Verbaast, waar blijft de aandacht voor kindermishandeling?!

Lang getwijfeld of ik dit blog wel moest gaan schrijven, omdat ik verwacht het zal wellicht door deze of gene verkeerd worden opgepakt. Maar dan is dat maar zo, ik weet dat ik het niet verkeerd bedoel.

Wat was ik afgelopen week verbaasd. Twee jongens met een homoseksuele geaardheid uit Arnhem worden in elkaar geslagen, erg heftig en naar voor deze jongens dat voorop gesteld. En helaas was ik niet verbaasd dat dit gebeurt. Want het gebeurt (te) vaak. En laat duidelijk zijn ook ik keur dit geweld ten zeerste af. Maar wat deed me dan wel verbazen?

De enorme aandacht die dit kreeg. Het haalde alle kranten, meerdere programma’s op tv, sociaal media liep ermee weg en er werden zelfs massale bijeenkomsten georganiseerd. Maar ook velen
( waaronder politici ) die hand in hand gingen lopen. Het was enorm de aandacht die het kreeg. En ook hier helemaal prima. Want het is juist goed om te laten merken dat dit gedrag niet getolereerd kan worden. En dat we daar ook nagenoeg massaal tegen zijn, helemaal goed.
En dan komen de oplossingen. Politie moet hier meer aandacht aan geven, de media, er moet voorlichting komen en nog meer openheid. Ook goed helemaal prima!
Maar u leest het goed, waar blijft de verbazing?
Nou hier, mijn blog kennende weet u dat ik me druk maak om het thema kindermishandeling. En ja dan ben ik wel zo verbaasd zo enorm verbaasd! Want hoe is het mogelijk dat dit zo weinig aandacht krijgt en dan helemaal in de verhouding tot.

Ik ken de cijfers niet volledig van geweld tegen mensen met een homoseksuele geaardheid. Dus daar ga ik geen uitspraken over doen. Wel kan ik u zeggen dat er in Nederland 119.000 slachtoffers zijn van kindermishandeling. Ik kan u zeggen dat er wekelijks één kind sterft aan de gevolgen van kindermishandeling. Ik kan u zeggen dat de somatische en psychische gevolgen enorm zijn voor de kinderen die dit overkomt. Ik kan u zeggen dat deze problematiek enorme maatschappelijke invloed heeft. En ik kan u zeggen dat de kosten van kindermishandeling enorm zijn.
En nee, ik ken de cijfers niet van het geweld tegen mensen met een homoseksuele geaardheid. Maar ik hoef geen hoge wiskunde te hebben gestuurd dat deze cijfers totaal niet overeenkomen.

Maar die verbazing zit hem dan nog des temeer in het feit hoe we veel te weinig aandacht hebben voor het probleem kindermishandeling. Nagenoeg geen media aandacht, nagenoeg geen aandacht op sociaal media en al helemaal geen politici die hand in hand gaan lopen met een kind om te laten zien dat ze hier werkelijk aandacht aan willen geven. Waarom kunnen we wel in gesprek met elkaar over en met de mannen en vrouwen die te maken hebben met het geweld omwille van geaardheid? En waarom krijgen de kinderen die het ook verdienen amper de aandacht en gaan we al helemaal niet met hun in gesprek?

Beste lezer, het gaat mij er niet om dat er geen aandacht mag zijn voor geweld tegen mensen met een homoseksuele geaardheid. Want zoals gezegd dat keur ik ook af. Maar het klopt gewoon totaal niet dat we zo massaal aandacht hebben voor dat geweld tegen deze  groep mensen. Dan opeens een verenigd volk zijn die er aandacht aan geven en hand in hand gaan lopen. Maar dat we bijna net zo massaal weg kijken van kindermishandeling.

 

En weet u, het is goed dat we massaal zijn tegen het geweld tegen mensen met een homoseksuele geaardheid. Maar weet u dat er ook nog eens een heel groot verschil is t.o.v. kindermishandeling. De mensen met een homoseksuele geaardheid zijn over het algemeen volwassen. Die hebben een stem, kunnen zich verenigen. Deze kunnen gezamenlijk een bijeenkomst organiseren en media en politici in de handen nemen.

Kinderen hebben geen stem! Die zijn afhankelijk van u en mij. Als wij niet praten, niet open zijn en weg kijken van kindermishandeling kunnen ze niet zeggen ”hallo hier zijn wij, ziet u ons”?!
Dus wij moeten hun stem zijn! Wij zullen degene moeten zijn die de media benaderen, die bijeenkomsten organiseren en aandacht vragen. Maar vooral zullen wij degene moeten zijn die zeggen je blijft af van mensen met een homoseksuele geaardheid. Maar je blijft ook op welke wijze dan ook af van kinderen!

Dus, wanneer gaan wij hand in hand de straat op met kinderen, wanneer gaat de media hier aandacht aan geven en wanneer gaan wij de kinderen zien die het zo nodig hebben?!

Advertenties

Ik ben boos! Kindermishandeling het moet en kan anders!

De afgelopen weken is kindermishandeling veel in het nieuws geweest. Denk hierbij aan de monitor https://www.npo.nl/de-monitor/19-03-2017/KN_1689211 , artikel in de VK over de screening van kindermishandeling http://www.volkskrant.nl/binnenland/verkeerde-vragenlijst-leidt-tot-veel-onterechte-verdenkingen-van-kindermishandeling~a4476422/  , berichten over het mishandelde meisje Lisa http://www.rtlnieuws.nl/nederland/ouders-verdacht-van-gruwelijke-mishandeling-peuter-lisa  maar ook blogs waarin de gevolgen van kindermishandeling zwaar worden gebagatelliseerd  http://www.ccv-secondant.nl/platform/article/omvang-kindermishandeling-in-drijfzand/ .

Degene die mij volgt weet inmiddels dat vanuit mijn eigen ervaring het onderwerp kindermishandeling me aan het hart gaat. Maar ben ik dan blij met deze manier waarop kindermishandeling in het nieuws komt?
Nee eigenlijk niet. Mijn inziens is het namelijk zo dat vooral door de berichtgeving in de monitor en de VK er een drempel wordt gelegd voor zowel professionals als de burger om vermoedens van kindermishandeling uit te spreken. Want stel je voor, dat het vermoeden niet juist is. Dan heeft dit enorme impact op de ouders en het gezin waarbij er een onterecht vermoeden is uitgesproken.
Gevolg, er wordt angst gecreëerd om vermoedens uit te spreken en nog erger er worden beweringen gedaan dat de cijfers van kindermishandeling weleens mee kunnen vallen. En de gevolgen van kindermishandeling eveneens. Het maakt mij vooral boos, dit omdat dit juist eraan bijdraagt dat er (nog) meer weg gekeken van het probleem. En dit terwijl er zoveel verborgen leed is op dit gebied.

En ja de impact zal er zijn bij gezinnen die een onterechte melding krijgen. Hierbij moeten we overigens niet vergeten dat er een groot verschil zit tussen het kenbaar maken van een vermoeden en een uiteindelijke melding. Daar zit een heel traject tussen. De screening zal ook kritisch bekeken moeten worden. En ja, veilig thuis heeft  punten waarop ze zich kunnen verbeteren. Denk hierbij vooral aan de manier waarop er samen wordt gewerkt tussen de verschillende instanties. Maar de berichtgeving kan er niet toe gaan leiden dat we onze vermoedens niet meer uitspreken. Dat is het laatste wat we moeten gaan doen. Nog stiller worden dan dat we al zijn.

Waarom ben ik dan wel enigszins blij met de huidige berichtgeving?
Omdat we er nu in elk geval weer over praten en erover gaan discussiëren. En al kunnen we twisten over de manier waarop, maar de 119.000 slachtoffers van kindermishandeling zijn weer even bespreekbaar. Maar ook hier wordt ik boos van want het is weer “even” bespreekbaar. Het is een onderwerp want niet “even” moet zijn. Kindermishandeling is een kwetsbaar en zwaar onderwerp wat blijvend op de politieke en maatschappelijke agenda moet staan. Een artikel wat beweert dat de cijfers en de gevolgen weleens mee kunnen vallen dat maakt me boos.
De impact is enorm dit maatschappelijk maar nog veel meer voor de kinderen die hier mee te maken hebben.

N.a.v. de berichtgeving komt er in elk geval weer een discussie op gang hoe we beter en anders om kunnen gaan met preventie aangaande kindermishandeling. En gelukkig is er aandacht voor preventie. Zo zijn er veel instanties en of verenigingen die mensen die met kinderen werken training en voorlichting geven. Dit om meer en beter te gaan signaleren. Maar is dat genoeg?

Nee! En boos is hier wellicht niet het juiste gevoel. Maar verbijsterd en verbaasd ben ik wel. Dat juist degene die het overkomt de kinderen zelf geen voorlichting krijgen. Ik ken het van mezelf dat ik in de jaren dat ik thuis woonde niet anders wist. Voor mij was de mishandeling “normaal”. Het kan toch niet zo zijn dat juist degene die moeten weten wat een werkelijk veilig thuis is het niet weten. Kinderen leren veilig oversteken, krijgen een strik en zwemdiploma en leren wat gezond eten is. Maar wat een gezonde thuisbasis is dat weten ze niet. Bizar vindt u ook niet!?
Een groot gemis. Zal preventie en dus voorlichting aan de kinderen zelf alles oplossen en kindermishandeling stoppen? Nee helaas niet. Maar wel zullen er meer kinderen eerder gered gaan worden omdat juist ze zelf een stem gaan krijgen die ze nu niet hebben. We kunnen op deze wijze een grote groep kinderen eerder uit een onveilige situatie halen. Het kind en de mensen om het kind heen eerder en beter gaan helpen.

Ik heb een missie. Een missie om kindermishandeling meer en anders bespreekbaar te maken. En dit zoals gezegd vooral bij de kinderen zelf, maar zeker ook de leraar de voetbaltrainer, zweminstructeur etc. Ik heb plannen, ideeën en concrete stappen klaar om dit niet bij slechts een idee te laten maar werkelijk te gaan verwezenlijken. En gelukkig ben ik niet de enige met deze missie. In de afgelopen weken heb ik mooie mensen ontmoet en gesproken die een soortgelijke missie hebben. En ik geloof erin dat dit geen missie hoeft te zijn die bij woorden blijft maar dat dit er één is die uit zal groeien tot een daad! Een daad om mishandelde kinderen een stem te gaan geven! En het zal dan ook niet lang duren dat er belangrijk nieuws naar buiten zal gaan komen aangaande deze missie. Geloof jij ook dat het mishandelde kind een stem moet krijgen dat deze missie van belang kan zijn om een verschil te gaan maken. Bezoek dan deze dream or donate en steun en deel deze belangrijke missie http://nl.dreamordonate.com/dromen/tijd-voor-preventie-mishandeling/

Ja ik ben boos, boos om de 119.000 slachtoffers van vandaag de dag die (te) weinig gezien worden!
Waar tal van volwassenen een mening over hebben, discussies over voeren maar juist deze kinderen vaak zelf worden vergeten. En dat het uiteindelijk vooral deze kinderen zijn die schade oplopen wanneer wij enkel blijven discussiëren. Dus laten we nu! de veiligheid van het kind op 1 zetten. Laten we nu kindermishandeling gaan zien, erover in gesprek gaan en vervolgens gaan doen!