Ogen open in Frankrijk

Op mijn 17e jaar ging het niet goed met me. Ik spijbelde meer dan dat ik aanwezig was op school. Zorgde niet goed voor mezelf, niet goed voor mijn omgeving en raakte langzaam maar zeker op een pad die aan alle kanten begon af te wijken. Zover dat er een keuze kwam tussen het verkeerde pad of een ander pad. Maar welk pad dan? Hier kwam de hulpverlening van destijds met een goed plan.
Of ik het zag zitten om een half jaar naar Frankrijk te gaan. Daar bij een gezin in de kost op een boerderij. Even van alles weg, even alles van letterlijk een afstand te gaan zien. Heel lang hoefde ik er niet over na te denken het leek me een goed plan. Een half jaar later alles geregeld, kwam de hulpverlening erachter dat mijn moeder nog voogd was en toestemming moest geven. Na een gesprek met haar en goede uitleg dat dit het beste zou zijn voor me. Gaf ze geen toestemming, nu moest ik wachten. Toch ging ik net voor mijn 18e op weg naar Frankrijk.

Zo werd ik in Arnhem vroeg in de ochtend opgehaald. En daar ging ik een dag lang in de auto op weg door een land wat ik nog niet eerder had gezien. Een tas met kleren mee en een boekje “hoe praat ik Frans” Begin van de avond kwamen we aan. Eerst een kennismaking met de man die het project daar regelde. Jan zo heette hij een vriendelijke man. Hij zou eens in de twee weken langskomen en ging me nu ook weg brengen. Onderweg vertelde hij dat ik bij een man en vrouw zou komen die geen kinderen hadden. En ik was de eerste jongen die bij hun kwam. Was zenuwachtig, wat een avontuur. Bij aankomst zag ik eerst de vrouw op het eerste oog vriendelijk en klein vrouwtje Theresse, toen naar de stal naar de man en daar was George ook klein van stuk en oogde ook vriendelijk. Maar wat vreemd was het, we gingen meteen eten. Daar zat ik dan aan tafel met twee vreemden en kon er eigenlijk geen woord mee wisselen. Want ja bonjour zeggen dat lukte me nog wel maar dat was het dan ook wel. Een beetje met handen en voeten werd me mijn slaapkamer gewezen en waar ik mijn tanden kon poetsen. Een mooi en groot huis in een enorm uitgestrekt en mooi gebied. En daar werd ik de volgende ochtend om half zes gewekt. Even koffie en daar werd me duidelijk gemaakt dat ik mee moest de koeien naar de stal halen. En zo begon mijn eerste werkdag in Frankrijk. Leerde de diverse handelingen op de boerderij. Vanaf de eerste dag zat ik met regelmaat met mijn boekje “hoe praat ik Frans” en luisterde goed. Na een paar weken kon ik eigenlijk alles wel bespreken, ik pakte het snel op. Een poosje later kon ik ook schrijven en lezen. Vooral het praten was heel fijn. Want ondanks alles zo beetje nieuw was voor me leken George en Theresse fijne mensen. En op elk gebied was communicatie van belang. Zo had ik de taal snel onder de knie. Ook de werkzaamheden leerde ik snel en gingen me goed af. Ik vond het zelfs leuk na een paar weken was ik degene die de koffie ging zetten en George wakker maakte. Overdag liep ik met George en Flipper (de hond) over de boerderij en deed alle voorkomende werkzaamheden. Theresse de meest geweldige kokkin maakte heerlijke maaltijden. Ben dan ook in een half jaar 14 kilo aangekomen nu kwam ik ook wel redelijk mager aan maar toch… Allemaal nieuwe ervaringen die ik daar meemaakte.

Het meest gekke was om bij mensen te zijn die me accepteerde zoals ik was. Mocht fouten maken en deze werden op gezonde wijze hersteld en gezegd hoe ik iets beter of anders kon doen. Wanneer ik iets liet vallen tijdens werk of de afwas. Dan schok ik wachtte ik af of er gescholden zou worden of er misschien geslagen zou worden. Meteen de paniek, de angst en de houding van nou toe maar dan. Maar dat bleek niet nodig te zijn. Mensen die zagen dat wanneer ik verdrietig was en dan aardig waren en een arm om me heen wouden slaan. Die om me konden lachen, met me konden praten die spontaan konden zijn en ik na verloop van tijd spontaan bij hun. Wanneer er bezoek kwam of we gingen weg dan werd er niet gezegd wat ik moest gaan zeggen, of wat ik juist niet mocht zeggen. Mocht gewoon zijn wie ik was. Heel vreemd!! Na verloop van tijd werden het een soort van ouders voor me. En dat wat me daar allemaal overkwam dat opende mijn ogen, dat mijn opvoeding verre van gezond was. Daar besloot ik dat ik bij terugkomst wel aan de slag moest gaan met mijn jeugd. Na mij zijn er nog twee jongens geweest, met deze kregen ze nooit de band als ze met mij hadden. Dat kwam ook voor hen neer op een soort van zoon zijn voor hen. Ze besloten dan ook te stoppen met het project. Ik ben sinds die tijd nagenoeg elk jaar minimaal eenmaal terug geweest. En dat blijf ik ook zeker doen. Ik kan het u aanraden wegens de schitterde omgeving want dat is het daar. Voor mij is het meer dan dat, veel meer! Een plek waarin mijn ogen zijn open gegaan, waarin ik heb vernomen dat mensen van me kunnen houden om wie ik ben. Twee geweldige mensen!! En tevens een project wat ik een ieder in een soort gelijke situatie kan aanraden.

George en Theresse merci !!

Advertenties