Hechting en intimiteit na seksueel misbruik

Zoals benoemd in eerdere blogs heb ik veel gehad aan mijn traumabehandeling. De herbelevingen, het dissociëren, de nachtmerries, de angst en de paniek deze behoren tot het verleden. Vandaag de dag kan ik echt leven in het “hier en nu”.

Wat is er in het “hier en nu” dan wel nog te merken van het seksueel misbruik?
Juist omdat ik nu kan voelen, zijn de gevoelens van hechting en intimiteit merkbaar erg ingewikkeld voor mij.

In mijn eerste jaren is er op dit gebied veel mis gegaan. Zo gingen mijn ouders scheiden toen ik 1 jaar was. Tussen mijn 12e en 18e maand ging ik een halfjaar van de ene oma naar de andere oma. Mijn moeder was er niet, die was opgenomen. Tot mijn 3e was er een bezoekregeling en daarna verdween mijn vader uit mijn leven. Thuis bij mijn moeder………. daar was het niet veilig.

Het heeft gemaakt dat ik me niet heb leren hechten op een gezonde en veilige manier. Een tijd die ik enkel ken vanuit de dossiers. Maar verdrietig kan ik ervan worden wanneer ik me dit realiseer, dat verdriet word erger als ik stil sta bij de gevoelens die dit vandaag de dag nog met zich meebrengt.

Het seksueel misbruik. Dit wat gebeurde door degene waarbij ik me veilig had moeten voelen. Overdag moest ik als kind waakzaam zijn en op mijn hoede om het geweld zoveel mogelijk te beperken. Aanpassen, alert zijn en vooral mijn best doen om zoveel mogelijk leed te voorkomen. In de nachten was het vaak zo anders, dan was mijn moeder opeens een soort van liefdevol. Ze was rustig en stil. Ik verstijfde op de momenten bij haar in bed en liet gebeuren wat er was. Haar handen over mijn lichaam en de mijne over haar lichaam. Het heeft veel gevoelens gegeven van schuld, schaamte en extreme verwarring. Let op gegeven want deze gevoelens zijn er niet meer.

Op het gebied van verbinding waren en zijn er problemen. Vroeger was het zelfs zo dat onveiligheid veilig werd. Dit omdat ik gewend was aan stress en leven onder spanning. Daar kon ik mee omgaan, dat activeerde mijn jeugd en werd daarom veilig. Zoeken naar stress en onveiligheid heb ik gelukkig niet meer.

Veiligheid en intimiteit is echter nog wel iets wat soms erg moeilijk is om mee om te gaan. Dit merk ik wanneer ik in contact ben met mensen en het echt intiem wordt. Het lastige is dan, dat het niet enkel goed, mooi en veilig kan zijn en heerlijk kan aanvoelen.
Nee, plots kan ik dan overvallen worden door een soort paniek dan wordt het opeens wel eng en toch onveilig. De onveiligheid gaat mijn verstand te boven, want ik weet dat het veilig is en toch kan het dan zo beangstigend zijn.

Het is een complex probleem en ik ben daarin zelf ook een complex persoon.
Het is angst, onzekerheid en niet durven te hechten maar wel verlangen naar die veilige verbinding.

Maar juist wanneer ik wordt overvallen door dat onveilige gevoel kan ik me ook opeens terugtrekken. En dan ontstaat er een gedrag van aantrekken en afstoten. Dat is ingewikkeld voor mezelf maar zeker ook voor mijn omgeving. Merk dat ik onwijs graag die oprechte verbinding wil.

Maar ik ben ook zoekende naar de bevestiging, dat het echt is. Kan het dan amper geloven dat het “nu” dan wel klopt. Dat het nu dan wel echt is. Zoek naar die bevestiging van liefde en dat is niet eerlijk naar de ander toe. En wanneer ik merk dat de liefde oprecht is, dan krijg ik angst. Want ook daar weet ik niet mee om te gaan. Eigenlijk staat het constant onder druk de verbinding en de liefde. Het nare voor mij en mijn omgeving is dan ook, dat het verstandelijk in de theorie allemaal zo goed te begrijpen is. Maar het iets is wat opgeslagen zit in mijn gevoelsleven en amper uit te leggen is. Het maakt dat ik grenzen opzoek.

Zeker doordat ik de trauma’s heb kunnen verwerken en hierdoor enorm gegroeid ben is de neiging er om van dit probleem wat weg te kijken. Dit door mezelf maar ook door mijn omgeving en de hulpverlening. Het wordt enigszins afgedaan van “kom op nou dit kan je ook wel” Maar hoe graag ik het ook zou willen, het is niet zomaar even een knop om, en het doen. Het zit zo diep van binnen geworteld.

Nabijheid is op sommige momenten opeens zo eng, dan stoot ik het van me af en wil ik mezelf het liefst terug trekken in mijn eigen schulp. Maar juist doordat ik korte tijd geleden heb mogen ervaren wat het is om je echt goed en veilig te voelen bij een ander, echte verbinding te hebben en echt te mogen zijn wie je bent is er ook weer het verlangen. Ik wil graag geliefd zijn, ik wil het graag opzoeken en tegelijk is het zo eng.

Ik merk het ook in intimiteit. Het is een gezond verlangen, een verlangen dat ik wil en mag hebben. Maar wanneer het er is word het ook spannend, is het nu wel echt, word ik nu niet gebruikt en kan ik nu wel bij mezelf blijven? Wat is wel gezond om te doen en wat niet? Probeer het vooral te checken door navraag te doen. Kan dit is, vind je het fijn, wil je dit wel?
En tegelijk mezelf blijven voelen. Wat wil ik, wat is voor mij te doen? De momenten dat ik intimiteit heb gekend in de afgelopen periode was er vooral dankbaarheid dat het een verschil is t.o.v. het verleden.

Het is in mijn jonge jaren ontstaan en erger geworden door het seksueel misbruik. Geworden tot een obstakel, een obstakel voor mij en mijn omgeving. Het heen en weer geschud tussen liefde hebben, ontvangen en geven en welke weg ik daar in moet gaan. Dankbaar ben ik en zal ik blijven voor de behandeling die ik heb gehad. Dit blijft een stuk waar ik niet goed van weet hoe ermee om te gaan.

Advertenties

Mijn tips na ervaring(en) in de GGZ met PTSS

Een aantal weken geleden had ik een gesprek hierin kwam naar voren dat op mijn 18e al complexe PTSS was geconstateerd. Nooit eerder gehoord of geweten, maar blijkbaar was ik in combinatie met de hulpverlening in staat om 20 jaar weg te kijken van dit probleem. Maar uiteindelijk heb ik anders gekozen en een intensieve traumabehandeling ondergaan. Met een geweldig resultaat en met een geweldig team hulpverleners om me heen. Al eerder schreef ik hierover http://bit.ly/2sEi0nl

Voorafgaand deze traumabehandeling heb ik een periode ambulante gesprekken gehad, ook vanuit wat ik nu meekrijg en vanuit wat ik opgemerkt heb tijdens mijn behandeling heb ik een aantal tips. En deze wil ik graag delen in dit blog. Delen niet om enkel kritiek te leveren op de GGZ, maar vooral om vanuit mijn ervaring te delen. In de hoop dat een ander er wat aan heeft. Dan kan dat alleen maar winst zijn. Want ook voor een behandelaar kan het lastig zijn, omgaan met iemand met een achtergrond van kindermishandeling en seksueel misbruik. En zeker wanneer iemand net als ik jarenlang doet voorkomen of het allemaal wel gaat.

Kijk niet weg waar ik en velen in de GGZ goed in zijn of waren is het weg kijken van hun problemen. En zeer begrijpelijk want mensen met een trauma willen het liever niet zien. Weet je wat een pijn het doet om te moeten zien wat je is aangedaan de vernedering(en) die er zijn geweest. Het roept allerlei heftige gevoelens op die je niet wil hebben. Wanneer ik kwam bij mijn oude paniek en angst werd ik gek, ik wou niks liever dan weg kijken en nog liever wegrennen. Maar wat is het een andere weg wanneer je wel diep terug bent gegaan naar het trauma. En dus als hulpverlener, ga naast iemand staan en kijk niet weg. Heb te vaak gezien dat men wist dat ik of een andere cliënt ergens een groot probleem had, en er werd gewoonweg niet naar gevraagd. Dat kan niet! Het geeft ook juist vertrouwen wanneer er werd gevraagd naar een probleem of trauma. Het was soms eng, maar het gaf juist het gevoel dat ik serieus werd genomen, ik werd gezien. Die behoefte om wel gezien te worden is er wel degelijk alleen is dat ook heel eng. Want omgaan met enige vorm van verbinding kon ik niet. Doordat ik uiteindelijk wel gezien werd kon dat ook enigszins mee veranderen. En gezien worden is ook vertrouwen hebben en geven. Dus niet onnodig wachten met bijvoorbeeld EMDR of exposure therapie. Traumabehandeling helpt, weg kijken niet.

Wees alert op pleasen als ik iets heb geleerd in mijn jeugd was het wel pleasen. Kon me uitermate goed aanpassen aan de ander. Dat moest destijds ook wel om een nog enigszins veilige jeugd te hebben. Maar dit gedrag zette zich door. Goed verzorgd kon ik voor de dag komen en me zo opstellen dat het allemaal prima leek te gaan. Dit terwijl er momenten waren dat het zo leek, maar ik in mijn gedachten me afvroeg of ik nog wel door wou gaan met leven. Neem niet alles zomaar aan vraag door en vertrouw ook op een onderbuik gevoel. En vooral ook hier confronteer degene die tegenover je zit. En heb het besef dat mensen met een vroegkinderlijk trauma getraind zijn in dit gedrag.

Durf te luisteren er zijn momenten geweest dat ik met een behandelaar in gesprek was en er ruimte ontstond en het vertrouwen groeide. Dat maakte dat ik wat durfde te vertellen. Maar dan voelde ik soms door een houding, een blik of door wat er gezegd werd dat degene tegenover me het niet aankon. Dat degene het teveel vond om te horen, te eng, te spannend of te bizar vond. Dan was het gebeurt en hield ik mijn mond wel weer. Je hoeft het niet te begrijpen dit wat ook vaak onmogelijk is aangezien je dergelijke trauma’s niet kent. Maar zonder begrip kan je je wel openstellen om te luisteren. Is het werkelijk te heftig vraag je je dan ook af of je wel het goede beroep hebt gekozen.

Durf te vragen om feedback mijn zelfvertrouwen was laag en mede door het pleasen was ik niet snel in staat om zelf kritiek te uiten. Realiseer dit bij mensen met een trauma. En stel jezelf open om kritiek te ontvangen. Vraag naar wat de cliënt verwacht en durf ook aan te geven als je niet aan deze verwachting(en) kunt voldoen. Dat schept vertrouwen en duidelijkheid. Kritiek hoeft niet direct te betekenen dat er geen samenwerking mogelijk is. Het kan juist de ruimte geven om tot een betere samenwerking te komen. Zelf heb ik een dergelijke open houding als zeer prettig ervaren en gaf mij ook de ruimte om het gesprek aan te gaan.

Ga bewuster om met einde van een behandeling ik heb mijn behandeling gezien als het halen van mijn rijbewijs. Wanneer je klaar bent is de vraag, kan je omgaan met de geboden handvaten? In het “echte” leven zal blijken of je je trauma’s echt verwerkt hebt en hoe je dan omgaat met de pijnlijke herinneringen. Wees als behandelaar (bij een geslaagde behandeling) ervan bewust dat iemand veel werk heeft verzet, veel kracht en inzicht heeft. Focus op deze kracht in de weg van herstel en doe dit tijdig. Mensen met een trauma hebben ontzettend veel meegemaakt en overleefd. En kunnen dus ook veel! Maak de cliënt hiervan bewust en ga aan de slag met deze kracht in de weg na de behandeling. Laat iemand los in zijn of haar kracht en draag bij aan een structurele dag invulling bijvoorbeeld. Vaak wordt ervoor een behandeling veel te moeilijk gedaan over stabiliseren. Wees ervan bewust dat dit niet nodig is en ga ook niet achteraf te lang “pappen en nathouden” Wanneer jij iemand goed hebt geholpen en degene heeft veel werk verzet. Vertrouw dan op de kracht en de weg van herstel!

Het is eigen verantwoordelijkheid wat werd ik daar gek van! Tegen mij of andere cliënten werd vaak gezegd als je iets niet had gezegd of gedaan. Nou ja het is ook je eigen verantwoordelijkheid. Ja, het is ook een keuze om een behandeling aan te gaan. Daarin heb je ook verantwoordelijkheid. Maar vooral moet je het willen en dan kan je met de juiste steun ook een zware behandeling aan. Maar als ik destijds en ook vandaag de dag andere cliënten allemaal zo goed hun verantwoordelijkheid wisten te nemen, dan hadden ze waarschijnlijk niet zo’n behandeling nodig gehad. Op een gezonde wijze voor jezelf zorgen dat is mij niet geleerd, daar had ik hulp bij nodig. Leer dan iemand op een gezonde wijze verantwoordelijkheid te nemen i.p.v. enkel te zeggen het is je eigen verantwoordelijkheid. En wanneer je als hulpverlener een steek laat vallen, dat kan. Maar schuil je dan niet achter de verantwoordelijkheid van de cliënt.

Gezond stuk en de enorme kracht daarvan getraumatiseerde mensen zoals ik destijds hebben ook gewoon een gezond stuk, gelukkig maar. Ga vanuit gelijkwaardigheid het contact aan met de medemens ( de cliënt ). Want vanuit dat gezonde stuk ben je gewoon gelijkwaardig. Enkel heeft de cliënt één of meerdere trauma(s) en heeft daarbij hulp nodig. Zie en vooral hoor de hulpvraag en ga daar samen mee aan de slag. En heb het vertrouwen in de cliënt want die heeft het trauma overleeft. En heeft wellicht mede daardoor enorme kracht om ook dit te overleven en vervolgens krachtig te herstellen. Zie de cliënt dan ook als krachtig mens en niet als één of ander zielig slachtoffer. En stimuleer om de cliënt te laten werken vanuit zijn gezonde stuk en kracht. Dat leidt tot een succesvolle behandeling en de goede weg van herstel.

Diagnose ik begrijp goed dat er diagnoses worden gesteld. Dit wat (helaas) vaak alleen al nodig is voor de verzekering. Maar bij een diagnose is het onmogelijk om een draaiboek te pakken en dat erop los te laten. Het kan hooguit een hulpmiddel zijn, een richtlijn. Maar wat de diagnose ook is er zit een mens achter. Een mens met zijn eigen ik en eigen ontwikkeling. Behandel degene ook als individu, wij mensen zijn geen nummers. Voorkom dat de diagnose alles zeggend gaat worden. Laat de mens leidraad zijn en niet de diagnose.

Bovenstaande tips zijn uiteraard gebaseerd op mijn eigen ervaringen en ideeën over de GGZ. Het belangrijkste verschil was voor mij dat ik hulpverleners trof die mij zagen, die niet weg keken van de trauma’s en het vertrouwen gaven om “samen” de weg te gaan van verandering. Een hulpverlener hoeft niet op afstand te staan. Maar is en blijft te allen tijde hulpverlener maar mag zeker in zijn of haar werk een nabijheid hebben. Zolang dit maar een professionele nabijheid is. Dat heb ik mogen ervaren en daar ben ik dankbaar voor. En zo zien we ook dat er vaak veel kritiek is, maar er gelukkig ook veel goed werk wordt verricht binnen de GGZ. Er mocht dan 20 jaar overheen gaan uiteindelijk heb ik “samen” met de hulpverlening de PTSS gezien en behandeld!