Openheid over kindermishandeling

Gisteren is de week tegen kindermishandeling begonnen, met als thema #ikkijknietweg

Prachtig hoe dit wordt ondersteund vanuit diverse instanties, hulpverleners, ervaringsdeskundige en zelfs politici. En het begin is veelbelovend, en dit zal de rest van de week vast doorzetten. Maar wat gebeurt er na deze week? Blijven we dan niet weg kijken en verzanden we in stilte……..

In een week als deze komen er weer tal van ideeën naar boven, geen meldplicht maar een hulpplicht en dan ook nog een opvoedcursus. Ik geloof direct het zullen goed bedoelde ideeën zijn. En wanneer er tijd, geld en ruimte voor is dan zeg ik doen!
Maar gaat dit het tij keren? Helaas is het zo dat we moeten constateren dat in de afgelopen jaren kindermishandeling niet is afgenomen, maar juist is toegenomen.

Heb ik de oplossing? Nee, helaas niet. Had ik die maar want dan waren de ruim 119.000 slachtoffers van vandaag de dag uit hun stille en eenzame positie gekomen.
Maar als overlever van geweld zowel psychisch als fysiek en seksueel misbruik kan ik wel zeggen wat ik gemist heb.
Als kind wist ik niet beter, had ik maar voorlichting gehad. Dan waren mijn ogen in elk geval mogelijk eerder geopend. Was de hulpverlening maar eens volledig met mij als kind alleen in gesprek gegaan. En niet ten alle tijde met de dader in het gezelschap. Volledig knel zat ik en de situatie zoals deze was, dat was voor mij op dat moment normaal!
Verbaasd, nog steeds enorm verbaasd dat het niet op scholen verplicht is om voorlichting te geven over dit kwetsbare onderwerp. De daders, de slachtoffers maar ook de mensen direct om de doelgroep heen vermijden nog veel te vaak het onderwerp waar het daadwerkelijk over gaat. Hoe mooi en vooral zinvol zou het zijn wanneer het zo was geweest dat juist deze week er op elke school voorlichting was gegeven over kindermishandeling. Er liggen zoveel mogelijkheden, sla als leraren, professionals en ervaringsdeskundige de handen in één. En maak samen de weg vrij voor preventie!
Preventie die het hardst nodig is voor de gezondheid van de kinderen, maar ook lees ik de laatste tijd met regelmaat berichten over wat het wel niet kost. En dan heb ik het hier over de kosten van alle behandelingen, hulpverlening en nazorg van slachtoffers van kindermishandeling. Ja, deze kosten zijn hoog. Maar ook juist daarom denk ik besteed en investeer in preventie, want weliswaar op lang termijn, maar dan zullen de kosten naar beneden gaan. Probeer dit te zien op dit lange termijn, daar hoef je mijn inziens geen hoge wiskunde voor gestudeerd te hebben.

Maar dan, dan zou preventie eventueel op scholen de openheid geven die het nodig heeft. Maar dan, hoe krijgen we dan het kwetsbare thema kindermishandeling ook als bespreekbaar onderwerp in de maatschappij?

Hier ligt denk ik een zeer gevoelig punt. Want juist die kwetsbaarheid maakt het zo moeilijk. En mijn inzien ligt het niet zozeer aan dit onderwerp.
Want hebben we het in de maatschappij op een open manier over seksueel misbruik, suïcide, zelfbeschadiging, pedofilie en zo kan ik er nog wel wat noemen.
Tal van kwetsbare onderwerpen vindt u ook niet?
Willen we daar samen het zo graag over hebben, over dergelijke belangrijke en kwetsbare onderwerpen? Onderwerpen die misschien niet u zelf raken, maar wanneer dat niet zo is dan toch zeker wel een familielid, buur, collega en of vriend. Maar juist net als met kindermishandeling komt het dan zo dichtbij. En als het dichtbij komt, en we voelen onze eigen kwetsbaarheid en of die van de ander. Dan komt het gevoel dat “we” er iets mee moeten. En willen we dan inderdaad dat het zo is #ikkijknietweg of zeggen we toch na deze week maar weer ik hou mijn stil….. Want wat ik niet weet, ervaar, hoor en of voel daar hoef ik niks mee.
Willen we wel de mensen helpen die te maken hebben met seksueel misbruik, kindermishandeling en die vanuit die ervaring tegen tal van problemen aanlopen?
Stelt je eens voor, je hebt een ongeluk gehad ligt kermend van de pijn op straat. En de mensen lopen langs u heen, ze “doen alsof” ze je niet horen en of zien.
Het is wellicht even zwart wit, maar dit is hoe slachtoffers kindermishandeling zich voelen. Zo ontzettend eenzaam. En wat ze graag willen is een omgeving die ze ziet en hoort, en doordat ze gezien en gehoord worden zullen ze ook geholpen worden.
Maar we moeten met zijn allen de moed hebben om over kwetsbare onderwerpen te spreken. En ja, dan zijn er soms heftige verhalen waar je stil van wordt. En soms is die stilte genoeg. Soms moet er gehandeld worden. Maar we durven op die manier een stem te geven aan hen die kwetsbaar zijn en hulp nodig hebben!

In een volgend blog zal ik hier verder op in gaan, maar in het kort wil ik gezien het thema van deze week nog één ding kwijt. Mijn moeder heeft me mishandeld, en hierdoor behoorlijk beschadigd. Maar ze had eigenlijk ook zelf hulp nodig.
Ouders die kinderen mishandelen doen dit meestal vanuit machteloosheid, in een maatschappij waarin we ontzettend goed zijn om elkaar te veroordelen. Is het angstig om te zeggen dat je die machteloosheid voelt in de opvoeding van je kinderen.
Maar strenge, boze, machteloze en of lieve ouders! Wanneer u hulp nodig hebt bij de opvoeding van u kind. Vraag het! Schaam u niet als u angstig bent dat het weleens mis kan gaan. Tekortkomingen hebben we allemaal, maar vraag daar hulp bij en laat het niet zover komen dat de gevolgen voor u kind niet meer te overzien zijn.

Ik, ik kijk niet weg! Nu niet en nooit meer……

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s