Etenstijd… wat een drama was dat.

Vandaag de dag vind ik het leuk om te koken. Liever doe ik het voor meerdere, maar ook voor mezelf lukt het me best aardig. Waarom vertel ik u hier nu over eten?
Etenstijd was vroeger een drama. Wou dat ik dat kon overslaan. Wil u met dit stuk laten zien hoe ook dit gedeelte jarenlang nog invloed had op mijn leven.

Mijn moeder zorgde goed voor ons als het ging om o.a. school, voetbal, kleding en eten. Ze leefde van een bijstandsuitkering dus erg breed hadden we het niet. Op gebied van eten sloeg het alleen een beetje door.
Als we aan tafel gingen kregen we standaard eerst het vlees op het bord. Dit moest als eerste worden opgegeten. Ja, nu zou u logischerwijs kunnen denken, en dan waarschijnlijk er op uitkomen dat dit het duurste is, en dus op moet. Helemaal mee eens als u dit denkt.
Maar waarom dat vlees er nu als eerste op kwam? Ik weet het nog steeds niet. Want het zat namelijk anders. Niet alleen het vlees moest op, nee alles moest op. En nu was het zo dat mijn moeder over het algemeen zuinig leefde maar niet zuinig kookte. Er was met regelmaat teveel.
Na het vlees kwam de rest op het bord. Ik deed dan mijn best om alles op te eten, soms keek ik tussendoor in de pan. Wanneer ik dan zag dat er nog veel in zat ging mijn hart al sneller kloppen, en begonnen de zenuwen. Want wanneer mijn bordje netjes leeg was ging er meteen weer meer op. En dan werd van me verwacht dat ik dat ook op ging eten.
Zo ging ik dan verder en probeerde zo goed mogelijk alles op te maken. Soms lukte dat, dan was ik misselijk en zat ik volledig vol. Maar soms zat ik zo vol dan lukte het me niet. En neemt u van me aan ik deed mijn best, want de gevolgen van het niet op eten wou ik niet.
Wanneer het niet lukte ging mijn moeder gewoon van tafel af en voor de tv zitten. Ik moest dan maar zorgen dat het op ging. Het was op een bepaald moment ook niet meer om te eten. Het werd koud en smaakte niet meer, maar dat was niet het ergste ik zat gewoon vol. Langzaam maar zeker kreeg ik dan af en toe een hap naar binnen. Mijn moeder schreeuwde af en toe vanuit de woonkamer de keuken in. Zo kreng heb je het al op? Opschieten! Wat denk je dat ik voor niks in de keuken sta! Je weet het hé als ik naar je toe moet komen heb je een probleem Wat ben je ook een loeder je haalt het bloed onder mijn nagels vandaan.
Deze woorden kwamen dan wel binnen, en ja ik wou ook niet dat ze kwam. Wou dat wat op mijn bord lag zo weg was. Maar zo ging dat niet altijd.
Op een gegeven moment kwam ze dan. Nu had ik haar wel lang genoeg getreiterd door mijn eten niet op te eten. Ze begon me dan eigenlijk standaard eerst hard te knijpen in mijn arm. Dat gebeurde zo vaak, ik voelde het bijna niet meer. Maar dan kwam haar hand richting mijn gezicht en kneep ze hard in mijn neus. Ze trok me gezicht wat achterover en zo ging mijn mond open. En daar werd het intussen ijskoude eten in mijn mond gestopt. Ik probeerde dan het zo snel mogelijk door te slikken. Dit wat erg lastig was, want ik had mijn best al wel gedaan om deze ellende te voorkomen. Ze ging net zo lang door tot alles op was. Soms gebeurde het dat ik het zo weer uitspuugde, ik kon niet meer. Dan werd ze helemaal woedend. Op zo moment kreeg ik slaag op mijn armen en rug. Hoe kwader ze werd hoe harder de klappen werden. Het knijpen dat deed op een bepaald ogenblik geen pijn meer maar die klappen wel. Daarnaast schold ze me uit. Wat was ik een ondankbaar rotjong. Haar blik was verwoestend en ik deed mijn best om alles op te krijgen. Soms lukte het wel soms niet…..

De eerste jaren nadat ik uit huis was en ik was te gast bij andere dan keek ik altijd vol angst naar de inhoud van de pan. Hoeveel zat erin? Wat moest ik allemaal gaan eten? Als mensen vroegen wil je nog, zal ik wat erbij opscheppen? Zei ik altijd ja. Natuurlijk zei ik ja, ik dacht dat alles op moest. Ik zei net zo lang ja tot het op was. Soms dachten mensen weleens dat ik volledig uitgehongerd was. Maar ik zat al lang vol maar dacht het moet zo zijn. Was al snel opgelucht als mensen niet zo ruim hadden gekookt. Na een aantal jaar is dat weg gegaan dat gevoel dat ik moest eten en dat alles op moest. Was dan nog wel iemand die niet zo gauw nee zei als ze me vroegen of ik nog wou. Langzaam maar zeker is dat ook volledig verdwenen.

Nu is het vol is vol. Dan heb ik gewoon lekker gegeten……..

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s