De rol van mijn vader

Tot nog toe hebben jullie veel kunnen lezen over mijn moeder, en hoe ze met me omging thuis. Kort kwam hierin naar voren dat ze slecht praatte over mijn vader. Over hem kon ze geen goed woord spreken. Op een bepaald ogenblik was ik dan ook wel volledig gehersenspoeld kan ik zeggen. Maar wat weet ik er nu eigenlijk zelf van, en wat is zijn rol geweest in mijn leven?

Zoals gezegd mijn ouders gingen uit elkaar toen ik één jaar oud was, er kwam een bezoekregeling tot stand. Deze duurde twee en een half jaar. Op dat moment klaagde mijn moeder me vader aan wegens seksueel misbruik. De politie heeft wel een onderzoek gedaan, echter is deze zaak geseponeerd. Dit wegens gebrek aan bewijs. Ondanks deze uitkomst besloot de kinderrechter de zaak te seponeren. Van bovenstaande weet ik nagenoeg niks meer.

Zoals in eerdere stukken geschreven was de opvoeding bij mijn moeder ongezond. De hulpverlening greep dan ook in op mijn vijftiende. Aangezien mijn broer naar een pleeggezin was gegaan, en mijn moeder daar niet blij mee was, kwam ik in een internaat. In eerste instantie kwam ik om het weekend nog bij mijn moeder. Dit tot het moment kwam dat ik me zo veilig voelde om te laten zien wat er thuis aan de hand was. Dat moment van mijn shirt omhoog doen was het einde van de bezoekregeling. Aangezien mijn moeder verder van me af kwam te staan kwam de leiding van het internaat op het idee om mijn vader te gaan benaderen. Wat ik ervan zou vinden om mijn vader te gaan ontmoeten?
Pffff dat vond ik spannend….. kende hem niet, enkel van verhalen en die waren niet zo positief (de verhalen van mijn moeder) en dan druk ik het zachtjes uit. Maar goed ik was wel benieuwd natuurlijk wie is mijn vader, hoe ziet die eruit, wat zou die van mij vinden en zo gingen er veel vragen door me heen. Ben wel mensen tegen gekomen die hem kende. Als ze dan hoorden dat ik de zoon was van hem. Dan vertelden ze dat het een aardige man was. Velen kende hem. Hij was begonnen als conciërge op school en later werd die taxichauffeur, zodoende waren er veel mensen die hem kende. Ik besloot het te doen. Wat waren dat spannende dagen voor me. Voor het eerst voor zover ik me kon herinneren ging ik mijn vader ontmoeten.  

In de gespreksruimte zat hij al. Hij was ingelicht door de gezinstherapeut en de directeur over mijn situatie. Samen met mijn mentor wachtte ik gespannen af. Eindelijk kregen we het seintje dat we erbij mochten gaan zitten. Hij stelde zich voor aan me. Wat apart was dat, ben je 15 jaar moet je een hand geven aan je vader. Maar goed dat was die. Mijn eerste indruk was best goed. Er werd kort verteld wat er was besproken en toen kreeg hij het woord. Hij begon te vertellen dat hij het triest vond dat het allemaal zo gelopen was. Dat hij vroeger veel moeite had gedaan voor ons, maar het was niet gelukt. De aanklacht seksueel misbruik had veel narigheid gegeven in zijn leven. Maar al snel vertelde hij dat hij de periode erna snel verder was gegaan met zijn leven. Binnen een jaar na het stopzetten van de bezoekregeling was die hertrouwd en had hij samen met die vrouw een dochter gekregen. Er was dus ook een halfzusje van vier jaar jonger. Daarnaast een stiefbroer van ongeveer dezelfde leeftijd. Hij vertelde erg enthousiast over “zijn” gezin. Ook maakte hij erg duidelijk dat dit gezin het allerbelangrijkste was voor hem. Mij broer en ik deden er niet echt meer toe. Nou dat was dan ook wel het einde van het gesprek, Mijn vader had ik leren kennen, maar dat was het dan ook wel. Voor een eventueel vervolg werd de deur net zo hard dicht gedaan als die open was gegaan. Zeer teleurgesteld was ik, want ja ik was het gesprek wel in gegaan met een beetje hoop.

Op mijn achttiende kwam ik via de hulpverlening in Frankrijk, bij een project voor jongere die vast liepen in Nederland (kom hier nog op terug) Een geweldige tijd gehad in Frankrijk. Aldaar heb ik hem nog geschreven. Hij reageerde nog wel. Het was een brief waarin hij schreef dat de deur open stond, maar nog wel even werd benadrukt dat “zijn” gezin het belangrijkste was. Ook kreeg ik een foto niet van hem maar van “zijn” gezin. Zijn gezin? Het kwam zo vreemd over, want ik was toch ook zijn gezin. Hij was mijn vader hoezo “zijn” gezin? Er kwam eigenlijk geen contact meer ook niet de periode erna. Zo nu en dan zag ik hem nog wel. Nu wist ik wie het was. Ooit ben ik ook bij hem in de taxi terecht gekomen, dit na een avond in de stad te zijn geweest. Dit was samen met een vriend er werd gesproken over koetjes en kalfjes en daar hield het mee op.

Bijna zeven jaar gelden kreeg ik een telefoontje van een vriendin. Deze vriendin had contact met mij en met mijn halfzusje. Dat was best ingewikkeld voor haar. Mijn halfzusje was ik weleens tegen gekomen in de stad. Ook wel eens wat mee gedronken, maar verder geen “echte” gesprekken mee gehad. Deze vriendin gaf aan met me te willen praten ze moest me wat vertellen. Vrij snel spraken we af. Ze had te horen gekregen dat mijn vader ziek was. Er was kanker geconstateerd, en hij zou nog ongeveer zes maand te leven hebben. Voor deze vriendin was het erg lastig en complex. Mijn halfzusje wist van ons contact en had haar opgelegd niks tegen me te zeggen. Dit kreeg ze niet over haar hart. En het was natuurlijk ook lief dat ze het me toch vertelde. Na dit nieuws overlegd met mijn broer want wat wilden we met dit nieuws. We besloten een brief te schrijven. We wilden hem toch nog graag een keer ontmoeten nu dit nog kon. Helaas kregen we een afwijzing. Toch heb ik daar nog op gereageerd en mijn teleurstelling ook uit gesproken. Dit resulteerde in een telefoon gesprek van ongeveer vijf minuten, hij kon het niet meer op brengen ons te zien. Een aantal maanden hierna kreeg ik eerst een telefoontje van deze vriendin dat hij was overleden. Dezelfde middag belde mijn halfzusje netjes om het door te geven. Ook waren we welkom op de crematie. Wat een rare dagen waren dat. Mijn vader was overleden de man die ik eigenlijk niet kende. We besloten om naar de crematie te gaan. Het was raar. We zaten achter in de zaal verhalen en muziek te luisteren van iemand die we eigenlijk niet kende, maar wat wel onze vader was.

Tot die tijd heb ik eigenlijk altijd een soort hoop gehad dat hij het allemaal niet zo meende. Dat hij zich zo uitte maar dacht dan wel eens van het kan toch niet zo zijn dat hij ons op zo jonge leeftijd heeft opgegeven. Ook was er wel een sprankje hoop, hoop dat er misschien nog iets kwam van contact. Het overlijden deed daar natuurlijk letterlijk en figuurlijk de deur voor dicht. Maar een aantal maanden later gebeurde er iets wat me misschien wel het meest pijn heeft gedaan in het verhaal mijn vader. We kregen een brief dat er een testament was. Toen we dit voor ogen kregen lazen we dat we slecht het kindsdeel kregen. Dit is het gedeelte wat hij ons wettelijk moest geven. We krijgen dit gedeelte wanneer zijn vrouw zou overlijden. Nog dit, nog dat het feit dat we het kindsdeel krijgen maakte ons wat uit. Daar waren en zijn we ook niet op uit. Wat was er dan wel wat me enorm pijn deed. Dat ik moest lezen dat hij dit op deze wijze had bepaald en had vast laten leggen toen ik vier en half jaar oud was. Een jaar nadat de bezoekregeling was gestopt kwam hij tot dit besluit. Toen al heeft hij afstand genomen van mij en mijn broer. Dat deed pijn.

Een band is er nooit geweest tussen mij en mijn vader. De hoop op mijn vijftiende daarop was er ook niet. Wel droomde ik ervan dat er iets zou komen van contact. Iemand waar ik op een “gezonde” manier dingen mee kon delen. Helaas is dit er nooit van gekomen. Natuurlijk ik heb zeker een vader gemist. Maar of ik hem gemist heb kan ik niet zeggen, want daarvoor weet ik te weinig. Door het gepreek van mijn moeder dacht ik vroeger heel slecht over hem. Daarna kwam de hoop dat het anders was. Dit was het niet. Veel heb ik hem niet kwalijk genomen. Hij zal een slecht huwelijk hebben gehad met mijn moeder. Dat was allemaal niet makkelijk voor hem. Net als de aanklacht seksueel misbruik, dat heeft ook veel impact gehad op hem. En niet te vergeten het feit dat zijn kinderen van hem zijn afgenomen. Maar toch heb ik nog steeds soms ook zoiets van hij had misschien iets kunnen doen. Jaren na het stop zetten van de bezoekregeling had hij weleens contact kunnen zoeken. En hij had ook de verantwoordelijkheid kunnen nemen misschien om bepaalde instanties in te lichten. Want uiteindelijk wist hij wel wat voor moeder wij hadden.

Al met al heb ik geaccepteerd wat de situatie is, en wat het was. Helaas heb ik hem nooit echt leren kennen en kan ik er verder ook niet veel van zeggen. Maar aangezien ik op dit blog veel laat lezen over mijn moeder, mijn opvoeding en de gevolgen van de kindermishandeling wou ik dit toch ook schrijven. Aangezien het wel mijn vader was, en ook een rol had in mijn leven al was die minimaal.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s