Hechting en intimiteit na seksueel misbruik

Zoals benoemd in eerdere blogs heb ik veel gehad aan mijn traumabehandeling. De herbelevingen, het dissociëren, de nachtmerries, de angst en de paniek deze behoren tot het verleden. Vandaag de dag kan ik echt leven in het “hier en nu”.

Wat is er in het “hier en nu” dan wel nog te merken van het seksueel misbruik?
Juist omdat ik nu kan voelen, zijn de gevoelens van hechting en intimiteit merkbaar erg ingewikkeld voor mij.

In mijn eerste jaren is er op dit gebied veel mis gegaan. Zo gingen mijn ouders scheiden toen ik 1 jaar was. Tussen mijn 12e en 18e maand ging ik een halfjaar van de ene oma naar de andere oma. Mijn moeder was er niet, die was opgenomen. Tot mijn 3e was er een bezoekregeling en daarna verdween mijn vader uit mijn leven. Thuis bij mijn moeder………. daar was het niet veilig.

Het heeft gemaakt dat ik me niet heb leren hechten op een gezonde en veilige manier. Een tijd die ik enkel ken vanuit de dossiers. Maar verdrietig kan ik ervan worden wanneer ik me dit realiseer, dat verdriet word erger als ik stil sta bij de gevoelens die dit vandaag de dag nog met zich meebrengt.

Het seksueel misbruik. Dit wat gebeurde door degene waarbij ik me veilig had moeten voelen. Overdag moest ik als kind waakzaam zijn en op mijn hoede om het geweld zoveel mogelijk te beperken. Aanpassen, alert zijn en vooral mijn best doen om zoveel mogelijk leed te voorkomen. In de nachten was het vaak zo anders, dan was mijn moeder opeens een soort van liefdevol. Ze was rustig en stil. Ik verstijfde op de momenten bij haar in bed en liet gebeuren wat er was. Haar handen over mijn lichaam en de mijne over haar lichaam. Het heeft veel gevoelens gegeven van schuld, schaamte en extreme verwarring. Let op gegeven want deze gevoelens zijn er niet meer.

Op het gebied van verbinding waren en zijn er problemen. Vroeger was het zelfs zo dat onveiligheid veilig werd. Dit omdat ik gewend was aan stress en leven onder spanning. Daar kon ik mee omgaan, dat activeerde mijn jeugd en werd daarom veilig. Zoeken naar stress en onveiligheid heb ik gelukkig niet meer.

Veiligheid en intimiteit is echter nog wel iets wat soms erg moeilijk is om mee om te gaan. Dit merk ik wanneer ik in contact ben met mensen en het echt intiem wordt. Het lastige is dan, dat het niet enkel goed, mooi en veilig kan zijn en heerlijk kan aanvoelen.
Nee, plots kan ik dan overvallen worden door een soort paniek dan wordt het opeens wel eng en toch onveilig. De onveiligheid gaat mijn verstand te boven, want ik weet dat het veilig is en toch kan het dan zo beangstigend zijn.

Het is een complex probleem en ik ben daarin zelf ook een complex persoon.
Het is angst, onzekerheid en niet durven te hechten maar wel verlangen naar die veilige verbinding.

Maar juist wanneer ik wordt overvallen door dat onveilige gevoel kan ik me ook opeens terugtrekken. En dan ontstaat er een gedrag van aantrekken en afstoten. Dat is ingewikkeld voor mezelf maar zeker ook voor mijn omgeving. Merk dat ik onwijs graag die oprechte verbinding wil.

Maar ik ben ook zoekende naar de bevestiging, dat het echt is. Kan het dan amper geloven dat het “nu” dan wel klopt. Dat het nu dan wel echt is. Zoek naar die bevestiging van liefde en dat is niet eerlijk naar de ander toe. En wanneer ik merk dat de liefde oprecht is, dan krijg ik angst. Want ook daar weet ik niet mee om te gaan. Eigenlijk staat het constant onder druk de verbinding en de liefde. Het nare voor mij en mijn omgeving is dan ook, dat het verstandelijk in de theorie allemaal zo goed te begrijpen is. Maar het iets is wat opgeslagen zit in mijn gevoelsleven en amper uit te leggen is. Het maakt dat ik grenzen opzoek.

Zeker doordat ik de trauma’s heb kunnen verwerken en hierdoor enorm gegroeid ben is de neiging er om van dit probleem wat weg te kijken. Dit door mezelf maar ook door mijn omgeving en de hulpverlening. Het wordt enigszins afgedaan van “kom op nou dit kan je ook wel” Maar hoe graag ik het ook zou willen, het is niet zomaar even een knop om, en het doen. Het zit zo diep van binnen geworteld.

Nabijheid is op sommige momenten opeens zo eng, dan stoot ik het van me af en wil ik mezelf het liefst terug trekken in mijn eigen schulp. Maar juist doordat ik korte tijd geleden heb mogen ervaren wat het is om je echt goed en veilig te voelen bij een ander, echte verbinding te hebben en echt te mogen zijn wie je bent is er ook weer het verlangen. Ik wil graag geliefd zijn, ik wil het graag opzoeken en tegelijk is het zo eng.

Ik merk het ook in intimiteit. Het is een gezond verlangen, een verlangen dat ik wil en mag hebben. Maar wanneer het er is word het ook spannend, is het nu wel echt, word ik nu niet gebruikt en kan ik nu wel bij mezelf blijven? Wat is wel gezond om te doen en wat niet? Probeer het vooral te checken door navraag te doen. Kan dit is, vind je het fijn, wil je dit wel?
En tegelijk mezelf blijven voelen. Wat wil ik, wat is voor mij te doen? De momenten dat ik intimiteit heb gekend in de afgelopen periode was er vooral dankbaarheid dat het een verschil is t.o.v. het verleden.

Het is in mijn jonge jaren ontstaan en erger geworden door het seksueel misbruik. Geworden tot een obstakel, een obstakel voor mij en mijn omgeving. Het heen en weer geschud tussen liefde hebben, ontvangen en geven en welke weg ik daar in moet gaan. Dankbaar ben ik en zal ik blijven voor de behandeling die ik heb gehad. Dit blijft een stuk waar ik niet goed van weet hoe ermee om te gaan.

Advertenties

Een gedachte over “Hechting en intimiteit na seksueel misbruik

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s