Het gemis in de omgeving van iemand waar Ik terecht kon

Ik lees de laatste tijd veel over het melden van kindermishandeling. Tegenwoordig is de verplichting in het leven geroepen voor professionals. Goed natuurlijk, laat ik dat voorop stellen. Maar ik ben wel bezorgd dat er teveel aandacht is voor de meld code, en te weinig voor preventie. Natuurlijk wanneer er een melding is, en hier wordt goed mee omgegaan, dan kan dat betekenen dat er een kind in veiligheid komt. Maar nog eerder zou beter zijn…..toch? Voor mij is het zo dat ik iemand gemist heb in mijn jeugd, waar ik mijn verhaal in alle vertrouwen aan kwijt kon.

Toen ik 1 jaar was gingen mijn ouders scheiden, dit had al geen goede invloed op ons. Toen ik 3,5 was werd de bezoekregeling met mijn vader stopgezet. Hij zou mij en mijn broer seksueel misbruiken. De politie onderzocht de zaak en deze werd geseponeerd, dit door gebrek aan bewijs. Ondanks dit besloot de kinderrechter toch uit voorzorg de bezoekregeling te beëindigen. We kwamen als eenoudergezin direct in de hulpverlening. Want met zulke problemen hadden we hulp nodig. De hulp was op twee dingen gericht. Het eerste was de moeilijke jeugd van mijn moeder. En daarnaast haar “zieke” ex ( onze vader ). Er was veel respect voor mijn moeder. Zo lastige jeugd, een moeilijk huwelijk en dan twee kinderen opvoeden met een bijstandsuitkering.

Binnen de hulpverlening werd in die jaren niet gekeken naar de veiligheid van mijn broer en mij. Thuis ging het mis, goed mis. Zoals ik al eerder beschreef waren we bang, bang voor onze moeder. We deden niks goed, een 9 op school was geen goed resultaat, nee dat had een 10 moeten zijn. Op die school had ze ook respect van de leraren, en de andere ouders. Binnen de kerk was het een vrouw die veel respect kreeg. Want was het knap, dat ze zo in het leven stond na alles wat ze had mee gemaakt, en dan toch het “juiste” pad kiezen en met ons elke zondag naar de kerk gaan. We gingen naar de voetbal en elke zaterdag stond ze netjes langs de lijn. Ze was er inderdaad bijna altijd en overal. Toen zag ik dat als normaal, nu niet meer. Zo kon ze alles in de hand houden. Zo bleven wij het “perfecte eenoudergezin”. Op latere leeftijd kreeg mijn broer opdracht om dingen in de gaten te houden. Daar kon hij ook niks aan doen, ook hij was bang. Een voorbeeld.
Het gebeurde niet vaak, maar op een middag had ik een vriendje te spelen. Zomaar was ik spontaan en had hem iets uitgeleend van mijn speelgoed. Vlak voor ik moest trainen kwam mijn moeder erachter. Ik keek naar haar en zag haar blik. Nu wist ik hoe laat het was. Ze smeet me al knijpend in mijn armen op bed. Een kreng was ik, een loeder die haar het leven zuur maakte. Hoe haalde ik het in mijn hoofd. De riem werd uit de kast gehaald. Terwijl ik met ontbloot bovenlijf op bed lag, sloeg ze de riem hard op mijn rug. Meerdere keren haalde ze uit met de riem, intussen bleef ze schreeuwen. Ik voelde de pijn wel maar hield me in. Durfde niet te huilen dan zouden er meerdere slagen met de riem volgen. Toen ze stopte “verzocht” ze me op te schieten ik moest trainen. Mijn broer moest mee. Hij moest zorgen dat ik direct na de training naar huis ging. Normaal douchte ik met de andere jongens. Nergens over nadenken en doen. Zo ging ik na een pijnlijke training netjes naar huis. Nu jaren later snap ik het. De andere jongens hadden mijn rug gezien. Had ik het maar gedaan toen. Dan was het misschien eerder gestopt…….

U zult begrijpen dat we bang waren, bang om iets te doen. Want iedereen had respect voor onze moeder. Binnen de hulpverlening kwam er een moment dat het verleden van haar klaar was, en ook het slechte huwelijk. Waarom mijn moeder dan nog steeds niet altijd goed in haar vel zat, en er problemen waren in het gezin kreeg een nieuwe reden. Nu had ze ook nog eens twee onhandelbare kinderen. Dat ze zelf misschien iets verkeerd deed, dat kon niet. Helaas ging er in de hulpverlening nog geen lampje branden. Mijn broer en ik spraken weinig over onze thuissituatie. We voelden elkaar wel aan, we waren wel bondgenoten. Echter toen ik 10 jaar was besloten we toch eens wat te gaan doen. Maar ja met wie? We kenden een kennis van onze moeder. Het was iemand vanuit de kerk. We dachten hier moet het wel bij kunnen. Na schooltijd zagen we onze kans. Ze woonden vlakbij school. Ze hoorde ons aan, wat we verteld hebben? Een topje van ijsberg, en niet meer dan dat. We waren op zoek naar een opening. Na ons zegje te hebben gedaan snel naar huis. Helaas kwamen we aan en was onze moeder al ingelicht. De gevolgen die mogen duidelijk zijn. Woedend was ze wat een lef wij hadden met iemand te gaan praten. Het pak slaag wat volgde ging niet zachtjes. De gedachte om na deze ervaring ooit nog met iemand te gaan praten werd er uit geslagen.

Eindelijk waren we zover om een “klein” beetje te vertellen. Eindelijk zochten we een opening tot een oplossing te komen. Eindelijk zagen we een beetje licht. Eindelijk dachten we iemand te kunnen vertrouwen. Maar nee dat hadden we niet moeten doen. Want uiteindelijk waren we nog meer “slachtoffer” dan daarvoor. Wat heb ik dat gemist, iemand die iets doorhad en waar ik al was het maar iets tegen had kunnen zeggen. Iemand die mij liet praten, en die niet mijn moeder in ging lichten. Uiteindelijk ben ik op 15-jarige leeftijd het huis uit geplaatst ( hoe het zover kwam kom ik nog op terug). De eerste 5 weken op het internaat ging ik om het weekend naar huis toe. Na een tijd voelde ik me een beetje prettig bij de begeleiding. Voelde iets van vertrouwen. Na een weekend bij mijn moeder, wat later direct mijn laatste was. Kwam ik terug en ze zagen dat het niet goed was. Ik kon nog geen woord uit brengen, maar deed mijn shirt uit en toen zagen ze genoeg. Dat was het eind van een onveilige situatie.

Wat ik wil zeggen tegelijk goed beseffende dat niet elke situatie gelijk is. Maar in mijn beleving heeft een kind in een onveilige situatie iemand nodig, iemand die er echt voor hem is. Die een kind echt kan vertrouwen. Die niet zomaar over gaat tot actie, maar als eerste denkt wat kunnen de gevolgen zijn voor het kind wanneer ik wat ga doen.

Ik gun elk kind een stukje veilig zijn. Zo veilig en vertrouwd dat hij/zij zijn verhaal kan doen, al is het maar een beetje…………………

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s