijn naam Erik werd met regelmaat wel genoemd. Hoe ze mijn naam uitsprak gaf ook vaak aan wat haar stemming was. Wanneer het rustig was bleef ik wel alert omdat haar stemming ook zo om kon slaan. De alertheid was er gedurende mijn jeugd altijd. Alert op haar stem, woorden en vooral haar blik. Aan de hand van deze uitingen wist ik wat er zou gaan gebeuren. Dat beschermde me als kind enigszins omdat ik me vaak kon voorbereiden. Dit kostte me wel wat jaren maar uiteindelijk is dat ontstaan. Er waren momenten dan kwam ”Erik!” er heel scherp en venijnig uit dan wist ik dat ze om ging slaan en haar stemming boos en agressief ging worden. Als de stemming dan omsloeg heette ik geen Erik meer. Dan begon het schelden met woorden als o.a. loeder, klootzak, hoop stront het meest gebruikte woord was kreng. Schelden was iets wat zo vaak voorkwam dat het voor mij als kind heel normaal werd.

Naast het schelden was er eigenlijk niks wat ik goed kon doen. Wanneer ik bijvoorbeeld een negen had gehaald op school had dat een tien moeten zijn. Eén goal tijdens een wedstrijd hadden er twee moeten zijn. En wat ik ook zei het was niet goed noch tegen haar noch tegen een ander. Mijn moeder instrueerde me altijd wanneer we in aanraking kwamen met een ander. Van tevoren was me verteld tegen wie ik wel mocht praten en wie niet. En tegen degene waar ik wat tegen mocht zeggen wist ik ook wat ik mocht zeggen. Tijdens het samenzijn met anderen hield ik dan haar blik in de gaten of ik het goed deed. Want was dit niet het geval dan volgde er geweld op de momenten dat we weer alleen waren. Dit maakte dat ik niet mezelf kon zijn en me goed kon ontwikkelen.

Naast het “standaard” niks goed kunnen doen waren er vooral in haar boze buien veel opmerkingen die ik aan ging nemen als waarheid. Zo zei ze vaak dat ik het niet waard was om voor te leven, ik niet zo goede moeder verdiende als haar, ik dankbaar moest zijn dat ze me niet doodsloeg, ik in en in slecht was, ik haar het leven kapot maakte, ik door niemand geliefd was, ze een bloedhekel aan me had en ik haar het bloed onder de nagels vandaan haalde. Als ze die laatste opmerking maakte dan wist ik dat het volledig mis was. Dat was vaak het laatste wat ze zei en ophield met hard knijpen en vernederende woorden. Dan kwam er lichamelijk geweld aan te pas.

Het non-verbale geweld ging in mijn hoofd zitten. Ik dacht dat dit allemaal klopte en dat het echt zo was. Geloofde dat ik het niet waard was om ergens voor te leven, dat ik een moeder had die me wel onwijs lief had want ze liet me tenslotte nog wel leven. Het non-verbale geweld en het verbale geweld dat verdiende ik want ja ik was wel zo slecht. Mijn omgeving daar kon ik ook niet bij terecht want ik geloofde dat de mensen in mijn omgeving ook slecht waren. Haar opmerkingen, scheldpartijen en vernederende daden: ik geloofde het allemaal.

Mijn angst voor haar was groot door de wijze waarop ze sprak maar ook wat ze me in eerste jaren liet zien. Ik moest als klein kind toekijken hoe ze mijn broer sloeg en of hem met een kussen op zijn gezicht bijna liet stikken. Ze keek mij dan aan met een verwoestende blik en sprak dan uit dat ik op moest passen wilde ik niet hetzelfde gaan beleven. Binnen korte tijd beleefde ik dezelfde taferelen en onderging ik dezelfde soms “doodsangsten” Haar woorden, haar blik, haar handen en haar daden waren de leidraad van mijn jeugd.

Tijdens mijn traumabehandeling heb ik het lichamelijk geweld en het seksueel misbruik verwerkt. De psychische verwaarlozing speelde altijd ook een rol en werd op deze manier ook verwerkt. Ik leerde beetje bij beetje dat de waarheid in mijn hoofd niet de waarheid was. Dat ik wel degelijk mag leven, mezelf kan en mag verzorgen en geen in en in slecht mens ben. Langzaam kwam er ruimte om mijn overtuigingen los te laten. En al is het nog weleens lastig omdat de opmerkingen er letterlijk en figuurlijk zo ingeslagen zijn, toch kan ik nu over het algemeen zeggen: ik mag er zijn en het is goed.

De momenten waarop ik me besef hoe diep deze pijn zit, is als iemand me oprecht laat merken dat hij of zij me lief heeft. Die dubbele boodschap was er vroeger niet. En wanneer iemand nu wel die kant naar boven haalt en ik dat mag voelen dan raakt me dat ten diepste. Want dat ik er ook vanuit een ander oprecht mag zijn, die boodschap heb ik niet gekend. Dat is behoorlijk wennen.

Ik zeg het vaak. De belangrijkste boodschap voor een kind is: ‘ga met een kind in gesprek’.  Want blauwe plekken kunnen soms zichtbaar worden. Maar psychische mishandeling komt niet zomaar aan de oppervlakte. Geef een kind de ruimte om te spreken. En maak ook deze vorm van mishandeling bespreekbaar. Want net als ik het allemaal geloofde dat doen de kinderen die vandaag de dag te maken hebben met mishandeling ook. Als je in dergelijke omstandigheden opgroeit dan denk je dat het “normaal” is.

kreng

Ik ben er voor je dat is genoeg

“Heb uw naaste lief als uzelf”

Deze tekst komt meerdere keren voor in de Bijbel. En of je nu wel of niet gelovig bent hier is toch echt niks mis mee mijn inziens. Maar waarom lukt het ons dan soms zo slecht?

Mijn berichten, blogs en missie gaan zoals degene die volgen weten, veelal over kwetsbare onderwerpen als kindermishandeling, huiselijk geweld en seksueel misbruik.
Wat heeft “heb uw naaste lief” dan hiermee te maken? Veel vanuit mijn standpunt.

Want het zijn juist deze onderwerpen waar we blijkbaar van wegkijken. Het is natuurlijk ook lastig te geloven dat in ons eigen mooie Nederland er 119.000 kinderen te maken hebben met kindermishandeling dat er wekelijks 1 overlijdt aan de gevolgen van. Dat 1 op de 8 vrouwen en
1 op de 25 mannen ooit is verkracht. En er 200.000 slachtoffers jaarlijks zijn van huiselijk geweld.

Als we bovenstaande cijfers laten doordringen dan komt de werkelijkheid wel heel hard binnen.
En toch, toch willen we het eigenlijk liever niet weten. Want achter al deze cijfers zit een verhaal en dat zijn niet zomaar verhalen. Nee het zijn vaak de meest gruwelijke en vreselijke verhalen. En ja, wanneer we dan toch die cijfers er weer bij gaan betrekken, dan kan het haast niet anders of jij zelf of iemand in je omgeving moet ook op de één of andere manier in aanraking zijn geweest met een dergelijk trauma.

We kennen de verhalen zelfs helaas vanuit de GGZ, dat behandelaren in staat zijn om weg te kijken van dergelijke kwetsbare onderwerpen. Dit met het gevolg dat cliënten binnen de GGZ niet tot nauwelijks toekomen aan hun traumaverwerking. Zelfs binnen die GGZ is het mogelijk om het over van alles en nog wat te hebben maar blijft de kern vaak achterwege. Gelukkig is dit momenteel een gespreksonderwerp en laten we hopen dat de GGZ de moed gaat krijgen om de trauma’s van hun medemens onder de ogen te komen. En er een weg komt die leidt tot herstel.

Dat wat betreft de GGZ, want dan is er nog de samenleving dat zijn jij en ik. We zijn zo goed in staat om het te hebben over de aanslagen, de eiergate, voetbal en zo al wat niet meer. Vaak en vooral onderwerpen waar we niks mee kunnen en vooral niks aan kunnen doen. We kunnen hier urenlang met elkaar over praten. En nu wil ik niet zeggen dat het af en toe heerlijk kan zijn om over dergelijke onderwerpen even domweg te praten.
We moeten ons alleen wel afvragen of dit valt onder “heb uw naaste lief”

Wat valt dan wel onder “heb uw naaste lief” en wat kunnen jij en ik doen in onze eigen directe omgeving? Politici, invloedrijke mensen binnen de GGZ en media kunnen invloed uitoefenen op het daadwerkelijk meer bespreekbaar maken van kwetsbare onderwerpen in de samenleving. Maar jij en ik kunnen daar zeer zeker een steentje in bijdragen. Wanneer wij ons openstellen naar degene in onze eigen omgeving en ruimte bieden om in gesprek te gaan over zulke onderwerpen dan zal blijken dat er inderdaad ook in mijn en jouw omgeving mensen zijn met een dergelijk trauma.

We kunnen wel zeggen nee hoor in mijn omgeving gebeuren dat soort dingen niet. Nou dan vergist u zich, echt het gebeurt! En vaker dichterbij dan je zou willen. Maar willen jij en ik het horen?! Want als we dan gaan horen van die gruwelijkheden wat moeten we dan doen? Het antwoord daarop is simpel. Jij en ik hoeven niet zoveel. We hoeven enkel te zeggen broer, zus, vriend(in), partner en of collega wat onwijs vervelend en ik ben er voor je!
Want die eerste erkenning die jij en ik kunnen geven aan onze naaste dat is de belangrijkste stap om vervolgens de stap te zetten richting een professional.

Dus mijn vraag aan jou en mezelf is? Willen wij ons kwetsbaar opstellen, willen wij onze ogen en oren open houden voor onze naaste en willen we “simpelweg” zeggen tegen hen in onze omgeving  “ik ben er voor je”?

Jij en ik, wij kunnen wel degelijk wat veranderen in onze samenleving. Alleen niet een samenleving in zijn geheel. Wel de mensen om jou en mij heen door er voor elkaar te zijn. Een helpende hand te bieden, een knuffel te geven indien degene dit wil en of een luisterend oor te zijn. Op die wijze kunnen wij hét verschil maken in onze omgeving. Ik, ik heb het mogen meemaken hoe fijn het kan zijn wanneer iemand luisterde en degene zei of liet merken ik ben er voor je. Een geschenk!

En ja, dit vraagt soms dat je jezelf als eerste kwetsbaar durft op te stellen. Want dat biedt de ander de ruimte om ook kwetsbaar te zijn. Ook dat heb ik mogen ervaren. Ik die mezelf kwetsbaar durfde op te stellen en zo de ruimte bood aan de ander. Het is niet enkel iets spannends, engs en of iets onmogelijks het kan iets ontzettend waardevols zijn.
Stel eens de vraag aan je naaste “hoe gaat het ECHT met je” en neem dan ook de tijd om te luisteren!

Op de vraag wil jij er zijn voor een ander en laten blijken ik ben er voor je. Op die vraag antwoord ik volmondig JA! Daar wil ik ten alle tijden mijn best voor doen. Omdat ik heb mogen ervaren dat wegkijken geen optie is. Wat antwoord jij? Ik hoop van harte ook JA!

Hopelijk begrijpt u mijn punt. Kindermishandeling, huiselijk geweld en seksueel misbruik zijn niet enkel een probleem van politici en behandelen. Nee, het is een probleem van de samenleving. Van jou en van mij. Jij en ik kunnen daadwerkelijk een verschil maken. Door te zeggen. “ik ben er voor je”love

 

 

Incest kan vreselijk dichtbij komen….

Een goed gesprek met Anneke een mede overlever van incest gaf mij de inspiratie om te schrijven over incest en dit dan ook specifiek te benoemen. Met Anneke heb ik de laatste tijd met regelmaat over seksueel misbruik en de gevolgen gesproken. Zo schreef ik enige tijd geleden ook mijn obstakels op gebied van relaties, intimiteit en seksualiteit http://bit.ly/2sMI6Vz
Vandaag kwamen we erop uit dat incest niet zomaar seksueel misbruik is. Tegelijk dacht ik waar ik het ook benoem, ik noem het als seksueel misbruik. En als het inderdaad gebeurt door degene die jou liefdevol hoort te benaderen i.p.v. al je grenzen over te gaan, moet ik het ook wellicht vaker op die manier benoemen. Incest waarom noemen we dit vaak niet zo?

Incest wordt ook wel bloedschande genoemd. Het houdt in: seksuele omgang met een naaste bloedverwant. Vader-dochterincest komt verreweg het meest voor. Daarna komt incest in de tweede lijn het meest voor denk hierbij aan oom-nichtincest. Zeldzaam is incest tussen broer en zus en tussen moeder en zoon.

De geslotenheid van het gezin is altijd een factor evenals de vaak passieve rol van de moeder. Bij de handhaving van de incestueuze relatie wordt sterk geappelleerd aan het taboe: de kinderen wordt verteld dat het ‘niks ergs’ is maar dat niemand ervan mag weten, of wordt onder dwang verboden erover te praten. Zeker als het jonge kinderen betreft komen zij in die gevallen hoogstens pas op volwassen leeftijd met hun verhaal naar buiten.

Zeldzaam is moeder-zoonincest maar ook dat gebeurt, het overkwam mezelf. In mijn situatie heeft wellicht de afwezigheid van mijn vader ook een rol gespeeld. De schaamte was groot vooral dat weerhield me lang om te praten. Jarenlang gaf ik mezelf de schuld, ik had het gewoon niet moeten toelaten, er vonden allerlei lichamelijke sensaties plaats waar ik geen controle over had, dus het was ook fijn.

Er waren genoeg redenen voor mij waarom ik zelf schuldig was. Maar vooral was het extreem verwarrend. Het was de vrouw die mij moest vastpakken wanneer ik verdriet had, mij warmte en liefde moest geven en vooral mijn vertrouwde basis moest zijn. Als kind was het voor mij ook de vrouw waar ik heen ging, het was tenslotte mijn moeder. Die veiligheid, dat vertrouwde, dat kon ze me niet bieden. De afwezigheid daarvan maakte het heel verwarrend want ik zocht het en tegelijkertijd stootte ze me hard af. En tijdens de momenten van het misbruik was ze haast een soort van liefdevol.  Verwarrend compleet verwarrend was het.

De gevolgen waren voor mij jarenlang aanwezig. Dit uitte zich vooral in totaal geen gevoel hebben, eigen lichamelijke gevoelens liet ik niet toe. Ik was enkel gericht op de ander en ik vond mezelf niks waard. Ik vluchtte in van alles: werk, me beter voor doen dan dat het ging en veel zorgen voor een ander. Op gebied van seks was het alles of niks en bij het alles, was het alles voor de ander. Pleasen dat was wat ik deed er alles aan doen dat de ander het zo goed mogelijk had. In relaties was er een grote angst voor afwijzing en echte verbinding vermeed ik dan ook. Liefde in mezelf en voor mezelf was volledig afwezig. Daarnaast zocht ik wel voor een soort van vervangende ouders dit tegen beter weten in.

Toen eenmaal het misbruik meer erkend was, namen de momenten van dissociëren toe en kreeg ik veel meer last van paniek- en angstaanvallen. Machtsverhoudingen die schreef  gingen lopen kon ik niet handelen. Daardoor nam de niet reële angst toe op herhaling van afwijzing, geweld en misbruik. Dit laatste bracht me ertoe om de diepte in te gaan en mijn (c)PTSS te (h)erkennen en ermee aan de slag te gaan.

De traumabehandeling was zeer waardevol, dit wat ook hier te lezen is https://t.co/kAVYXhcmIP Het bracht me terug naar mijn verleden. Het haalde de intens pijnlijke herinneringen van geweld, vernedering, me vies voelen en angstig weer volledig naar boven. Dat kleine jongetje kon ik weer goed voelen. Wat was hij toen bang, wist zich geen raad en wilde niks anders dan veiligheid. De behandeling en vooral de EMDR waren bij vlagen verschrikkelijk.

Maar het heeft me zoveel gebracht. Ik hoef in het hier en nu niet meer angstig, paniekerig en of bang te zijn. Nee, de herinneringen zijn er nog uiteraard. Maar ik kan er nu verdriet om hebben, boos om worden maar in elk geval compassie hebben met dat kleine jongetje en dus met mezelf. Heb mezelf leren waarderen en mijn kracht ontdekt. Voor de behandeling was het één grote klacht maar inmiddels is het mijn kracht geworden. En door het diepe werkelijk in te gaan heb ik de weg van herstel in weten te zetten. Daarnaast heb ik op alle fronten gebroken met de dader.

Zijn er dan nu geen gevolgen meer van het incest? Helaas wel, daar waar ik met Anneke vaak over praat. Het gebied van relaties, intimiteit en seks is ingewikkeld. Want dat gevoel van onveiligheid voelen bij iemand die eigenlijk gewoon veilig is kan er nog steeds zijn. Gezonde hechting is er niet geweest. Verlangen om dat wel te hebben is er zeker maar dat is soms nog wel erg ingewikkeld. Daarnaast is er soms het rouwen. Rouwen om de geleden verliezen, om de schade die er was en die het incest heeft aangericht.

Maar ondanks de hobbels op gebied van intimiteit en het rouwen is er vooral het herstel. De weg omhoog. Ik die mag zijn wie ik ben, keuzes kan en mag maken, die niet meer angstig is, confrontaties aanga i.p.v. uit de weg en ik die al doe ik het vaak zelf, het kleine jongetje in me troost biedt en er voor hem ben. Ik kan mezelf veiligheid bieden en weet daar nu mijn weg in te gaan.

Incest is erg gecompliceerd omdat het een bloedverwant betreft die je kleine leventje op de kop zet. Die persoon die je eigenlijk zonder over na te denken moet kunnen vertrouwen. Gecompliceerd, want wanneer weet je dan wel of je iemand kan vertrouwen?
Een “veilige” band raakt enorm beschadigd. In mijn behandeling was hier gelukkig oog voor. Maar voor deze heb ik in de hulpverlening zaken gemist. In het hier en nu destijds waren er ook problemen op het gebied van relaties. Ondanks dat men wist van het incest van het trauma werd hier niet eens naar gevraagd. Er was geen aandacht voor de beschadiging op het gebied van vertrouwen.
Hulpverlening vraag ernaar, en durf te luisteren! Durf het gesprek aan te gaan en nee, het gaat niet om de details, buiten de exposure therapie om dan. Help het slachtoffer om het te (h)erkennen doe dit ook eventueel met behulp van een ervaringsdeskundige. Vraag bij incest niet alleen naar het seksueel misbruik. Maar vraag ook naar hoe de band was met de dader. Vraag naar wat diegene erin tegen komt in het hier en nu. Durf kritisch te zijn wanneer degene in een relatie zit. En zijn er patronen die gerelateerd zijn aan het misbruik vraag ernaar. Incest zorgt ervoor dat diegene getraind is om te pleasen wees daar alert op en niet alleen alert maar confronteer degene hier ook mee. Veel incestslachtoffers breken tijdens of na een behandeling ook hun relatie, deze bleek dan ook ongezond te zijn.

Lees je dit blog als slachtoffer of als overlever van incest.  Schroom niet en zoek hulp. Vanuit mijn eigen ervaring weet ik dat het een ontzettend eenzame weg is. Er zijn mensen die je hier echt op de juiste wijze manier mee kunnen helpen. Je kunt ook via de contactpagina een vraag stellen.

Incest mag zo genoemd worden, al doet het pijn, al komt het vreselijk dichtbij. Dit maakt ook dat we hopelijk meer gaan inzien, voelen en ervaren hoe dichtbij dit vaak is. Want ja, incest kan ook bij mij en zo bij vele andere vreselijk dichtbij komen… De kans is aanwezig dat het jezelf of iemand in je omgeving is overkomen of overkomt. Door erover te praten kan openheid ontstaan en geef je ruimte aan de ander om erover te spreken…incest afb

Hechting en intimiteit na seksueel misbruik

Zoals benoemd in eerdere blogs heb ik veel gehad aan mijn traumabehandeling. De herbelevingen, het dissociëren, de nachtmerries, de angst en de paniek deze behoren tot het verleden. Vandaag de dag kan ik echt leven in het “hier en nu”.

Wat is er in het “hier en nu” dan wel nog te merken van het seksueel misbruik?
Juist omdat ik nu kan voelen, zijn de gevoelens van hechting en intimiteit merkbaar erg ingewikkeld voor mij.

In mijn eerste jaren is er op dit gebied veel mis gegaan. Zo gingen mijn ouders scheiden toen ik 1 jaar was. Tussen mijn 12e en 18e maand ging ik een halfjaar van de ene oma naar de andere oma. Mijn moeder was er niet, die was opgenomen. Tot mijn 3e was er een bezoekregeling en daarna verdween mijn vader uit mijn leven. Thuis bij mijn moeder………. daar was het niet veilig.

Het heeft gemaakt dat ik me niet heb leren hechten op een gezonde en veilige manier. Een tijd die ik enkel ken vanuit de dossiers. Maar verdrietig kan ik ervan worden wanneer ik me dit realiseer, dat verdriet word erger als ik stil sta bij de gevoelens die dit vandaag de dag nog met zich meebrengt.

Het seksueel misbruik. Dit wat gebeurde door degene waarbij ik me veilig had moeten voelen. Overdag moest ik als kind waakzaam zijn en op mijn hoede om het geweld zoveel mogelijk te beperken. Aanpassen, alert zijn en vooral mijn best doen om zoveel mogelijk leed te voorkomen. In de nachten was het vaak zo anders, dan was mijn moeder opeens een soort van liefdevol. Ze was rustig en stil. Ik verstijfde op de momenten bij haar in bed en liet gebeuren wat er was. Haar handen over mijn lichaam en de mijne over haar lichaam. Het heeft veel gevoelens gegeven van schuld, schaamte en extreme verwarring. Let op gegeven want deze gevoelens zijn er niet meer.

Op het gebied van verbinding waren en zijn er problemen. Vroeger was het zelfs zo dat onveiligheid veilig werd. Dit omdat ik gewend was aan stress en leven onder spanning. Daar kon ik mee omgaan, dat activeerde mijn jeugd en werd daarom veilig. Zoeken naar stress en onveiligheid heb ik gelukkig niet meer.

Veiligheid en intimiteit is echter nog wel iets wat soms erg moeilijk is om mee om te gaan. Dit merk ik wanneer ik in contact ben met mensen en het echt intiem wordt. Het lastige is dan, dat het niet enkel goed, mooi en veilig kan zijn en heerlijk kan aanvoelen.
Nee, plots kan ik dan overvallen worden door een soort paniek dan wordt het opeens wel eng en toch onveilig. De onveiligheid gaat mijn verstand te boven, want ik weet dat het veilig is en toch kan het dan zo beangstigend zijn.

Het is een complex probleem en ik ben daarin zelf ook een complex persoon.
Het is angst, onzekerheid en niet durven te hechten maar wel verlangen naar die veilige verbinding.

Maar juist wanneer ik wordt overvallen door dat onveilige gevoel kan ik me ook opeens terugtrekken. En dan ontstaat er een gedrag van aantrekken en afstoten. Dat is ingewikkeld voor mezelf maar zeker ook voor mijn omgeving. Merk dat ik onwijs graag die oprechte verbinding wil.

Maar ik ben ook zoekende naar de bevestiging, dat het echt is. Kan het dan amper geloven dat het “nu” dan wel klopt. Dat het nu dan wel echt is. Zoek naar die bevestiging van liefde en dat is niet eerlijk naar de ander toe. En wanneer ik merk dat de liefde oprecht is, dan krijg ik angst. Want ook daar weet ik niet mee om te gaan. Eigenlijk staat het constant onder druk de verbinding en de liefde. Het nare voor mij en mijn omgeving is dan ook, dat het verstandelijk in de theorie allemaal zo goed te begrijpen is. Maar het iets is wat opgeslagen zit in mijn gevoelsleven en amper uit te leggen is. Het maakt dat ik grenzen opzoek.

Zeker doordat ik de trauma’s heb kunnen verwerken en hierdoor enorm gegroeid ben is de neiging er om van dit probleem wat weg te kijken. Dit door mezelf maar ook door mijn omgeving en de hulpverlening. Het wordt enigszins afgedaan van “kom op nou dit kan je ook wel” Maar hoe graag ik het ook zou willen, het is niet zomaar even een knop om, en het doen. Het zit zo diep van binnen geworteld.

Nabijheid is op sommige momenten opeens zo eng, dan stoot ik het van me af en wil ik mezelf het liefst terug trekken in mijn eigen schulp. Maar juist doordat ik korte tijd geleden heb mogen ervaren wat het is om je echt goed en veilig te voelen bij een ander, echte verbinding te hebben en echt te mogen zijn wie je bent is er ook weer het verlangen. Ik wil graag geliefd zijn, ik wil het graag opzoeken en tegelijk is het zo eng.

Ik merk het ook in intimiteit. Het is een gezond verlangen, een verlangen dat ik wil en mag hebben. Maar wanneer het er is word het ook spannend, is het nu wel echt, word ik nu niet gebruikt en kan ik nu wel bij mezelf blijven? Wat is wel gezond om te doen en wat niet? Probeer het vooral te checken door navraag te doen. Kan dit is, vind je het fijn, wil je dit wel?
En tegelijk mezelf blijven voelen. Wat wil ik, wat is voor mij te doen? De momenten dat ik intimiteit heb gekend in de afgelopen periode was er vooral dankbaarheid dat het een verschil is t.o.v. het verleden.

Het is in mijn jonge jaren ontstaan en erger geworden door het seksueel misbruik. Geworden tot een obstakel, een obstakel voor mij en mijn omgeving. Het heen en weer geschud tussen liefde hebben, ontvangen en geven en welke weg ik daar in moet gaan. Dankbaar ben ik en zal ik blijven voor de behandeling die ik heb gehad. Dit blijft een stuk waar ik niet goed van weet hoe ermee om te gaan.

Mijn tips na ervaring(en) in de GGZ met PTSS

Een aantal weken geleden had ik een gesprek hierin kwam naar voren dat op mijn 18e al complexe PTSS was geconstateerd. Nooit eerder gehoord of geweten, maar blijkbaar was ik in combinatie met de hulpverlening in staat om 20 jaar weg te kijken van dit probleem. Maar uiteindelijk heb ik anders gekozen en een intensieve traumabehandeling ondergaan. Met een geweldig resultaat en met een geweldig team hulpverleners om me heen. Al eerder schreef ik hierover http://bit.ly/2sEi0nl

Voorafgaand deze traumabehandeling heb ik een periode ambulante gesprekken gehad, ook vanuit wat ik nu meekrijg en vanuit wat ik opgemerkt heb tijdens mijn behandeling heb ik een aantal tips. En deze wil ik graag delen in dit blog. Delen niet om enkel kritiek te leveren op de GGZ, maar vooral om vanuit mijn ervaring te delen. In de hoop dat een ander er wat aan heeft. Dan kan dat alleen maar winst zijn. Want ook voor een behandelaar kan het lastig zijn, omgaan met iemand met een achtergrond van kindermishandeling en seksueel misbruik. En zeker wanneer iemand net als ik jarenlang doet voorkomen of het allemaal wel gaat.

Kijk niet weg waar ik en velen in de GGZ goed in zijn of waren is het weg kijken van hun problemen. En zeer begrijpelijk want mensen met een trauma willen het liever niet zien. Weet je wat een pijn het doet om te moeten zien wat je is aangedaan de vernedering(en) die er zijn geweest. Het roept allerlei heftige gevoelens op die je niet wil hebben. Wanneer ik kwam bij mijn oude paniek en angst werd ik gek, ik wou niks liever dan weg kijken en nog liever wegrennen. Maar wat is het een andere weg wanneer je wel diep terug bent gegaan naar het trauma. En dus als hulpverlener, ga naast iemand staan en kijk niet weg. Heb te vaak gezien dat men wist dat ik of een andere cliënt ergens een groot probleem had, en er werd gewoonweg niet naar gevraagd. Dat kan niet! Het geeft ook juist vertrouwen wanneer er werd gevraagd naar een probleem of trauma. Het was soms eng, maar het gaf juist het gevoel dat ik serieus werd genomen, ik werd gezien. Die behoefte om wel gezien te worden is er wel degelijk alleen is dat ook heel eng. Want omgaan met enige vorm van verbinding kon ik niet. Doordat ik uiteindelijk wel gezien werd kon dat ook enigszins mee veranderen. En gezien worden is ook vertrouwen hebben en geven. Dus niet onnodig wachten met bijvoorbeeld EMDR of exposure therapie. Traumabehandeling helpt, weg kijken niet.

Wees alert op pleasen als ik iets heb geleerd in mijn jeugd was het wel pleasen. Kon me uitermate goed aanpassen aan de ander. Dat moest destijds ook wel om een nog enigszins veilige jeugd te hebben. Maar dit gedrag zette zich door. Goed verzorgd kon ik voor de dag komen en me zo opstellen dat het allemaal prima leek te gaan. Dit terwijl er momenten waren dat het zo leek, maar ik in mijn gedachten me afvroeg of ik nog wel door wou gaan met leven. Neem niet alles zomaar aan vraag door en vertrouw ook op een onderbuik gevoel. En vooral ook hier confronteer degene die tegenover je zit. En heb het besef dat mensen met een vroegkinderlijk trauma getraind zijn in dit gedrag.

Durf te luisteren er zijn momenten geweest dat ik met een behandelaar in gesprek was en er ruimte ontstond en het vertrouwen groeide. Dat maakte dat ik wat durfde te vertellen. Maar dan voelde ik soms door een houding, een blik of door wat er gezegd werd dat degene tegenover me het niet aankon. Dat degene het teveel vond om te horen, te eng, te spannend of te bizar vond. Dan was het gebeurt en hield ik mijn mond wel weer. Je hoeft het niet te begrijpen dit wat ook vaak onmogelijk is aangezien je dergelijke trauma’s niet kent. Maar zonder begrip kan je je wel openstellen om te luisteren. Is het werkelijk te heftig vraag je je dan ook af of je wel het goede beroep hebt gekozen.

Durf te vragen om feedback mijn zelfvertrouwen was laag en mede door het pleasen was ik niet snel in staat om zelf kritiek te uiten. Realiseer dit bij mensen met een trauma. En stel jezelf open om kritiek te ontvangen. Vraag naar wat de cliënt verwacht en durf ook aan te geven als je niet aan deze verwachting(en) kunt voldoen. Dat schept vertrouwen en duidelijkheid. Kritiek hoeft niet direct te betekenen dat er geen samenwerking mogelijk is. Het kan juist de ruimte geven om tot een betere samenwerking te komen. Zelf heb ik een dergelijke open houding als zeer prettig ervaren en gaf mij ook de ruimte om het gesprek aan te gaan.

Ga bewuster om met einde van een behandeling ik heb mijn behandeling gezien als het halen van mijn rijbewijs. Wanneer je klaar bent is de vraag, kan je omgaan met de geboden handvaten? In het “echte” leven zal blijken of je je trauma’s echt verwerkt hebt en hoe je dan omgaat met de pijnlijke herinneringen. Wees als behandelaar (bij een geslaagde behandeling) ervan bewust dat iemand veel werk heeft verzet, veel kracht en inzicht heeft. Focus op deze kracht in de weg van herstel en doe dit tijdig. Mensen met een trauma hebben ontzettend veel meegemaakt en overleefd. En kunnen dus ook veel! Maak de cliënt hiervan bewust en ga aan de slag met deze kracht in de weg na de behandeling. Laat iemand los in zijn of haar kracht en draag bij aan een structurele dag invulling bijvoorbeeld. Vaak wordt ervoor een behandeling veel te moeilijk gedaan over stabiliseren. Wees ervan bewust dat dit niet nodig is en ga ook niet achteraf te lang “pappen en nathouden” Wanneer jij iemand goed hebt geholpen en degene heeft veel werk verzet. Vertrouw dan op de kracht en de weg van herstel!

Het is eigen verantwoordelijkheid wat werd ik daar gek van! Tegen mij of andere cliënten werd vaak gezegd als je iets niet had gezegd of gedaan. Nou ja het is ook je eigen verantwoordelijkheid. Ja, het is ook een keuze om een behandeling aan te gaan. Daarin heb je ook verantwoordelijkheid. Maar vooral moet je het willen en dan kan je met de juiste steun ook een zware behandeling aan. Maar als ik destijds en ook vandaag de dag andere cliënten allemaal zo goed hun verantwoordelijkheid wisten te nemen, dan hadden ze waarschijnlijk niet zo’n behandeling nodig gehad. Op een gezonde wijze voor jezelf zorgen dat is mij niet geleerd, daar had ik hulp bij nodig. Leer dan iemand op een gezonde wijze verantwoordelijkheid te nemen i.p.v. enkel te zeggen het is je eigen verantwoordelijkheid. En wanneer je als hulpverlener een steek laat vallen, dat kan. Maar schuil je dan niet achter de verantwoordelijkheid van de cliënt.

Gezond stuk en de enorme kracht daarvan getraumatiseerde mensen zoals ik destijds hebben ook gewoon een gezond stuk, gelukkig maar. Ga vanuit gelijkwaardigheid het contact aan met de medemens ( de cliënt ). Want vanuit dat gezonde stuk ben je gewoon gelijkwaardig. Enkel heeft de cliënt één of meerdere trauma(s) en heeft daarbij hulp nodig. Zie en vooral hoor de hulpvraag en ga daar samen mee aan de slag. En heb het vertrouwen in de cliënt want die heeft het trauma overleeft. En heeft wellicht mede daardoor enorme kracht om ook dit te overleven en vervolgens krachtig te herstellen. Zie de cliënt dan ook als krachtig mens en niet als één of ander zielig slachtoffer. En stimuleer om de cliënt te laten werken vanuit zijn gezonde stuk en kracht. Dat leidt tot een succesvolle behandeling en de goede weg van herstel.

Diagnose ik begrijp goed dat er diagnoses worden gesteld. Dit wat (helaas) vaak alleen al nodig is voor de verzekering. Maar bij een diagnose is het onmogelijk om een draaiboek te pakken en dat erop los te laten. Het kan hooguit een hulpmiddel zijn, een richtlijn. Maar wat de diagnose ook is er zit een mens achter. Een mens met zijn eigen ik en eigen ontwikkeling. Behandel degene ook als individu, wij mensen zijn geen nummers. Voorkom dat de diagnose alles zeggend gaat worden. Laat de mens leidraad zijn en niet de diagnose.

Bovenstaande tips zijn uiteraard gebaseerd op mijn eigen ervaringen en ideeën over de GGZ. Het belangrijkste verschil was voor mij dat ik hulpverleners trof die mij zagen, die niet weg keken van de trauma’s en het vertrouwen gaven om “samen” de weg te gaan van verandering. Een hulpverlener hoeft niet op afstand te staan. Maar is en blijft te allen tijde hulpverlener maar mag zeker in zijn of haar werk een nabijheid hebben. Zolang dit maar een professionele nabijheid is. Dat heb ik mogen ervaren en daar ben ik dankbaar voor. En zo zien we ook dat er vaak veel kritiek is, maar er gelukkig ook veel goed werk wordt verricht binnen de GGZ. Er mocht dan 20 jaar overheen gaan uiteindelijk heb ik “samen” met de hulpverlening de PTSS gezien en behandeld!