Hoe gaat het?

Hoe gaat het met je? Ja, zo beginnen we meestal onze dagen wanneer we op werk een collega tegen komen of iemand waar dan ook. En ja dan weten we in 99% van de gevallen ook het antwoord al wel. Goed en met jou? Dan hopen we maar dat de ander ook goed zegt ( wat meestal ook zo is ) Dan kunnen we weer verder. Verder zonder na te denken of bij jezelf, nog de ander stil te staan. Nu zult u misschien denken waarom dit op een blog over kindermishandeling? Nou dat ga ik u hieronder beschrijven.

Mijn verleden was niet een jeugd om met veel plezier op terug te kijken. Dit wat u in eerdere blog kunt lezen. Heb niet geleerd wat het woord “vertrouwen” en “veiligheid” in houdt. Ook nadat ik het huis uit was, ben ik helaas nog meerdere keren tegen een muur aangelopen in contacten met familie. Door deze omstandigheden heb ik het zelf moeten zoeken. Maar tijdens deze ontdekkingsreis heb ik veel geleerd. Hoe beroerd het verleden ook was, en is wanneer ik er op terug kijk, of het weer voel, ik heb ook mijn lessen ervan geleerd. En heb nu dan ook de instelling maak van je klacht je kracht. Mij is op jonge leeftijd duidelijk gemaakt hoe het niet moet! Dat inzicht kreeg ik weliswaar op latere leeftijd. Maar het is er gekomen.

Hoe ik het zie en ervaar. Als kind is was het zeldzaam, als iemand wou weten hoe het met me ging. Gebeurde het, dan was mijn antwoord al lang ingefluisterd door mijn moeder. En dat kwam ook neer op “goed hoor”. Ik weet niet wie het nu bij de mensen heeft ingefluisterd maar vandaag de dag merk ik het ook bij nagenoeg iedereen om me heen. Het standaard antwoord goed. Dan vraag ik vaak ( nog te weinig ) wat gaat er goed dan? De blikken die ik dan krijg zijn meestal vol verbazing te noemen. En meestal blijft het ook stil. Stil of men lacht even en gaat gauw weer verder. Soms vraag ik niet hoe het gaat. Nee, dan vraag ik hoe voel je je? Dan weten ze het meestal al helemaal niet meer. Gaat er iemand vragen hoe ik me voel. Zo iemand voelt zich dan blijkbaar in de maling genomen (zo lijkt het). Weet u hoe ik me soms voel een uitzondering. Ben “gewoon” geïnteresseerd maar dat is bijna vreemd te noemen tegenwoordig. We lijken geen contact meer met elkaar te hebben. Ja via de app, fb en twitter. En hoe gek het ook mag klinken daar lijk je soms nog een bijna “echter” contact te hebben. Want zo in het echte leven gaan we het contact uit de weg. Dat gebeurde mij dus vroeger ook. Dat wil ik niet meer. Vroeger mocht ik me niet kwetsbaar opstellen. Nou nu wel! En dat is ook wat ik wil, dat is wie ik ben. En ik wil graag zijn wie ik ben. Ik wil me graag voelen zoals ik me voel. En ja af en toe zet ook ik mijn masker wel eens op. Dat is af en toe nodig zelfbescherming laat ik het zomaar noemen. Dan moet ik even door op het werk. Dan kan ik even me niet zo voelen zoals ik me voel. Maar verder wil ik zijn en voelen wie ik ben. En eigenlijk gun ik dat een ander ook. Want waarom staan we zover van elkaar af? Waarom kunnen we niet meer met elkaar in gesprek? Ja, ik weet, stel het hier vrij zwart wit. Ben niet zo van het zwart wit, maar dit om het voor nu even duidelijk te maken. Want gelukkig maar zijn er ook nog mensen die wel echt interesse tonen en uiten. Maar hoe dan?

Naar mijn idee moet je dan beginnen bij jezelf. Stel je eens kwetsbaar op. Probeer dat eens. Wees jezelf en toon je zoals jij bent, en zoals jij je voelt. Mijn verleden is mijn verleden daarin heb ik veel meegemaakt, daarin is me redelijk wat aan gedaan, maar heb ook zeker zelf niet altijd de juiste keuzes gemaakt. Maar het is zoals het is. Ben de schaamte voorbij. In gesprek gaan durf ik nu, en kan dan ook wat bloot geven van mezelf. En nee, niet bij iedereen. Daar moet wel een “bepaald” gevoel van veiligheid aanwezig zijn. Juist nu. Eerder was ik hard en afstandelijk. Dan kon ik wel vertellen over mezelf en ook over mijn jeugd. Dan was het alleen zonder gevoel nu is het zoals ik ben, en ook met gevoel. Dan is dat beetje veiligheid wel nodig. Maar merk wanneer ik een ander wat geef van mezelf door wat te vertellen van mij dat ik vaak ook wat terug krijg. Even komt er dan een mens naar voren en geen robot. Iemand die even zijn hart kan open doen. Ik kom dan “echt” in gesprek. En het gesprek duurt wat langer dan “ja goed en met jou”. Laten we dit nu eens meer bewust gaan doen. Echt in gesprek zijn, geef iets van jezelf dan kan de ander ook wat geven. Ik gun iedereen dat je je hart wat open kunt doen en een beetje kwetsbaar kan zijn.

Wat ik nu ook nog mee wil geven is lees ook eens het blog van Sandra Vogelaar op twitter te volgen
@sandravogelaar . Maar lees ook dit van haar http://creative-visions.eu/interactie/blogs/blog/61
Een blog waar ik ook veel (h)erkenning in had. Goed om ook eens te lezen!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s