Kindermishandeling… achter gesloten gordijnen

De gordijnen gesloten, geen inkijk van de buitenwereld….

Stil in en alleen in mijn bed, maar stil was het niet in mijn hoofd….

Nee ik was in afwachting wat zou komen. Wanneer ik de voetstappen op de trap hoorde nam de spanning toe. Moest ik mijn bed uit, of bleef de deur gesloten, en kon ik mijn ogen dichtdoen.

Er waren genoeg nachten dat ik rustig mijn ogen kon sluiten, dat ik de deur naast me hoorde sluiten en wist het is goed. Deze nacht blijf ik alleen.

Hoe ik zo’n avond in bed lag was wisselend, soms was het overdag rustig geweest en lag ik daardoor ook redelijk in rust in mijn bed.

Overdag was dan de spanning gigantisch geweest, was de angst en waakzaamheid daar, maar dat waren dagen zonder geweld.

Soms waren er dagen dat ik onder de blauwe plekken en striemen in mijn bed aan het wachten was, kon ik de ogen kon sluiten, of toch niet. En ook wanneer ik met deze lichamelijke pijn in bed lag, waren er van die nachten dat het dan wel rustig bleef.

Maar naast de rustige nachten waren er ook andere nachten, die nachten dan was het niet goed. Ook dan lag ik stil in mijn bed in afwachting van, dan ging de deur naast me niet dicht. Maar de mijne ging zachtjes open.

Kom maar mee, bij mij in bed fluisterde ze dan, dan ging ik met haar mee naar de kamer naast de mijne. Daar kroop ik bij haar in bed.

Het was gruwelijk, verschrikkelijk en eng maar het was ook fijn. En dus vooral ontzettend verwarrend. Fijn, ja fijn want het was op die momenten niet de vrouw die gewelddadig was. Ze was anders, rustig en zo anders dan die vrouw waar ik normaal zo bang voor was.

Haar handen gingen over mijn lichaam, haar handen begeleiden mijn handen over haar lichaam. Het ging tot op onze geslachtsdelen. Het ging soms zover dat een reactie van mijn lichaam volgde, nog meer verwarring.

Meestal was ik met mijn gedachten op school, de voetbal of mijn speelgoed. De nachten dat dit gebeurde waren zo vreemd zo bizar want overdag was ze gewelddadig en overheersend. Waardoor ik haar in de gaten hield angstig was, en mega alert.

Maar in die nachten was ze stil rustig en het had bijna iets van liefdevol. Na een nacht van verwarring gingen de gordijnen weer open. Ik en zij, we deden weer normaal voor de buitenwereld, er was niks aan de hand zo leek het.

Goed op school en de voetbal. Maar intussen wanneer de gordijnen dicht gingen, dan was het allemaal verre van goed. De blauwe plekken zaten verstopt onder mijn kleding. De angst, pijn, wanhoop en verdriet die waren diep weg gestopt onzichtbaar leed. Want wanneer ik iets van emoties uitte, dan nam het geweld enkel toe. En wat er in die nachten gebeurde, zo diep ging dat weg. Het is bedekt onder een laag van schuld en enorme schaamte. En jaren later ben ik die laag iets gaan afschaven.


Het heeft me jaren gekost dit anders te gaan zien. Jaren geduurd dat het inzicht kwam het was niet goed. Jaren geduurd dat ik de gordijnen nog steeds dicht hield. Zoals het vroeger leek dat het goed ging. Zo bleef ik volhouden dat het goed ging. Geen spoortje van kwetsbaarheid.

Nu gaan de gordijnen open kan ik het niet alleen zien maar ook voelen. En wanneer ik tijdens bijvoorbeeld EMDR voel, wat voelde dat jongetje toen veel. Maar wat moest dat jongetje het onderdrukken. En wat raakt dat jongetje nu opgelucht dat hij nu wel kan en mag voelen!


Vandaag de dag is de terechte boodschap zien, durven en doen. Soms is het maar zo zichtbaar als het kan. En zelfs dan, zijn we in staat om niet te durven en niet te doen.


In mijn situatie zaten de gordijnen dicht, op mijn 15e was er de eerste hulpverlener die durfde door de gordijnen heen te kijken en te vertrouwen op haar onderbuikgevoel. Op dat moment werd ik letterlijk gered! Het heeft me leven toen veranderd, en misschien niet alleen veranderd. Misschien wel is mijn leven toen letterlijk gered.

Doordat de gordijnen dicht zaten, was het lastig te zien. Maar onderbuikgevoelens die moeten er geweest zijn. Op school, de voetbal en zeker binnen de hulpverlening. Is er gehandeld, ja uiteindelijk op mijn 15e. Toen had er iemand de moed, de moed om mij apart te nemen. Alleen met mij in gesprek te gaan. De gordijnen iets open.

Ik, ik wist zelf ook niet beter. Want hoe moest ik het ook weten. Ik had geen ander referentiekader, dus wat er gebeurde. De scheldpartijen, de vernedering, het geweld en het misbruik ik wist niet beter. Ik dacht het is normaal. Waarom, waarom geen voorlichting op school. Hoe moest ik weten dat het niet goed was. Kinderen hebben het recht te weten wat kindermishandeling is! Ze hebben het recht te weten wat goed is en wat fout is. En soms, soms dan is de omgeving niet in staat om dat een kind mee te geven. Dan moet dus de omgeving een veilige haven zijn, een haven die meegeeft wat kan en wat niet kan. Zodat ook het kind kan gaan zien. En wanneer een kind achter de gordijnen kan gaan kijken. Dan kan het kind misschien ook gaan durven, durven om te praten om te vragen. En wanneer een kind kan kijken achter de gordijnen, durft te gaan praten dan kan een vertrouwenspersoon gaan doen!

Ik hoop dat hulpverlening gaat zien, gaat durven en meer gaat doen!

Ik hoop dat kinderen gaan leren te kijken, zo gaan leren om te durven en met de juiste begeleiding in veiligheid kunnen gaan doen!

Maar wij, en wij dat bent jij en ik. Dat is niet alleen de hulpverlening, de politie en of de school.

Nee dat is een ieder in de samenleving, wij zijn samen verantwoordelijk om kwetsbaarheden te bespreken, om zo samen de gordijnen te openen, om samen te gaan durven en om in vertrouwen hand in hand te gaan doen!

Want de gordijnen moeten in zo veel gezinnen geopend worden! Besef u vandaag de dag zijn er 119.000 slachtoffers kindermishandeling. Daar moeten we wat aan gaan doen! Samen!

En de vrouw in mijn jeugd, de vrouw die mij vernederde, mij sloeg en misbruikte. Die vrouw, die vrouw heeft de titel moeder. Het is mijn moeder!

Besef u goed, kindermishandeling gebeurt op de plekken waar kinderen horen te zijn.

Vorige week tijdens de week tegen kindermishandeling zeiden we massaal ik kijk niet weg!

Zullen we dat vandaag ook zeggen?

Dat niet alleen zeggen, dat gaan zien, dat gaan durven en dat gaan doen!

Samen!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s