Dat had ik niet zien aankomen…

 

En dan………………….

Sinds een aantal weken zit ik weer volop in de hulpverlening, ik liep behoorlijk vast met mezelf… Er is dan ook veel gebeurd, en waar ik in mijn eerdere blog over fouten maak al in schreef ( zie http://iturl.nl/snCww9x ) . Ook ik zelf maakte veel fouten, de grootste niet eerlijk zijn, en al zeker niet over mijn eigen wensen, gevoelens en emoties. Liep vast in privé, werk, thuis en vooral met mezelf. Mijn masker was ontzettend groot. En de muren om me heen ontzettend dik.

Een traject werd me aangeboden om beter en meer inzicht te krijgen in mijn problematiek, na dit traject van 14 weken zou er dan een goed behandelplan op tafel komen. Een plan waar ik beter van zou kunnen worden.
Beter van zou kunnen worden? Ja, dat is al heel iets voor me, me masker af, en inzien dat ik beter moet worden.
Nee, geen griep, gebroken been of verkoudheid. Nee psychisch het allemaal niet op orde hebben…. Op dit moment niet in staat te werken, en daaraan toegeven is niet een stapje voor mij, maar een ontzettende! Ziek melden vanwege psychische problemen, tot op heden kon iedereen dit doen en adviseerde ik het zelfs velen. Maar nu ik zelf….dat is toch wel even anders..

En dan…………. Dan na een aantal weken 6 om exact te zijn, dan is er een tussenevaluatie. Oké, toch wel spannend wat zal de gedachten op dat moment zijn? Nou ik kreeg te horen: Erik, we vinden dat je het zeer goed doet. Je stelt jezelf open op, durft te kiezen voor kwetsbaarheid en bent eerlijk. Daarnaast zien we dat je het ook heel goed doet in de groep, en heb je op de andere ook een positieve invloed. Mooi dacht ik dan zien we over acht weken wel waar dat naar leidt. Maar ze waren nog niet klaar. Erik, we willen eigenlijk geen acht weken meer wachten met advies. We zijn er wel uit wat jij nodig hebt. Opnieuw dacht ik oké, maar toen nam de spanning wel wat toe. Wat zal dat advies dan zijn?
Het advies luidde een klinische opname, wat!!!!! Ja, doordeweeks intern en de weekenden naar huis. Zo die kwam binnen. Dat had ik niet zien aankomen….
Ja, ik wist wel er moet wat gebeuren. Ik wist wel dat ik erg goed ben om alles verstandelijk te zien, en er nog een hele weg ligt en dan vooral omgaan met mijn gevoel. Dat is er letterlijk en figuurlijk zo ingestampt dat niet te doen, daar geen aandacht voor te hebben… Ik kreeg te horen dat ze me een harde werker vinden, één die zijn problemen onder ogen durft te zien en er nu open en eerlijk over durft te praten. Maar ook iemand die zich weer gigantisch afsluit op de momenten dat hij alleen is. Dat ik een veilige en vertrouwde omgeving nodig heb. Dit om mijn gevoelens ook te kunnen uitten. En dat wanneer ik dit zou doen, ik ook in de avonden mijn ei kwijt kan. Ja, ik loop er nu tegen aan. Dat de avonden soms moeilijk zijn. Dat ik soms zo diep emotioneel en boos ben. Daar wordt ik ook soms bang van. En dan niet zozeer voor het verdriet, daarvan denk ik nou ja dan huil ik drie dagen. Niks aan de hand. Maar de boosheid de diepgewortelde woede, daar zijn soms wel momenten dat ik mijn interieur op de kop kan zetten. Het is vooral de puinhoop van emoties waarmee ik geen kant op kan, ik zou niet weten hoe. En dan zeggen mijn behandelaren het is logisch, kleine “Erik” heeft dit nooit geleerd. Nu, nu is er ruimte om dit te gaan leren en ontdekken. Zie het als een cadeau! Een cadeau?
Een cadeau mijn baan weg, mijn ik weg die altijd doorgaat en volhoudt. Ik zie het als zwak, dom en heb er ontzettend moeite mee om toe te geven dat ik dit nodig heb.
En nee, niet verstandelijk. Verstandelijk zie ik wel in dat dit het beste is, en het de juiste weg is om beter te worden… Maar voor mijn gevoel moet ik er zo enorm aan wennen, het is het loslaten van een masker wat ik meer als 30 jaar draag. Het “gewone” leven los laten, en volledig met mezelf aan de slag. Maar wel om uiteindelijk te gaan voelen, oprecht en eerlijk door het leven te gaan met wie ik ben. Een mooi mens ben ik ( wordt er gezegd ) Om dat wellicht ook zelf te gaan ervaren. Een weg om te gaan ervaren gevoelens van verdriet, boosheid maar ook fijne gevoelens. De mogelijk om liefde echt te kunnen ontvangen en te accepteren. Wellicht kan ik het over een jaar ook zelf zo benoemen als een cadeau….

Inmiddels heb ik ja gezegd, ja tegen het serieus nemen van mezelf…. Gek is dat hoe raar dat eigenlijk voelt. Maar toch, ja gezegd…. Een gesprek nog, een kijkje op de groep en dan zal het snel gaan. Hooguit enkele weken… Nu vandaag de dag dat ik dit blog schrijf is de oriëntatie, en dan, dan is er geen weg meer terug om te kiezen ik ga met mezelf en met “kleine” Erik aan de slag..

Een ieder die me heeft gesteund tot het zeggen van ja, die wil ik bedanken. Want dat was wel nodig dat steuntje om ja te zeggen tegen mezelf…. Bedankt lieve mensen om me heen, die hebben gezegd het is goed Erik, het is goed jezelf dit te gunnen. Bedankt!

Advertenties

11 gedachtes over “Dat had ik niet zien aankomen…

  1. Lieve Erik, ja lieve… Ik ben enorm trots op je. Verstandelijk weet je wel wat je moet doen, wat je een ander zou adviseren. Je gevoel, vooral je gevoel over jezelf, sputtert hard en je vindt jezelf zwak en oordeelt er lekker op los. Dat mag… Daartegen vechten kost energie en met de komende periode ga je het vanzelf anders zien. Je geeft jezelf iets moois, namelijk je leven… Je geluk, kans op liefde en vriendschap mogen voelen. Dat is je gegund. Ik gun het je zo dat je over een tijd kunt voelen dat mensen van je houden, om je geven en er graag voor je zijn.

    Ik ben trots op je, simpelweg trots! X Brigitte

  2. Heel herkenbaar. Ontzettend dapper dat je ja hebt gezegd! En kleine Erik aan bod laten komen is het beste wat je kunt doen voor jezelf! Kleine Erik heeft jou nodig en jij hem! Sterkte! Heel veel sterkte!

  3. Wauw, wat een dappere stap! Je hebt gekozen voor het pad van heling. En dat gun ik jou zo! En dat gun ik kleine Erik zo! Je mag nu gaan stoppen met overleven van jezelf. Het is een zware weg en hard werken, maar zó de moeite waard. Ik ben nu bijna drie jaar verder en ik praat steeds meer en ik voel steeds meer. Ik durf nu zelfs te hopen.
    Ik gun jou dat ook… echt voelen en daarmee overweg kunnen. Het is zeker weten goed dat je ja hebt gezegd!! #samensterk

  4. Super spannend voor je om deze Reis te gaan maken, maar jij gaat het aan!!
    Echt zo dapper van je Erik.
    En nee het zal niet makkelijk worden, doodeng ook, maar uiteindelijk kan het alleen maar beter worden dan hoe het voor die tijd ging, is mijn ervaring, ook al ben ik zelf ook nog op Reis.

    Alles toegewenst wat jij nodig hebt om deze Reis te maken.
    #Samensterk en take care!
    Warme groet,
    Rider

  5. Fantastisch dat jouw harde werk om dit voor elkaar te krijgen nu beloond wordt. Ik hoop dat het een heel vruchtbaar traject zal zijn, begeleid door liefdevolle hulpverleners. Heel veel sterkte en succes met alles dat nog komen gaat!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s