Het seksueel misbruik

Dit onderwerp is in een vorig blog al naar voren gekomen. Daar kwam het minimaal naar voren. Nu wil ik u hier vanuit mijn ervaring toch meer over vertellen. Waarom nu? Dat wil ik even kwijt, de afgelopen dagen was er in de media en op twitter het één en ander te doen over een onderzoek van mevr. I Hempel http://iturl.nl/snPkr voor mij was het best een confronterend onderzoek. Dit omdat het kind moet gaan huilen, dat zou de kans op seksueel misbruik verminderen. Natuurlijk ik ben slecht een enkeling die seksueel misbruikt is. Maar toch, was ik gaan huilen dan was mijn situatie alleen maar erger geworden. Dus deze uitkomst verbaasde mij nogal, ook verbaasde het me dat het onderzoek enkel was gericht op informatie te halen bij de dader(s) maar dat terzijde. In onderstaand schrijven zal denk ik duidelijk worden hoe het voor mij was.

Wanneer u mijn eerdere stukken heeft gelezen bent u op de hoogte van de geestelijke en lichamelijke mishandeling. Was bang voor mijn moeder, dat gaf een heel naar gevoel. Constant oplettend te moeten zijn. Kijken naar wat haar bui was. Altijd eigenlijk afwijzend en met regelmaat agressief. Van jongs af aan moest ik vaak bij mijn moeder in bed slapen. In de jonge jaren was het dan slapen daar en niet meer dan dat. Naarmate ik ouder werd, werd de lichamelijke mishandeling erger niet zozeer meer maar vooral harder. Mijn moeder was ook nagenoeg nooit rustig tegen me. Rond mijn 8e begon het seksueel misbruik. Destijds sliep ik de ene nacht in mijn eigen bed en de andere nacht bij haar. Vaak begon de nacht in mijn eigen bed. Maar dan kon het zijn wanneer ze zelf ook naar bed ging, mij eruit haalde. Dan moest ik bij haar in bed gaan liggen. In het begin wist ik niet beter dan dat ik daar dan verder zou gaan slapen. Maar dit veranderde op een bepaald ogenblik…..

De verandering was dat ik dan dicht bij haar moest gaan liggen. Mijn lichaam lag dan strak naast die van haar. Ze begon mij dan te strelen, het leek bijna liefdevol. Kunt u zich de verwarring voorstellen? Mijn moeder die dan vaak die dag nog mijn uitfoeterde, me niet kon uit staan en me zelfs die dag in elkaar had geslagen. Op dat moment kwam ze op een heel andere manier dicht bij me. Ze zat aan me, en dit zonder wat te zeggen in alle rust. Ze zei niks, ze noemde me geen loeder of kreng er was rust. Op deze momenten kroop ik in gedachten weg. Dacht aan van alles en nog wat, maar wou niet stil staan bij wat er gebeurde. Tegelijk wou ik me ook stil houden. Niks tonen, geen gevoel, niks zeggen en niks uitten. Want ze was rustig en dat wou ik zo houden. Ook op die momenten was er de angst om een moeder te krijgen die razend zou worden. Een moeder die wel zal gaan schelden en/of gaan slaan. Zo had ze me eigenlijk weer in haar tang. Dacht aan mijn speelgoed, aan school, aan van alles en nog wat maar snapte niet wat er gebeurde. Toen dit begon bleef het vaak bij het aan me zitten. Mij strelen. Hoe ouder ik werd gingen de handelingen verder. Zo zat ze ook aan mijn geslachtsdeel. Pakte ze mijn hand vast en liet deze haar lichaam betasten. Zo moest ik haar borsten en later ook haar geslachtsdeel voelen. Zo werd het opgevoerd…verschrikkelijk was dat. En wist ik dat dit fout was? Ene kant kan ik zeggen ja dat wist ik, want ergens voelde het niet goed het was vreemd, het was apart. En anderzijds nee want ik wist niet beter, wist ik veel. En of ik het nu wel of niet wist, het gebeurde. Het kon gebeuren omdat ze me in haar tang had. En omdat ik ook bang was voor een uitbarsting en geweld. Mijn moeder kende ik niet terug op deze momenten. Geen woord kwam eruit ze was volledig in rust. Nu voelde ik me door alles wat er thuis gebeurde al geen grote jongen maar op deze momenten voelde ik me wel zo klein. Ze kwetsbaar…. Het was vernederend om aan haar te moeten zitten en zij aan mij.

Na de uithuisplaatsing eindigde alle vormen van mishandeling. Er kwam een einde aan de geestelijke vernedering, de lichamelijke pijn maar ook aan het seksueel misbruik. Jaren later eigenlijk pas kon ik echt aan de gang met de rotzooi die mij jeugd had veroorzaakt. Die eerste jaren stonden in het teken van de geestelijke en lichamelijke mishandeling. Toen ik in een groep zat was daar ook de ruimte om wat te doen met het seksuele. Dit ging alleen niet. Ten eerste was ik er niet aan toe denk ik. Maar ook was het een groep bestaande uit vrouwen. Daar zat ik dan voor hen was de “man” een dader en voor mij andersom. Ik als enige man, nee dat werkte niet. Daarnaast was er voor mij de schaamte en het schuldgevoel. Deze gevoelens waren erg sterk ik gaf mezelf de schuld ik had hier wat tegen moeten doen. Hoe had ik het toe kunnen laten dat mijn eigen moeder dit met had gedaan. Een aantal jaren later heb ik hier gelukkig ruimte in gevonden binnen de hulpverlening. Dat was goed en fijn om het uiteindelijk toch te kunnen delen. Zowel ik als de hulpverlening zijn ook lang op zoek geweest naar een groep met mannen voor de (h)erkenning. Deze is niet gevonden. Tot op de dag van vandaag lijkt seksueel misbruik bij mannen nog een taboe te hebben. Helaas zou ik zeggen want door dit taboe is het ook zo dat het voor veel mannen in deze tijd moeilijk zal zijn, net als het voor mij was om er wat mee te doen. Naast het praten en de therapie binnen de hulpverlening heeft ook het vrijwilligerswerk voor de VSK me geholpen in het verwerkingsproces op dit gebied.

Wat de verdere gevolgen waren van het seksueel misbruik kom ik zeker nog op terug. Want de gevolgen waren niet gering…..

Laat duidelijk zijn dat ik in deze situatie niet kon gaan huilen, en ook niet in staat was om nee te zeggen. En JA dat heb ik zeker wel vaak gedacht. In tijden dat ik mezelf de schuld gaf, had ik maar nee gezegd dan was het misschien gestopt. Nu kan ik zeggen, zien en voelen dat had niet gekund. Mezelf kan ik dit niet kwalijk nemen. Enkel sta ik gelukkig sterk genoeg in mijn schoenen om me niet door een dergelijk artikel anders te gaan voelen. Maar kan me wel voorstellen dat slachtoffers van seksueel misbruik die in een ander stadium verkeren zich alleen maar schuldiger gaan voelen. Dat kan niet de bedoeling zijn. Want een slachtoffer van seksueel misbruik is niet schuldig!

Advertenties

8 gedachtes over “Het seksueel misbruik

  1. Ik vind het ZO erg dat slachtoffers van geweld steeds vanuit de maatschappij de boodschap krijgen dat ZIJ iets anders hadden moeten doen. Ik vind dat zelf NOG erger dan datgene wat er gebeurd is. Die terreur moet echt ophouden!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s