Eigen belang versus belang van het kind

We lezen en horen het met grote regelmaat, er moet beter en anders worden samengewerkt op het gebied van kindermishandeling. Ook momenteel is het weer actueel. En dat het actueel is meer dan terecht. De cijfers zijn en blijven ernstig. Al decennia lang komt hier ook geen verandering in, sterker nog de cijfers worden enkel erger en werkelijk goede preventieve maatregelen komen niet van de grond. Betere samenwerking dat zou één van de oplossingen moeten zijn. Ik steun deze oplossing maar wat is het toch dat dit niet goed genoeg wil slagen?

Een aantal maanden geleden was dit uiteraard ook al bekend. Op dat moment dacht ik zelf nog vrij simpel. Want ja, zo moeilijk kan het toch niet zijn, “gewoon” kind op één zetten en er samen voor gaan. Was verbaasd dat dit decennia geleden al niet was gebeurt. Want hoe is het toch mogelijk.
Er zijn 119.000 slachtoffers van kindermishandeling, het is een ware epidemie en we hebben de samenwerking nog niet voldoende gezocht. Langzaam begin ik het te begrijpen.

Eind 2016 het einde van mijn traumabehandeling is in zicht. De jaren voor 2016 heb ik me ook al ingezet via vrijwilligerswerk, social media en mijn blog om openheid te creëren over kindermishandeling. In die jaren deed ik dit naast mijn commerciële baan. Maar tijdens en na mijn traumabehandeling raakte ik ervan overtuigd. Ik wil wat doen met mijn ervaringen. Wil de ernst van kindermishandeling laten zien het grote maatschappelijke probleem wat dit met zich meebrengt. Openheid en bewustwording zijn nodig. Maar naast dit wil ik zeker ook de weg van herstel laten zien de enorme kracht die overlevers van kindermishandeling in zich hebben. En de schakel zijn tussen het kind en de GGZ. Want als één groep kan zorgen voor (h)erkenning en de verbinding kan maken met de hulpverlening, dan zijn het ervaringsdeskundige. Mijn droom eind 2016 is in gesprek komen met het kind. Hun geven waar ze recht op hebben, voorlichting. Voorlichting om te weten wat veilig opgroeien is en wat niet.

Intussen ruim een half jaar verder zet ik me nog steeds dagelijks hard in om te doen wat ik wilde bereiken. Intussen zijn er mooie samenwerkingsverbanden gelegd en een breed netwerk. Maar voor 2016 kon ik me vrijwillig inzetten en dat gaat nu niet meer. Niks vreemds aan, want ook bij mij staat er niet dagelijks een tas met boodschappen zomaar op de stoep. Dus ook ik moet nu denken aan mijn inkomsten en wil deze verdienen met het product “kindermishandeling” Deze laatste woorden zijn de trieste werkelijkheid kindermishandeling is niet enkel een epidemie het is ook een product geworden.

Ja, in de laatste zin zit voor mij het antwoord op de vraag waarom samenwerking niet lukt. Er zijn zoveel organisaties en instellingen die zich hiermee bezig houden en een ieder moet hierbij denken aan zijn of haar inkomsten. Wanneer we dan gaan zeggen we zetten het kind op één dan moeten we eerlijk zijn, dat niet gaat goed genoeg. Want ons eigen belang staat op één. We willen namelijk zorg dragen voor onszelf en in veel gevallen een gezin wat we moeten onderhouden. Dan ligt het mijn inziens ook niet meer aan de wil. Heb in de afgelopen maanden vele mooie mensen mogen ontmoeten die zich echt willen inzetten voor kinderen. Alleen deze mooie mensen moeten ook die inkomsten generen en dan komt het eigen belang voor het belang van het kind te staan.

Tijdens de campagne in de week tegen kindermishandeling in 2016 was dit goed zichtbaar. Op de foto’s genomen met het “mishandelde” kind staan de volwassen op de voorgrond en het kind daarachter. En dan zeggen “ik kijk niet weg” Dat gaat niet als je jezelf op de voorgrond plaatst. Dit zegt eigenlijk alles, we plaatsen ons eigen belang voor die van het kind. En nu ik zelf ook in dit werk verkeer zie ik de valkuil en maak ook ik de fout om daar af en toe in te stappen. Dat is echt niet goed.

We willen veel gesprekken met elkaar aangaan over hoe het allemaal anders kan en moet. Deze gesprekken kunnen we achterwege laten. Er zijn al veel goede methodes om in gesprek te komen met het kind, er zijn preventieve voorlichtingen en ook op het gebied van hulp is er meer als voldoende. De gesprekken moeten niet langer gaan over weer hetzelfde wiel uitvinden. Nee, ze moeten gaan over wat is goed van jouw organisatie en wat van die van jou? Zoek elkaars kracht, durf eigen methodiek te laten vallen en verbind op basis van je werkbare en krachtige aspecten. Lift op elkaars ideeën mee i.p.v. elkaars ideeën uit te spelen tegen elkaar. Samen kan je het verschil maken. Dan is het wel de kunst om eigen belang aan de kant te zetten. En dan, dan komen we wel tot preventieve maatregelen en tijdige traumabehandelingen.

De uitdaging is alleen kunnen en willen we dat. Elk mens heeft een vorm van egoïsme in zich zitten en daardoor heb ik mijn grote vraagtekens of we dit wel kunnen. Want het vraagt veel van organisaties en de mensen die er werken om dat eigen belang aan de kant te zetten. Eerlijk gezegd denk ik dat als dit vanuit onszelf moet gaan komen het geen succes zal gaan worden.

Is er dan wel een oplossing, ik denk het wel. De overheid zal moeten kiezen om een  commissie in te stellen die aan de slag gaat op het gebied van kindermishandeling. Deze die worden betaald door de overheid en hierdoor geen eigen belang meer heeft, die kan gaan verbinden tussen diverse partijen en de krachten gaat bundelen. Een commissie waarbij scholen en gemeenten kunnen aankloppen voor onafhankelijk advies. En die door het wegvallen van het eigen belang volledig en alleen het belang van het kind op één kan zetten.

Echter is dit er nog niet. Laten we hopen dat er een dergelijk orgaan zal komen in de toekomst. Maar zoals we allemaal weten is het probleem kindermishandeling nu actueel. En dus zullen we tot die tijd nu al wat moeten doen. Ondanks dat het moeilijk is en zal zijn. Werk je op het gebied van kindermishandeling, heb je vermoedens bij een kind in de buurt en of zet jij je ervoor in. Dan vraag ik jou net als mezelf, ga na wat is je eigen belang en wat is in het belang van het kind?
Als je dit onder ogen bent schuif dan je eigen belang aan de kant en kies voor het kind. Deze vraag kan lastig zijn. Ook dit hoef je niet alleen te doen. Deze vraag geldt ook voor elke burger die een vermoeden heeft van kindermishandeling. Loop je hiertegen aan ga in gesprek met veilig thuis en of een naaste en laat deze je helpen de spiegel voor te houden. Vaak kan je dan samen wel de splitsing maken wat is het eigen belang en wat is het belang van het kind. Doe jij het als instelling, organisatie en of particulier niet alleen, dan hoeft het kind het ook minder lang alleen te doen!

Het is een spiegel die we ons als individu en samenleving moeten voorhouden.
En kindermishandeling met 119.000 slachtoffers is een te groot probleem om te kiezen voor het eigen belang.

ikkijknietweg

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s