We zijn te stil over seksueel misbruik

Op 5 november 2013 bijna 3 jaar geleden schreef ik waarom http://iturl.nl/snhYq , destijds ging dit vooral over het waarom een blog over kindermishandeling, en dit vanuit de eigen ervaring.
Het was, en is bedoeld om een steentje bij te kunnen dragen aan meer openheid over kindermishandeling. Op dat moment nog onwetend wat ik exact zou gaan schrijven op mijn blog. Nu bijna 3 jaar is mijn blog actief en heb ik meer gedeeld dan dat ik drie jaar geleden had verwacht te gaan doen. In de afgelopen drie jaar ben ik niet alleen gaan schrijven over kindermishandeling in het algemeen, maar ook over het seksueel misbruik.

Een intens en heftig gebeurtenis in mijn leven, waarbij ik momenteel ook met deze gebeurtenissen druk doende ben dit ook zelf te verwerken. Tijdens dit verwerkingsproces begin ik steeds meer te beseffen, te ervaren en te voelen. Het geeft vaak ook een enorm eenzaam gevoel, en ondanks dat ik het op mijn blog kan delen en er ook steeds meer over kan praten is dat eenzame gevoel vaak nog sterk aanwezig. Maar die eenzaamheid is nu anders dan vroeger, juist door het delen is daar iets verandering in gekomen en is het delen ook helen aan het worden. Het is ook het besef van de eenzaamheid, de intense verwarring en pijn van tijdens het misbruik. Maar ook de eenzaamheid in de weg erna.

En juist die weg van eenzaamheid in de jaren na het misbruik zijn voor mij de reden om mijn verhaal te delen hier op mijn blog. Jarenlang heb ik gedacht dat ik de enige was die te maken had gehad met seksueel misbruik, en dan niet met het misbruik op zich. Helaas wist ik dat vele met mij hier slachtoffer van waren, en zijn. Op internet speurde ik naar verhalen van andere om mijn eigen verwarring te gaan begrijpen. Het hielp een beetje omdat ik verhalen te lezen kreeg die (h)erkenning gaven. Maar iets waar amper wat van te vinden was dat waren ervaringsverhalen van mannen. En al helemaal niet van mannen die misbruik hadden meegemaakt met hun moeder. Eindelijk na jaren zoeken ben ik dat destijds tegen gekomen. Nu tot op de dag van vandaag is het voor mij van belang mijn verhaal te delen, omdat het niet anders kan zijn dan dat er nu mannen zijn die deze zelfde zoektocht hebben. De zoektocht naar begrip en (h)erkenning. En nee, die mannen zijn geen uitzondering. Het is namelijk niet zo dat het verschil maakt of een meisje, jongen, vrouw of man misbruikt wordt. De verschrikkelijke gevolgen zijn er, en openheid is nodig voor een ieder die het overkomt.

Het is geen pretje om erover te spreken, het is geen pretje erover te schrijven. Maar ik ken en weet wat de schaamte, wat de schuldgevoelens voor enorme eenzaamheid opleveren..
Inmiddels ben ik volwassen en zie, lees en merk ik op in mijn omgeving maar ook in de maatschappij hoe onvoorstelbaar stil we zijn! Dat maakt me soms zo intens boos! We kunnen over zoveel onderwerpen met zijn allen praten, discussiëren en schrijven. Wanneer we een WK, EK of OS hebben wat zijn we dan een verbonden volk.
Maar wat zijn we stil aangaande duizenden slachtoffers van seksueel misbruik. En dan heb ik het niet over mij of de vele andere dappere “overlevers” van deze gebeurtenis!
Maar dan heb ik het over de groep “slachtoffers” van vandaag de dag. Jongens, meisjes, mannen en vrouwen die nu wanneer u dit leest of straks of over een paar uur worden misbruikt. En die in een soortgelijke verwarring komen als ik vroeger kwam. Die zich gaan schamen, schuldig voelen en een enorme angst gaan ervaren om te praten.
En besef u, het gaat niet alleen om die enge kerel op de hoek van de straat, de priester uit het klooster of de voetbaltrainer.
Nee, in het algemeen gaat het juist om vaders, moeders, opa’s en ooms. De meeste daders van seksueel misbruik komen uit eigen kring. En dan, dan is de verwarring zo intens! En wanneer de verwarring zo intens is en “wij” zijn zo stil, dan blijven de “slachtoffers” ook stil!

Ik praat, ik schrijf en ik deel niet om mijn verhaal niet om mijn verwerking. Daar ga ik mijn eigen weg in, mijn eigen strijd!

Ik praat, ik schrijf en ik deel om als is het een beetje de stem te kunnen zijn van de “slachtoffers” van vandaag de dag! En daarnaast de hoop, de stiekeme hoop een maatschappij die net zo verbonden en krachtig verbonden kan zijn in de strijd tegen seksueel misbruik als dat “we” verbonden zijn tijdens een WK!

Lees je mee, deel je mee, praat je mee en help je mee de slachtoffers van seksueel misbruik een stem te geven?!

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s