Loyaal zijn aan mijn moeder

Ja, loyaal zijn aan je ouders in mijn geval specifieker richting mijn moeder. Waarom ik juist nu met dit thema kom, dat laat ik u binnenkort weten op dit blog. Wat ik daarvan kan zeggen is dat ik momenteel met een dilemma zit waar ik eerst zelf moet uit komen. Maar wat wel alles met dit thema te maken heeft.

Loyaal zijn aan je ouders, ja dat ben je zeker naar mijn idee wanneer je een goede en veilige jeugd hebt gehad. Dan toon je mijn inziens dankbaarheid richting je ouders. Dan zul jij altijd klaar staan voor ze wanneer ze dat nodig hebben. Dan ben jij degene die hun verzorgt omdat ze ook jou hebben verzorgt. Dat in het kort lijkt mij het ideale plaatje.

Maar zo ideaal is het helaas bij mij niet gegaan. In mijn eerdere blog kunt u uitgebreid lezen hoe mijn jeugd was en wie mijn moeder was. Heb al eens in een eerder blog geschreven dat het voor mij soms al lastig is om haar mijn moeder te noemen. Want ja, zo heeft het niet gevoeld en voelt het nu ook niet. Maar ja zo is het wel. En dat maakt het soms tot een behoorlijk dilemma.

Voor alle duidelijkheid mishandeling en seksueel misbruik mogen nooit en te nimmer plaats vinden. Het enige wat ik wil zeggen is wanneer het vroeger de buurvrouw was geweest die mij had mishandeld en seksueel had misbruikt, dan had ik niet hoeven te worstelen met dit dilemma. Wanneer de dader één of zelfs je beide ouders zijn, je opa of oma, of ander familielid of persoon die dicht bij je staat dan kom je met een probleem te zitten aangaande loyaliteit.

Nu 18 jaar geleden wou mijn moeder me niet naar het project hebben in Frankrijk. Uiteindelijk kon ik gaan gelukkig. Maar dat was wederom een moment waarop ze haar machtspositie richting mij besloot te misbruiken. Dat deed voor mij de deur dan ook wel dicht. In de jaren erna heb ik eigenlijk geen contact meer met haar gehad. Er zijn nog wel wat momenten geweest maar niet veel. Begin 20 wou ik graag mijn foto’s hebben ook dit ging niet zomaar en er moest zelfs een advocaat bij komen om dat geregeld te krijgen. Verder waren er momenten die in het teken stonden van afscheid nemen van mijn opa en oma, hier kwam ik haar dan ook tegen. Op deze momenten werd me alleen maar duidelijk gemaakt dat ze niet is veranderd. Ook dat ze nog steeds van haar machtspositie genoot. Nou ja genoot in elk geval misbruik van maakte.

Ze heeft aan veel problemen bij gedragen zo kon ik geen kind zijn, heeft ze me geestelijk en lichamelijk mishandeld en seksueel misbruikt. De jaren nadat ik het huis uit ging heeft dat voor vele gevolgen gezorgd die ik soms tot op de dag van vandaag mag ervaren. En dan komt weer het zinnetje het is toch je moeder. En dat maakt het dan soms zo lastig. Want was het inderdaad de buurvrouw geweest dan was ik snel klaar met alles. Dan had ik wellicht vroeger ook wel gekozen om aangifte te doen. Dan was ik er misschien zelf wel op af gestapt en mijn zegje gedaan. Had ik niet hoeven nadenken of ik met de “dader” nog contact wou zoeken wel of niet.

Natuurlijk ik neem mijn moeder en dus ook de dader het kwalijk. Ze heeft tenslotte veel schade aan gericht. Maar waarom? Was het onmacht, weet één ding zeker en dat is dat ze zelf ook een slechte jeugd heeft gehad en dat deze jeugd ook haar veel schade heeft toegebracht. Maar dat is voor mij geen excuus want ze heeft er namelijk nooit voor gekozen om hier wat mee te doen en om de cirkel te doorbreken. Ze is nooit in staat geweest om mij of mijn broer excuses aan te bieden. Tot op de dag van vandaag zegt ze niks maar dan ook werkelijk niks verkeerd te hebben gedaan in haar leven. En ik ben wel in staat om haar te vergeven. Maar dan moet ze wel vergeven willen worden. En wil je dat dan moet je om te beginnen inzien dat je iets verkeerd hebt gedaan. En dat stuk ontbreekt helaas.

Vindt het zo lastig want ja het is mijn moeder, maar tegelijk heeft ze me in het verleden wel zo gekleineerd heeft ze me niet de mogelijkheden gegeven die een kind hoort te hebben. Uit eigen bescherming heb ik er voor gekozen om geen contact te hebben. Mijn broer heeft in het verleden weleens kort geprobeerd. Maar ook destijds werd snel duidelijk dat ze ook toen bij hem niks goed keurt. Zijn vrouw niet, zijn werk niet, zijn auto niet kortom je mag nog steeds niet jezelf zijn. Het is nog steeds zo dat je moet doen wat zij goed vindt om contact te kunnen hebben met haar. Aanpassen aan haar net als vroeger. Moet je dan als volwassen persoon in het nu loyaal zijn? Aan iemand die je geen kind kon laten zijn en die je nu nog steeds niet laat zijn wie je bent. Wat een dilemma!!

Advertenties

7 gedachtes over “Loyaal zijn aan mijn moeder

  1. zeker een groot dilemma!
    Loyaliteit en jeugdtrauma is sowieso een lastig iets denk ik. Als het om de buurvrouw zou gaan, zou het wellicht ook lastig kunnen zijn als de ouder(s) ervanaf wisten maar niks deden etc, je nu geen erkenning bieden voor de schade die je hebt opgelopen erdoor.
    Goed hoe je het hier zo duidelijk kunt opschrijven!

  2. Ik herken jouw verhaal heel goed. Ik noem de vrouw die mij verwekt heeft geeneens moeder.Zij is gewoon mijn verwekker. Want niet iedereen verdient de titel Moeder. Een moeder beschermt, verzorgt, ontfermt en vecht voor haar dierbaarste bezit.

    Als slachtoffer hoeven wij geen zorg te dragen voor de ‘dader’ wie het ook mag zijn. Bewogenheid kan je tonen, maar als dat omgekeerd niet is, dan is het weer een steek in je hart. Misschien een steek in de wond die daar nog is. Dan duurt het helen nog langer.
    Ik heb het contact radicaal verbroken. Dat is keihard, maar wat mijn verwekker heeft gedaan is zo schadelijk geweest dat ik ruimte nodig heb voor volledig herstel. Het verleden is geweest….zij hoeft geen onderdeel te zijn van jou toekomst. Dat is mijn mening…Gun jezelf de ruimte voor herstel.

  3. Oh okay..ik dacht dat je nog contact had.Gelukkig niet…sorry dat ik het zo glashard schrijf. Maar ja realiteit is hard. Maar waarom ga je geen lezingen geven? Ik ben nu ook onderweg ..want dat kan een enorme ondersteuning zijn. Idee?

    1. Realiteit is inderdaad soms hard en dan mag het ook gezegd worden. Heb vele situaties gezien in mijn omgeving waar banden bleven bestaan door loyaliteit. Dit wat dan uiteindelijk ten koste ging van de persoon zelf.
      Ja, ik zou dat in de toekomst ook best willen doen lezingen geven en ook een stuk voorlichting. Dit helpt ook preventief.

      1. Meen je dat echt, banden die blijven bestaan door loyaliteit? Ja wat je zegt, dat gaat zeker ten koste van de persoon zelf. Ik heb er vorig jaar 1 gegeven in Amsterdam, en dat was zo’n coole ervaring. Toen had ik zoiets van..Ja mijn verhaal moet gedeeld worden. Mocht je dat gaan doen, dan wens ik je veel succes. Ik zie niet veel mannen opstaan die zoiets publiekelijk bespreken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s