De gevolgen van kindermishandeling

Ja, de afgelopen dagen ging het zowel in de media als op de sociaal media weer “even” over kindermishandeling. Gek is dat, dat ik er bijna blij van kan raken dat we weer even aandacht hebben voor dit belangrijke thema. Blij is natuurlijk niet het juiste woord, want blij worden we niet van 119.000 slachtoffers jaarlijks waar er ook nog eens minimaal elke week één van overlijdt. Maar het is goed als het weer onder de aandacht is. Mijn inziens wordt het nog steeds erg onderschat de problemen rondom kindermishandeling.

En is het dan zo dat ik als overlever van kindermishandeling me er drukker om maak? Dat weet ik niet, gelukkig zie en lees ik ook van velen die zich er druk om maken, en er geen achtergrond mee hebben. Dat kan ik alleen maar als positief zien. Dat zijn mensen die niet tegen onrecht kunnen, houden zo. Want dit is een probleem wat ons allemaal aan gaat.

Meestal gaat de grootste zorg in eerste instantie uit naar de kinderen die nu in de situatie zitten dat ze mishandeld worden. Terecht in die zin dat deze kinderen zo snel mogelijk in een veilige situatie moeten belanden. Daar ontstaat al vaak een behoorlijke discussie, want velen willen dat dit binnen de 4 muren is van “thuis”. Maar soms is “thuis” geen “thuis” dit hoort in oorsprong een veilige plek te zijn, maar helaas is dat niet altijd het geval. Dan mag het geen doel zijn om die zogenaamde “thuis” situatie in stand te houden door tal van gesprekken en protocollen uit de kast te halen. Wanneer het niet de veilige haven is die het hoort te zijn, moet het kind zo snel mogelijk in een andere wel veilige situatie worden gebracht. Ook vrees ik enigszins dat vooral bij organisaties en ook de politiek na afgelopen week het een doel gaat worden om meer te doen aan vervolging van de daders. En laat ik duidelijk zijn hier is niks mis mee, alleen moet het wel op een zijspoor staan van het belangrijkere doel kind in veiligheid.

Mijn eigen ervaring leert me dat toen ik eenmaal in veiligheid was, dat ik eerst een aantal jaren nodig had om te zien, te voelen en te ervaren wat er thuis nu daadwerkelijk allemaal mis ging. Wat ik hiermee wil zeggen, ja eerste stap een kind in veiligheid brengen is inderdaad stap één. Dan heeft het de goede begeleiding nodig. Hier wordt een groot probleem nog onderschat denk ik. Een kind krijgt dan opeens met zoveel veranderingen te maken dat vraagt tijd en ruimte, en een hand die een kind mee neemt de juiste weg op. Op mijn 16e kwam ik op mezelf te wonen, totaal niet mee gekregen wat de juiste normen en waarden zijn in de omgang met mezelf en met anderen. Voor mij was het project in Frankrijk een redding. Maar niet elke jongere krijgt een dergelijke kans. Veel jongere maken andere keuzes met alle risico’s van dien. Van veel jongeren uit mijn internaattijd en later therapietijd weet ik dat het heel anders is gelopen helaas. Meisjes die prostituee werden, jongens crimineel, alcohol en drugsproblemen maar ook zelfmoord. Gevolgen veelal voor hen zelf, maar uiteindelijk ook vaak voor de maatschappij. Gelukkig gebeurd het wel, maar indien dergelijke keuzes zijn gemaakt hoever het al een keus te noemen is met zo achtergrond, is de weg terug een stuk lastiger.

We moeten ons beseffen dat wanneer kinderen een traumatische jeugd hebben gehad en op zijn gegroeid met de verkeerde normen en waarden, maar ook de verkeerde voorbeelden. Dat dit toch een stuk is wat voor hen veilig is. Ken het ook van mezelf, gevoel delen deed ik eerder niet, hulp vragen al helemaal niet was gewend met problemen om te gaan dat was veilig. Hier gaat het vaak ook mis met keuzes als volwassenen in het zoeken van bijvoorbeeld een relatie en zo op veel meer gebieden. Daarom is de juiste hulp enorm van belang wanneer een kind naar een “veilige” plek gaat. Dat het daar leert wat goed is en wat niet, wat normen en waarden zijn in de omgang met jezelf en je naasten. Dat je mag praten en delen etc.

Dit is ook één van de redenen waarom ik pleit voor meer preventie op gebied van kindermishandeling en seksueel misbruik. Het kan ellende voorkomen op jonge leeftijd, door eerder te kunnen signaleren en dus sneller te kunnen schakelen. En dus ook uiteindelijk op latere leeftijd want het houdt niet op wanneer je het huis uit bent. Voor preventie moet je investeren, maar wat denkt u dat het kost wanneer de slachtoffers terecht komen in gevangenissen, de hulpverlening door hun problemen niet aan het werk kunnen vele malen meer dan de investering daar hoef ik geen hoge wiskunde voor te hebben gestudeerd. En naast het financiële is het natuurlijk nog van veel groter belang dat de gezondheid van kinderen eerder in beeld komt.

Laten we zorgen dat het taboe nog meer wordt doorbroken en we in gesprek blijven over kindermishandeling en seksueel misbruik.

Advertenties

Een kind moet weten wat wel en niet kan

Ja, al in een eerder blog kwam naar voren dat ik het gemist heb ik mijn jeugd om te weten wat goed is en wat niet. In dit blog wil ik benadrukken hoezeer dit van belang is voor slachtoffers van seksueel misbruik en kindermishandeling.

Thuis kon mijn moeder me kleineren, slaan en seksueel misbruiken al deze gebeurtenissen hadden ook een verband met elkaar. Want wanneer de eerste twee niet hadden plaats gevonden was de kans op seksueel misbruik ook niet zo groot. Nu, en al enkele jaren weet ik dat deze gebeurtenissen mij niet te verwijten zijn, en dat ik er niks aan heb kunnen doen. Dit was anders toen ik net het huis uit ging. Toen gaf ik mezelf de schuld en zeker het stuk seksueel misbruik daar overheerste schuld en schaamtegevoelens. Deze gevoelens die bij mijn moeder thuis hoorde, maar bij aanwezig waren.

Voor de hulpverlening en de buitenwereld was het zien wat er bij ons gebeurde zeer lastig. We waren nou eenmaal het “perfecte” gezin. Een alleenstaande moeder met een ingewikkelde familie, een vervelende ex en later onhandelbare kinderen. Tja, daar prik je niet zomaar even doorheen.

Dat de hulpverlening hier niet zomaar doorheen kon prikken was één probleem, het andere misschien nog wel grotere probleem was dat ik als kind niet beter wist. Mijn moeder was mijn enige voorbeeld. Hoe ze tegen me praatte voelde niet goed, maar als het dag in dag uit tegen je wordt gezegd dan ga je geloven dat je niks waard bent. Het lichamelijke geweld deed pijn, maar er werd me gezegd dat ik het verdiende dan ga je ook dat geloven. Het seksueel misbruik voelde ergens niet goed aan, maar als je niet weet dat dit niet bij de opvoeding hoort, dan weet je niet beter. Kortom alles wat er gebeurde werd opgevat als waarheid. Want als je niet weet hoe het anders hoort te zijn dan kan je als kind niet anders dan aannemen dat het zo zal moeten zijn. Ja, nu weet ik dat het allemaal niet gezond was dat het vele gevolgen heeft gehad. Nu omdat ik nu weet wat een gezonde opvoeding hoort in te houden.

Er zijn ook nu (helaas) nog vele kinderen die dagelijks mee maken wat ik heb meegemaakt. Die ook denken dat ze niks waard zijn, die de klappen ontvangen niet wetende wat ze ermee moeten die misbruikt worden en niet weten wat kan en wat niet kan.

Mijn inziens is het van groot belang dat hier meer aandacht voor komt. Over het eerste probleem het “perfecte gezin” moet meer de ogen open, want het is niet altijd wat we zien. Standaard oordelen over gezinnen met een bepaald uiterlijk en een bepaalde houding daar gebeurt het, en in standaard gezinnen niet. Zo simpel werkt het niet. Maar nogmaals dit is best ingewikkeld te noemen.

Het tweede probleem is wellicht meer aan te doen. Een kind uit wat voor milieu dan ook hoort te weten wat kan en wat niet kan. Een kind hoort te weten wat veiligheid en vertrouwen inhoudt. Als een kind dat inzicht niet meekrijgt vanuit huis, dit waar we helaas niet standaard vanuit kunnen gaan, dan zal dit anders geregeld moeten worden. Je kunt hier denken aan voorlichting op scholen bijvoorbeeld. Hier zijn al beschikbare middelen voor en er zijn mijn inziens genoeg mensen die aan deze ontwikkeling een goede bijdrage kunnen leveren.

Kijkend naar mijn eigen situatie kan ik niet met zekerheid zeggen dat de misstanden van thuis dan eerder waren gestopt. Wel was de kans goot geweest dat mijn ogen waren geopend.

Geef kinderen het inzicht op een gezonde en veilige manier. Dit in de hoop dat ze het niet nodig hebben omdat ze al in veiligheid opgroeien, maar wanneer het niet zo is dan nemen ze dat inzicht mee. Een kind weet niet vanuit zichzelf hoe er tegen hem of haar gepraat hoort te worden, een kind heeft niet direct het inzicht of geweld normaal is en een kind weet niks van wat gezond is op lichamelijk vlak en dus seksueel misbruik. Laten wij de verantwoording nemen om de kinderen van nu en de toekomst dat inzicht wel te geven.