Ik heb geen kind kunnen zijn. Dat vindt ik erg!

Laatst krijg ik een vraag van iemand. Deze persoon weet in grote lijnen wat er zich bij mij thuis heeft afgespeeld. Het was geen “juiste” opvoeding, maar als je terug kijkt was het dan de geestelijke of lichamelijke mishandeling, of is dat het seksueel misbruik geweest? Mijn antwoord op dergelijke vragen is dat ik geen kind heb kunnen zijn. Ik heb geen kind kunnen zijn door alle drie de vormen van mishandeling dat is voor mij het ergst.

Voor mij staan helaas de drie vormen ook met elkaar in verband. Mijn moeder kon me angst in boezemen door me uit te schelden. Door te dreigen met geweld, te dreigen dat ik op straat kwam te staan, te dreigen met de dood. Bijna dagelijks vertelde ze me dat ik zoveel aan haar te danken had, ze me gered had van mijn vreselijke vader, maar ook dagelijks vertelde ze wat een vervelend kind ik was, en hoe ik haar het leven moeilijk maakte. Mijn gevoelens wanneer ik die kon voelen moest ik snel weg drukken, dat was niet goed. Er werd me verteld hoe ik me moest voelen. Spontaan zijn kon ik niet, er werd gezegd wat ik moest doen, en zo niet………
Ze kon boos worden om het minste of geringste. Wanneer ik aan het afdrogen was en ik per ongeluk een plastic bakje liet vallen dan was het al mis. Mis was het als haar blik veranderde. Een vurige blik die me veel angst gaf. Soms was het zo dat het dan bij schelden en schreeuwen bleef. Ik kromp dan op zo moment in elkaar figuurlijk. Want ik hoopte dat het daar dan maar bij bleef. Soms pakte ze mijn arm vast en kneep daar hard in, de nagels stonden dan in mijn arm. Soms sloeg ze me hard op mijn rug. Soms pakte ze een stok of riem, en sloeg me daar dan hard mee in elkaar. Soms niks, kwam eigenlijk nagenoeg niet voor. U zult begrijpen dat ik bang was, bang voor mijn eigen moeder. De vrouw die mij moest beschermen. Maar was er maar iemand geweest die mij had beschermd voor haar. Ze dreigde met zelfmoord en soms dreigde ze om ons daarin mee te nemen. Dat ging zover dat we met de auto op een aantal cm van een boom tot stilstand kwamen.
In het begin leest u hoe de geestelijke mishandeling er in grote lijnen uit zag. Voor mij had de lichamelijke mishandeling daar ook mee te maken. Want ik deed exact wat ze wou, ik wilde namelijk geen lichamelijke pijn hebben. Ook staan deze twee vormen van mishandeling helaas voor mij in relatie met het seksueel misbruik. Op geestelijk en lichamelijk vlak was mijn moeder op een bepaald moment bijna voorspelbaar. Ik was altijd op mijn hoede, lette op haar en op haar onrust. Maar wanneer ik uit mijn eigen bed werd gehaald, en bij haar moest komen liggen dan was ze anders. Ik kende haar dan niet terug. Ze was rustig, en ze zei nagenoeg niks. Op die momenten kon ze doen en laten wat ze wou (dit wat ik achteraf mezelf vaak heb kwalijk genomen) Ze was zo rustig, er ging alleen maar door me heen “niks zeggen en niks doen”. Want wanneer ik dan ook rustig deed, was er niet de angst om uit gescholden te worden of om te worden geslagen. Door deze angst kon ze aan mij zitten en kon ze mijn handen gebruiken om aan haar lichaam te komen. Ze had me in de jaren voor het seksueel misbruik zoveel angst bezorgd dat ze dit ook kon. Het stond al even tussen haakjes… maar wat heb ik mezelf kwalijk genomen dat dit is gebeurd. Dit gedeelte is voor mij wel het heftigst geweest. Dit misschien omdat ik man ben. Maar zeker ook uit schaamte, enorme schaamte.

Door wat ik hierboven heb geschreven hoop ik dat u zult begrijpen dat ik niet echt een kind heb kunnen zijn. Want mijn gevoelens deden er niet toe, in plaatst van veiligheid te ervaren bij mijn moeder ervoer ik angst voor mijn moeder. En door dit kon ze eigenlijk al mijn grenzen over gaan. Spontaan was ik dan ook niet als kind. Echt spontaan nog steeds niet. Daar heb ik veel last van gehad. Maar nu ben ik voor mezelf op een acceptabele manier spontaan. Een manier waar ik zelf blij mee kan zijn.

Besef me goed dat iedere situatie anders is. Wat voor de één misschien heftig is, stelt misschien voor een ander niet veel voor. Oordelen voor een ander kan dan ook niet vindt ik. Je kunt niet voor een ander bepalen wat erg is of wat niet. Respecteer juist het gevoel van een ander zoals het is.

Kan alleen voor mezelf spreken dat ik graag kind had willen zijn. En de kinderen van vandaag dat gun, dat ze lekker kind kunnen zijn zichzelf “mogen” zijn. 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s