Het verwerken van seksueel misbruik

Ruim een week geleden was ik op de dag van het misbruikte kind, de ochtend begon met een pittige lezing van Peter John Schouten. Er kwamen veel emoties los bij de mede “overlevers” in de zaal. Er kwam een vraag vanuit de zaal die mij inspireerde tot dit blog. Een dappere vrouw die opstond en de vraag stelde; hoe verwerk je nu wat er is gebeurd, hoe verwerk je seksueel misbruik?
De gedachte schoot door mijn hoofd om op te staan, om direct te reageren en mijn ideeën hierover in te brengen. Ik durfde niet op dat moment, maar de vraag liet me niet los en het antwoord al helemaal niet.

Ruim 3 maand ben ik nu in therapie, een intensieve behandeling om weer “gezond” te worden. Eén van de belangrijke onderdelen om tot een “gezonde” man te gaan komen, is het verwerken van mijn trauma’s. En één van mijn trauma’s is het seksueel misbruik. Dit erkennen was al een enorme stap, wat een besef!
Wat ik inmiddels wel weet door de ervaring met mezelf, maar ook wat ik zie en merk aan mijn groepsgenoten, de mensen die ik al kende met een dergelijke achtergrond er is niet één direct draaiboek om seksueel misbruik te verwerken. Was het maar waar, wat ik zou ik dit een ieder gunnen die het heeft meegemaakt, en die het (helaas) nog gaat mee maken.
Dit is denk ik een belangrijke constatering voor zowel “overlevers” als ook “slachtoffers” van seksueel misbruik. Maar zeker ook voor hulpverleners die hiermee te maken hebben. Geef een ieder de persoonlijke aandacht die hij of zij verdiend. Dwing niet iemand tot een bepaalde behandeling of methode, dwang is er voor hen die dit hebben meegemaakt al genoeg geweest. Dwing ook niet om iets binnen een bepaald tijdsbestek te doen, het is een weg die tijd kost en gun een ieder de tijd die ze daar voor nodig hebben.
Er is veel theorie over het verwerken van seksueel misbruik, gelukkig zijn er steeds meer boeken en blogs over dit aangrijpende thema. Voor mij is het een weg geweest waarin ik gebruik heb gemaakt van al die theorie, de kennis en de verhalen van een ander. Hierdoor kon ik goed praten en schrijven over dit thema. Was in staat om mijn verhaal te doen. En was zo net als met de andere trauma’s in staat om te doen voorkomen dat ik het had verwerkt. Dit beelde ik mezelf in, dit deed ik de anderen om me heen denken. Want verbaal was en ben ik sterk, dit maakte dat het ook geloofwaardig overkwam en zo was ik ook in staat om alle gevoelens die hierbij komen kijken op grote afstand te houden. Het was mijn masker, mijn masker die deed voorkomen of ik alles op dit gebied wel op een rijtje had. Maar na 3 maand therapie kan ik zeggen, de theorie de kennis dat was niet de oplossing voor mij om het seksueel misbruik echt te verwerken.

Zoals gezegd, ook ik heb het draaiboek (helaas) niet. Maar wat ik wel mee kan geven en mee wil geven. Dat is wat ik nu momenteel ontdek, leer en vooral voel. Het is vooral het laatste wat voor mij op dit moment ontzettend helpt, het voelen het werkelijk voelen wat het seksueel misbruik met mij deed en heeft gedaan. Het is een periode waarin ik me zo voel dat ik me op glad ijs begeef, er komt zo ontzettend veel los. Ben ruim 30 jaar lang in staat geweest om mijn gevoel te onderdrukken, omwille van mijn eigen veiligheid moest dit tot aan mijn 15e, daarna is het mijn patroon geworden.
Momenteel kan ik er niet meer omheen, er komt zoveel los dat ik soms het idee heb dat ik de weg kwijt raak, dat ik misschien door het ijs ga zakken. Het zijn de momenten waarop ik enorm dankbaar ben met fijne groepsgenoten om me heen en een goed en betrouwbaar behandelteam.
Het zijn de gesprekken aangaande het seksueel misbruik die me raken, ik ben niet meer in staat om er zomaar over te praten. Het komt binnen het raakt me. Nog nooit eerder in mijn leven heb ik zoveel last gehad van herbelevingen als in de afgelopen weken. Het is op die momenten de angst, verwardheid en vooral de enorme pijn wat me aanvliegt. Dan, dan merk ik hoe diep het zit. Altijd was ik in staat om erover te praten, juist die manier van praten hield me weg bij “kleine” Erik. Nu, nu ervaar ik “kleine” Erik. En wat heeft die een verschikkelijke weg gekend. Wat een paniek, angst en chaos was er op die momenten. En wat ervaar ik dat ook nu.
Op de momenten dat ik diep zit dan zie ik het soms niet meer, dan weet ik niet meer wat te doen. Ben niet bekend met de weg van voelen en dat delen. Voel me op die momenten zo enorm eenzaam, alleen en verlaten. Soms wordt ik er hopeloos van, dan is het verdriet te groot is het de chaos die wint.
Een week of drie geleden was ik nog in staat te denken dat ik mijn baas zou gaan bellen, dat ik de dag erop weer aan het werk zou gaan en de deksel erweer op zou doen. Ik was er klaar mee, ik kon de pijn moeilijk verdragen. Nu, nu zou ik niet in staat zijn om morgen weer aan de slag te gaan. Nu, nu wil ik niet meer op deze manier verder. Het is een ontzettend heftig en naar gevecht de strijd aangaan met alle gevoelens die los komen. Het is raar om mezelf een soort van opnieuw te ontdekken. Bizar soms, nu wanneer ik verdriet heb dan lukt het me niet een arm van een ander om me heen toe te laten. Wanneer een groepsgenoot verdriet heeft ik krijg het niet voor elkaar om mijn arm om degene te doen. De compassie het medeleven het is er zeker, maar het lichamelijke contact het voelt momenteel verre van veilig. Ook deze weg moet ik opnieuw ontdekken. Mijn behandelaren zijn blij met deze ontwikkeling, ze ervaren dat het verwerken nu wel echt begonnen is en zien gelukkig ook een groot gezond stuk. Voor nu is het vooral bewaken dat het enigzins waar dat kan gedoseerd gaat, zodat het me niet compleet overspoeld.
Vanaf komende week start ik ook met EMDR ook dit zal een enorme bijdrage gaan leveren aan de verwerking van het seksueel misbruik. Wanneer ik niet diep zit, wanneer ik gewoon met mijn volle verstand kan nadenken dan weet ik dat de weg omhoog er is. Dan weet ik dat ik hier inderdaad “gezond” uit ga komen. Maar wat ik vooral nu weet is het enorme verschil tussen verstand en gevoel en wat is dat verschil groot. En wat is het nodig om te gaan voelen om seksueel misbruik daadwerkelijk te gaan verwerken. Mijn weg is soms heftig, pijnlijk en vooral intens verdrietig. Maar ik weet waarvoor ik het doe! Ik wil het nu niet alleen meer anders weten ik wil het vooral anders gaan voelen.
Ik weet dat ik op de goede weg ben, een weg die nog niet klaar is maar wel eentje met een uitzicht. Een uitzicht op een “gezonde” Erik.

Heb ik in dit blog nu antwoord gegeven op hoe verwerk je seksueel misbruik, nee! Dat antwoord heb ik ook niet. Ik hoop vooral dat de boodschap helder is dat voelen en er werkelijk doorheen gaan nodig is om tot verwerking te komen. Ik heb jaren gezegd het is allemaal goed, nou dat wat het niet, verre van merk ik nu.

Daarnaast hoop ik middels dit blog, door mijn blog, dat seksueel misbruik bij zowel mannen als vrouwen een bespreekbaar onderwerp wordt. Want in “onze” maatschappij is dit nog steeds een (te) groot taboe. Er heerst bij mij en vele met mij een ontzettend groot gevoel van schaamte en schuld aangaande het misbruik. Door het taboe nemen deze gevoelens zeker niet af. Doordat “wij” als maatschappij daarnaast ook nogeens in staat zijn om vaak te zoeken naar omstandigheden waarin de dader in het recht stond van zijn of haar handelen, werken wij ook nog eens hard mee aan het “slachtoffer” de schuld geven. Het zijn zaken waarin we met zijn allen moeten gaan zeggen STOP! Slachtoffers van seksueel misbruik hebben nooit schuld. En laten we het onderwerp een bespreekbaar onderwerp maken. Dat geeft de openheid die het nodig heeft.

Hieronder de factsheet van het centrum seksueel geweld, het maakt duidelijk dat wat de trieste werkelijkheid is aangaande dit thema! Lees het en deel het. 100.000 slachtoffers per jaar!

De kans is groot, u bent slachtoffer, u was slachtoffer, maar zeker u kent een slachtoffer!

Praat, praat ook voor hen die het niet hebben meegemaakt! Je helpt hen die het (helaas) wel kennen. Ken je het of herken je het? Zoek hulp! Het is een onbegonnen weg om alleen aan te gaan! Jou is kwaad aangedaan, in jou kwetsbaarheid is het meest kwetsbare van je afgenomen!

factsheet-csg

Advertenties

9 gedachtes over “Het verwerken van seksueel misbruik

  1. Beste Erik, ik ben zelf ook slachtoffer van seksueel misbruiken. Heb er ook nooit echt over kunnen praten. Ik was geen klein meisje. Maar op latere leeftijd (24/25). Daar rust ook een taboe op.
    Vooral ook uit omdat ik Turkse ben. Ik krijg vaak te horen van mijn familie: Vertel het maar zet niet je achternaam eronder. Alsof het iets is waar IK mij voor moet schamen of mijn familie. Vindt het heel knap van je dat je dit deelt. Ik krijg binnenkort (nu 33 jaar) eindelijk EMDR. Het is nog vers. Heel vers zelfs. Geen enkel mens vraagt hierom. Geen excuus voor daders. Maar begrip voor slachtoffers.

    Je komt er wel, net als dat ik erin geloof dat ik er ook kom.

    Mvg
    Emine

    1. Beste, bedankt voor je reactie. Ja helaas is het in andere culturen nog een groter taboe zo lijkt het. We en ook ik hebben het hier in ons eigen land vaak over het taboe. Maar dit is in andere landen vaak nog veel erger. Belangrijkste is doorbreek het taboe voor jezelf! Want inderdaad jij hoeft je nergens voor te schamen. Heel veel succes en sterkte met EMDR en jou weg tot verwerken.

  2. Knap verwoord Erik.
    De Reis is pijnlijk en zwaar, zachtjes uitgedrukt…
    Goed om te lezen dat ook jij weet waarvoor je het doet.
    Heel veel sterkte toegewenst!
    Een warme groet van mij
    #Samensterk

  3. Wat een goed geschreven blog Erik!
    Hier hebben velen wat aan.
    Geduld ( wat een rotwoord) is nodig, want verwerken is eeen lang en vaak moeizaam proces.
    Daar weet ik alles van.
    Blijf schrijven dan blijf ik je lezen
    Groet van Hanny Lynch

  4. Erik, ik heb je blog wel 3x gelezen en ben geraakt. Met name dit stukje verwoordt wat ik zelf niet kon formuleren: ‘Geef een ieder de persoonlijke aandacht die hij of zij verdiend. Dwing niet iemand tot een bepaalde behandeling of methode, dwang is er voor hen die dit hebben meegemaakt al genoeg geweest. Dwing ook niet om iets binnen een bepaald tijdsbestek te doen, het is een weg die tijd kost en gun een ieder de tijd die ze daar voor nodig hebben.’

    Mooi geschreven, bedankt!

    1. Dank! Ik ervaar dit zeker momenteel als enorm belangrijk.. Wanneer “overlevers”van seksueel misbruik gedwongen worden om het op een bepaalde wijze te doen, of binnen een bepaald tijdstip dan werkt het niet. Een ieder op zijn eigen weg. De strijd aangaan is al dapper genoeg!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s