Gastblog

Praten helpt, ook over suïcidaliteit

Elk jaar overlijden er zo’n 1500 mensen aan zelfdoding. Nog veel meer mensen lopen er rond met suïcidale gedachten, vaak in enorme eenzaamheid. Mensen schamen zich vaak voor deze gedachten en durven er niet over te delen omdat ze bang zijn voor het oordeel van anderen. Er heerst nog een erg groot taboe op suïcidaliteit. Dit heb ik zelf ook zo ervaren. Toch is het erg belangrijk om je suïcidale gedachten bespreekbaar te maken met je omgeving en met de hulpverlening. Dit kan namelijk wel echt helpen en voor opluchting zorgen.

Uit ervaring weet ik ook dat het heel belangrijk is om te delen over hetgeen wat er onder de suïcidale gedachten zit. Pas dan kan je echt blijvend van je suïcidale gedachten afkomen. Er is namelijk vaak zoveel meer aan de hand, want niemand wil zomaar dood. Helaas wordt daar in de hulpverlening veel te weinig bij stil gestaan en wordt er veelal symptoomgericht gewerkt. Soms is dat goed, nodig en prioriteit maar uiteindelijk is het belangrijk om naar datgene te kijken wat er onder die enorme uitzichtloosheid zit. Vaak kunnen dit hele heftige dingen zijn, zoals een onverwerkt trauma. Daarnaast heb ik helaas de ervaring dat de hulpverleners het lastig vinden om het over suïcidaliteit te hebben, ze zijn bang dat ze hiermee juist de doodswens van de ‘cliënt’ laten groeien, terwijl voor mij juist geldt dat er door te praten over suïcidaliteit meer ruimte komt om datgene te bespreken wat eronder zit.

Ik was zestien toen ik voor het eerst gedachten rondom mijn eigen dood kreeg. Het begon sluipend, ik had zelf deze ontwikkeling niet echt door. Ik was al een tijd erg somber en achteraf had ik toen veel last van mijn verleden, maar dit onderdrukte ik erg waardoor dit uiteindelijk in de vorm van een depressie eruit kwam. Doordat ik niet open was over mijn suïcidale gedachten werd het flink onderschat hoeveel last ik hiervan had. Er werd door de hulpverlening ook niet echt naar gevraagd en wanneer ik hier wel wat open over was werd het gebagatelliseerd. Dan werd er gezegd dat ik toch mooie dingen had opgebouwd, dat ik me niet altijd zo zou voelen, dat ik gewoon positiever moest denken en dat dit ook wel weer over zou gaan. Dat is allemaal ook zo, maar dat kón ik toen niet zien. Dit onbegrip vanuit de hulpverlening maakte dat ik mij erg eenzaam voelde, want zij waren voor mij de enige met wie ik dit nog enigszins durfde en kon delen. Het leek wel alsof de hulpverlening het onderwerp suïcidaliteit een beetje probeerde te vermijden, terwijl dat bij mij juist zo hoog zat en ik daardoor steeds gevaarlijker bezig was. Pas toen mijn suïcidaliteit erg uit de hand liep werd er ingegrepen door een crisisopname. Maar het is natuurlijk jammer dat het zover heeft moeten komen. Ik denk dat er veel problemen voorkomen hadden kunnen worden als ik opener was geweest en de hulpverlening op hun beurt mij eerder serieus zouden hebben genomen. Ik gun alle mensen die nu in dezelfde situatie zitten dat zij zich meer open durven te stellen en eerlijk durven te zijn over hun wanhoop en dat zij betere hulp krijgen, want gelukkig zijn er tegenwoordig steeds meer goede hulpverleners die niet meer om onderwerpen zoals suïcidaliteit heen draaien.

Bij mij kwam er na een aantal jaar door een goede behandeling eindelijk ruimte voor alles wat er onder mijn suïcidale gedachten zat. Voorzichtig begon ik hierover te delen en nog steeds ben ik hier in stapjes mee bezig. Dit is eng, spannend en roept veel op, maar het geeft verlichting. Daarnaast merk ik ook dat het echt blijvend helpt tegen suïcidale gedachten. Ik heb namelijk al een lange tijd geen heftige suïcidale gedachten meer gehad.

Praten helpt. Ik had nooit verwacht dat dit uit mijn mond zou komen, maar het is echt waar. Maak het bespreekbaar als je je zo wanhopig voelt dat je erover denkt een einde aan je leven te maken. Deel erover, want praten helpt.

Deze gastblog is geschreven door @wishandhope842

Advertenties

5 gedachtes over “Gastblog

  1. Beste Erik,
    Bij deze een misschien wat gevoelige maar wel belangrijke vraag. Wij, Productiehuis Zodiak Nederland, zitten op het moment in de researchfase van een documentaire serie over seksueel misbruik. We zijn op zoek naar mensen die slachtoffer zijn van seksueel misbruik en hun verhaal vrijblijvend aan ons willen vertellen als onderdeel van onze research. We willen graag zoveel mogelijk mensen, verhalen en problematiek verzamelen om een goed te beeld te krijgen. Zou jij ons willen helpen door je verhaal met ons te delen?
    Je mag me natuurlijk altijd bellen of mailen voor verdere informatie of vragen:
    Sahar Meradji
    Sahar.meradji@zodiaknederland.nl
    0623823300

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s